Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Φωτογραφία του χρήστη Krishnamurti Library of Athens.

«..Στις δικές μας ζωές, μπορούμε να παρατηρήσουμε πόσο κομματιασμένοι είμαστε από αντικρουόμενες επιθυμίες, από ανταγωνιστικές πολιτικές, θρησκευτικές, καλλιτεχνικές, επιστημονικές και επαγγελματικές δραστηριότητες. Υπάρχει, όμως, κάποια δράση που να μπορεί να ανταποκριθεί ολοκληρωτικά σε κάθε απαίτηση της ζωής χωρίς να είναι η ίδια αντιφατική; Δεν ξέρω αν έχετε κάνει ποτέ μια τέτοια ερώτηση.
Οι περισσότεροι από μας ζούμε μέσα στη δική μας ιδιαίτερη δραστηριότητα και προσπαθούμε να την κάνουμε όσο πιο καλά μπορούμε.
Εάν είσαι πολιτικός – και ελπίζω να μην είστε – τότε η ζωή σου είναι πολύ εξαρτημένη από ψήφους και όλη την ανοησία που υπάρχει στο όνομα της πολιτικής. Εάν είσαι θρησκευόμενος θα έχεις έναν αριθμό από «πιστεύω» ή κάποια μέθοδο διαλογισμού, κι όλα αυτά θα συγκρούονται με την καθημερινή σου ζωή. Εάν είσαι καλλιτέχνης, ζεις μακριά από όλα αυτά, απορροφημένος στη δική σου ειδική φαντασία, στη δική σου αντίληψη της ομορφιάς και λοιπά. Και αν είσαι επιστήμονας, ζεις στο εργαστήριο ή στο γραφείο σου και οπουδήποτε αλλού, είσαι απλώς ένας καθημερινός άνθρωπος, χωρίς ηθικές αρχές και ανταγωνιστικός.
Βλέποντας, λοιπόν, όλο αυτό, που για τους περισσότερους από μας είναι αρκετά οικείο, τι είναι εκείνο που μπορεί να κάνει κανείς για να ανταποκρίνεται τελείως σε κάθε απαίτηση της ζωής κι ωστόσο να παραμένει χωρίς συγκρούσεις μέσα του, να παραμένει ψυχολογικά ένα ενιαίο όλο;

Εάν το ερώτημα είναι ξεκάθαρο, τότε πώς θα βρούμε μια τέτοια δράση; Με κάποια μέθοδο, με κάποιο σύστημα; Εάν προσπαθούμε να βρούμε μια μέθοδο, ένα τρόπο ζωής βάσει κάποιου συστήματος, σύμφωνα με κάποιο μοντέλο, αυτό το ίδιο το μοντέλο, αυτό το ίδιο το σύστημα είναι συγκρουσιακό. Σας παρακαλώ, ας το καταλάβουμε αυτό πολύ καθαρά. Εάν ακολουθώ κάποιο ιδιαίτερο σύστημα προκειμένου να φέρω μια δράση που θα είναι ένα όλο, πλήρης, ενιαία, πλούσια και ωραία, τότε η μέθοδος, το σύστημα, γίνονται μηχανικά. Οι δράσεις μου θα είναι μηχανικές κι επομένως εντελώς ελλιπείς. Οπότε πρέπει να παραμερίσω κάθε ιδέα να ακολουθήσω κάποια, μηχανικά επαναλαμβανόμενη δραστηριότητα.

Επίσης θα πρέπει να βρει κανείς εάν η σκέψη μπορεί να βοηθήσει για να γίνεται μια τέτοιου είδους δράση. Ζείτε μια κομματιασμένη ζωή: είσαστε διαφορετικοί στη δουλειά και στο σπίτι· έχετε προσωπικές σκέψεις και δημόσιες σκέψεις. Μπορείτε να το δείτε αυτό το μεγάλο χάσμα, αυτή την αντίθεση, αυτό το κομμάτιασμα. Και αναρωτιέται κανείς αν η σκέψη μπορεί να γεφυρώσει όλα αυτά τα διάφορα κομμάτια, αν μπορεί να φέρει μια ένωση όλων αυτών των παραγόντων. Μπορεί; Πρέπει να βρούμε τη φύση και τη δομή της σκέψης προτού πούμε αν η σκέψη μπορεί ή δεν μπορεί· αν το να σκέφτεσαι, το να συλλογίζεσαι, η διανοητική διαδικασία αιτιολόγησης, μπορούν να φέρουν μια αρμονική ζωή. Για να το βρει κανείς αυτό πρέπει να ερευνήσει, να εξετάσει προσεκτικά τη φύση και τη δομή της σκέψης….»
Μετάφραση Ν.Πιλάβιος από το βιβλίο του Κρισναμούρτι, «Εσωτερική Επανάσταση».

Advertisements

 

Από το ιστολόγιο του Νίκου Πιλάβιου

«… Πρόκειται, λοιπόν, να ερευνήσουμε μαζί, εάν για τον νου είναι δυνατόν να ζει χωρίς καμιά προσπάθεια κι ωστόσο να λειτουργεί κι όχι να σέρνεται. Η ερώτηση είναι δική σας, όχι δική μου. Εσείς κάνετε αυτή την ερώτηση στον εαυτό σας· δεν σας την κάνω εγώ. Όλα όσα ξέρετε είναι προσπάθεια, αντίσταση, καταπίεση ή το να ακολουθείς κάποιον. Αυτά είναι όλα όσα ξέρετε. Και ρωτάμε εάν είναι δυνατόν ή όχι, ο νους που έχει αποδεχτεί αυτό το σύστημα, αυτή την παράδοση, αυτόν τον τρόπο ζωής, αν μπορεί να σταματήσει να κάνει κάθε προσπάθεια. Θα το ερευνήσουμε μαζί, δεν θα το μάθετε  από μένα. Σας παρακαλώ, καταλάβετέ το αυτό. Δεν θα το μάθετε από τον ομιλητή σε καμιά περίπτωση. Μαθαίνετε μέσα από παρατήρηση· οπότε είναι δικό σας θέμα, όχι δικό μου. Είναι ξεκάθαρο αυτό;»

«…Πώς θα παρατηρήσει πραγματικά ο νους αυτό που είναι; Τώρα: αυτό που είναι,  είναι ότι τα ανθρώπινα πλάσματα είναι βίαια. Μπορούμε να το εξηγήσουμε, να βρούμε τις αιτίες γιατί τα ανθρώπινα πλάσματα έγιναν βίαια. Αυτό είναι αρκετά απλό και μπορεί κανείς να το παρατηρήσει εύκολα. Βλέπει κανείς τη βία στα ζώα και καθώς προερχόμαστε από τα ζώα, είμαστε επιθετικοί, είμαστε βίαιοι και εν μέρει εξαιτίας της κουλτούρας στην οποία ζούμε, για την οποία εμείς είμαστε υπεύθυνοι. Είμαστε, λοιπόν, πραγματικά βίαιοι. Τώρα: πώς παρατηρεί ο  νους αυτό το γεγονός, που είναι η βία; Πώς το παρατηρείτε; Θυμώνετε, ζηλεύετε, είστε φθονεροί, σκληρόκαρδοι. Πώς το παρατηρείτε αυτό το γεγονός της βίας; Το παρατηρείτε σαν ένας παρατηρητής που παρατηρεί κάτι; Αυτό είναι διαίρεση. Υπάρχει ένας παρατηρητής που παρατηρεί τη βία του; Πώς την παρατηρείτε; Ή είναι η παρατήρησή σας, μια πλήρης ενοποιημένη διαδικασία στην οποία δεν υπάρχει διαίρεση ανάμεσα στον παρατηρητή και στο παρατηρούμενο; Τι συμβαίνει; Παρατηρείτε το γεγονός ότι είστε βίαιοι, άπληστοι, φθονεροί, διαχωρίζοντας τον εαυτό σας από το γεγονός, έτσι ώστε ο παρατηρητής να λέει ότι είναι διαφορετικός από εκείνο που παρατηρεί; Ή βλέπετε το θυμό, τη ζήλια, τη βία, ως ένα κομμάτι του παρατηρητή, οπότε βλέπετε ότι ο παρατηρητής είναι το παρατηρούμενο; Το βλέπετε αυτό; Αν δείτε ότι δεν υπάρχει διαίρεση ανάμεσα σε εκείνο που παρατηρεί ο παρατηρητής και σ’ αυτόν, δηλαδή ότι ο θυμός, η ζήλια και λοιπά, είναι μέρος του παρατηρητή, τότε μπαίνει τέλος στη σύγκρουση…»

Δυο αποσπάσματα από το βιβλίο του Κρισναμούρτι «Εσωτερική Επανάσταση» , σε μετάφραση Ν. Πιλάβιου.

Αποτέλεσμα εικόνας για μυαλο σε αντιγραφα σουρεαλισμος
Η Σ. Ρ. είπε όχι έβρισκε εξαιρετικά δύσκολο το να υπερνικήσει τις διασπάσεις της προσοχής της. Αυτές οι διασπάσεις της προσοχής έκαναν τον νου τόσο μηδαμινό, τόσο ασήμαντο, που θα ήθελε να ελευθερωθεί απ’ αυτές. Έμοιαζε να υπάρχουν πάρα πολλές διασπάσεις και προκαλούσαν σύγχυση· κι όσο περισσότερο τις μαχόταν, τόσο περισσότερες διασπάσεις της προσοχής της έμοιαζε να εμφανίζονται. Δεν μπορούσε να βρει έναν τρόπο να βγει απ’ αυτή την κατάσταση.
Αρχίσαμε με ένα ερώτημα: έβαζε σωστά το πρόβλημα; Οι διασπάσεις της προσοχής έκαναν τον νου μηδαμινό και ασήμαντο ή επειδή ο ίδιος ο νους ήταν μηδαμινός και ασήμαντος γινόταν διάσπαση της προσοχής του; Εκείνο που είναι ο νους είναι κι οι διασπάσεις του. Αν ο νους είναι ασήμαντος, μικρός, τι νόημα έχει να μάχεσαι τις διασπάσεις του; Όσο πιο πολύ παλεύεις εναντίον τους, τόσο πιο πολύ ο νους αναπαράγει τον εαυτό του, κι έτσι το πρόβλημα γίνεται άλυτο. Ένα πρόβλημα δεν μπορεί να λυθεί στο δικό του επίπεδο.
Όντας ο νους ασήμαντος, περιορισμένου ορίζοντα, η προσοχή του διασπάται από ανοησίες. Έτσι το πρόβλημα δεν είναι οι διασπάσεις της προσοχής, αλλά το πώς να βαθύνεις και να πλατύνεις τον νου. Οι απλές γνώσεις γίνονται ένας εθισμός, ίσως μια άλλη μορφή διάσπασης της προσοχής· το διάβασμα και η αναζήτηση πληροφόρησης είναι επίσης διασπάσεις της προσοχής. Μ’ αυτούς τους τρόπους μπορεί να βαθύνεις και να πλατύνεις τα επιφανειακά επίπεδα του νου, αλλά οι ίδιοι αυτοί τρόποι θα γίνουν διασπάσεις της προσοχής από τους οποίους θα εξαρτιέται ο νους. Η εξάρτηση και η προσκόλληση είναι διασπάσεις της προσοχής. Αυτές οι διασπάσεις μπορεί να είναι και ευγενικές ή επουσιώδεις, αλλά βοηθάνε να τραβιέται η σκέψη από το κεντρικό πρόβλημα που είναι ο εαυτός, με τις θλίψεις του, τους φόβους του, τις συγκρούσεις και τις εφήμερες χαρές του. Αυτές οι ανακουφιστικές ασχολίες σταδιακά θαμπώνουν τον νου, τον κάνουν ασήμαντο, στενό, πεισματάρη. Οι διάφορες εξωτερικές εφαρμογές για ακόνισμα και βάθεμα του νου βοηθάνε, αλλά δεν μπορούν ποτέ να τον πάνε πολύ μακριά, καθώς αυτές οι εφαρμογές γίνονται μέσα εξάρτησης και προσκόλλησης. Μόνο μέσα από την αυτεπίγνωση και την αποκαλυπτική γνώση του εαυτού που φέρνει μπορεί ο νους να ξεφύγει από τα ίδια του τα δεσμά και τους ίδιους του τους περιορισμούς. Η αυτογνωσία θρέφει τη σωστή σκέψη.
Το ίδιο και με την προσκόλληση. Το να πολεμήσεις την προσκόλληση είναι μάταιο. Η προσκόλληση είναι απλώς ένα σύμπτωμα -ευχάριστο όσο το πραγματικό του βάρος δεν είναι αντιληπτό- που η αιτία του βρίσκεται πολύ βαθύτερα. Μπορεί να ξεπεράσεις την προσκόλληση σε κάποιον γιατί αυτή σου έχει φέρει πόνο, και είναι ο πόνος που σε «ελευθερώνει» οδηγώντας σε μακριά από τη συγκεκριμένη προσκόλληση, αλλά σύντομα αναπτύσσεται μια άλλη προσκόλληση.
Ο πόνος δεν φέρνει κατανόηση- δεν είναι παρά μια προειδοποίηση. Η προσκόλληση γεννιέται από πολλές αιτίες: από τη μοναξιά, από τη δύναμη και την εξουσία που σου φέρνει οφέλη και από ό,τι εμείς ονομάζουμε «αγάπη». Μέσα από την «αγάπη» για έναν άλλο νιώθουμε παράξενα δυναμωμένοι, δημιουργικοί, χαρούμενοι, και το άλλο πρόσωπο γίνεται απαραίτητο για την ευτυχία μας, κι έτσι η εξάρτηση και η προσκόλληση μεγαλώνουν. Είναι αυτή η εξάρτηση και η προσκόλληση, με τους φόβους τους, τις ζήλιες τους, τις καχυποψίες και τις απογοητεύσεις τους, που τελικά καταστρέφουν την αγάπη. Η ίδια η αγάπη έχει χάσει το νόημά της, και η ιδέα, το πρόσωπο έχουν πάρει τη θέση της.
Το να μάχεσαι την προσκόλληση δεν σημαίνει ότι κατανοείς την αιτία της. Για να την καταλάβεις, πρώτα σταμάτα να τη μάχεσαι· κι έτσι, όντας ήρεμος, απόκτησε επίγνωση της σημασίας, της εσωτερικής φύσης και των επιπτώσεων της προσκόλλησης. Άφησε την επίγνωση να ανθίσει και βγάλε έξω τις κρυμμένες αιτίες. Τώρα: η επίγνωση δεν θα ανθίσει αν είσαι ανέντιμος και επεμβαίνεις στις σκέψεις σου και στα συναισθήματά σου. Απλές αποφάσεις βάζουν τέλος στην ανακάλυψη όσων υπάρχουν στο υποσυνείδητο, πράγμα που είναι το μόνο που ελευθερώνει σκέψη και συναίσθημα από την εξάρτηση, την προσκόλληση.
Με την αυτεπίγνωση, που φέρνει γνώση του εαυτού και σωστή σκέψη, ο νους και η καρδιά βαθαίνουν. Αυτή η αυτεπίγνωση, με τη γνώση του εαυτού που έχει και τη σωστή σκέψη, κυλάει σε βαθύτερες και πλατύτερες δεξαμενές του διαλογισμού.

Από το βιβλίο του Κρισναμούρτι  «Ο κόσμoς μέσα μας» , σε μετάφραση Νίκου Πιλάβιου από τις εκδόσεις Καστανιώτη

Αποτέλεσμα εικόνας για σταυροδρομια

Από το ιστολόγιο του Νίκου Πιλάβιου

Ο  Σ. ήρθε αρκετά ανήσυχος, καθώς βρισκόταν μέσα σε μια πολύπλοκη κατάσταση όπου, όπως εξήγησε, είχε να διαλέξει ανάμεσα σε δύο τρόπους αντιμετώπισής της. Είχε φτάσει σ’ ένα σταυροδρόμι της ζωής του και ήταν αβέβαιος για το ποιο δρόμο θα έπρεπε να ακολουθήσει: Μπορούσε να παντρευτεί  και να ακολουθήσει μια καλλιτεχνική τάση που καλλιεργούσε μέσα του για κάποια χρόνια ή θα μπορούσε να πάει κάπου μακριά, να ζει ήσυχα, να μελετάει και να διαλογίζεται. Τι να κάνει, τι ήταν το πιο σωστό για εκείνον, ποια θα έπρεπε να είναι η επιλογή του;

Μετά από κάποια συζήτηση, σύντομα συνειδητοποίησε ότι κανείς δεν θα μπορούσε να διαλέξει γι’ αυτόν ή να τον βοηθήσει στην απόφασή του. Εάν κάποιος τον έπειθε να κάνει κάποια ιδιαίτερη επιλογή, όχι μόνο θα έπαυε να έχει την ευθύνη της, αλλά ίσως αργότερα και να μετάνιωνε νοιώθοντας  ότι εκείνο που είχε πειστεί να διαλέξει τον οδήγησε σε μια κατάσταση απουσίας της ολοκλήρωσής του και λοιπά. Έπρεπε να συνειδητοποιήσει  τη σημασία αυτού του πράγματος για τον ίδιο.

Αλλά γιατί έβαλε τον εαυτό του σε μια κατάσταση επιλογής; Ήταν το θέμα του ζήτημα επιλογής; Τι σημαίνει επιλογή; Σημαίνει  να διαλέγεις, να ξεχωρίζεις ανάμεσα σε εναλλακτικές περιπτώσεις. Ποιο είναι το κίνητρο, ποια είναι η δύναμη που σε κάνει να αποφασίσεις για το ένα και να απορρίψεις το άλλο; Είναι οι προκαταλήψεις, οι τάσεις σου, οι εμπειρίες σου, η επίδραση από το περιβάλλον και λοιπά. Δηλαδή, η επιλογή σου εξαρτάται από τα δικά σου «μ’ αρέσει-δεν μ’ αρέσει», από την ευχαρίστησή σου, από τα οφέλη και τα κέρδη, από τις διάφορες επιθυμίες σου και την τελική και λοιπά. Και αυτή η σύγκρουση «επιλογή-επιθυμία», μπορεί να οδηγήσει  σε κατανόηση, σε καθαρή κι απροκατάληπτη αντίληψη; Σ’ αυτή τη διαδικασία ξεχωρίσματος, δεν θα υπάρχει πάντα η σύγχυση και η σύγκρουση της επιλογής; Επειδή στην επιλογή, υπάρχει μια αντίθεση, μια αίσθηση δυαδικότητας ─ δεν υπάρχει; Είναι δυνατόν να αντιληφθείς εκείνο που είναι αλήθεια, μέσα σε μια κατάσταση σύγκρουσης, σύγχυσης και ανταγωνισμού; Δεν πρέπει να σταματήσει πρώτα η σύγκρουση της επιλογής, προκειμένου να έχεις καθαρή αντίληψη, για να κατανοήσεις;  Η επιλογή, είναι μέσα στην αυτοαπομόνωση των περιορισμών της επιθυμίας, οπότε μπορεί ποτέ να γίνει μέσο απελευθέρωσης του συναισθήματος και της σκέψης; Αντιθέτως, δυναμώνει την ξεροκεφαλιά, τη δίψα της επιθυμίας, την ταύτιση με το «εγώ»  και το «δικό μου», οδηγώντας έτσι στην απομόνωση και στον αποκλεισμό και στον πόνο και στη θλίψη, στην ψευδαίσθηση και στην άγνοια που έρχεται απ’ αυτήν· έτσι δεν είναι;

Νοιώθοντας βαθιά, ερευνώντας βαθιά τι συνεπάγεται η επιλογή, αποκτώντας επίγνωση της διαδικασίας της, θα κατανοηθούν και θα διαλυθούν: η σύγχυση και η αβεβαιότητα της επιθυμίας με τα αλληλοσυγκρουόμενα και ανταγωνιστικά «θέλω» της και τις αλληλοσυγκρουόμενες προτιμήσεις της. Αυτή κατανόηση είναι διαλογισμός, γιατί χωρίς σωστή σκέψη η σύγκρουση των αντιθέτων θα συνεχιστεί.

Από το βιβλίο του Κρισναμούρτι  «Ο κόσμoς μέσα μας» , σε μετάφραση Νίκου Πιλάβιου από τις εκδόσεις Καστανιώτη

Από το ιστολόγιο του Νίκου Πιλάβιου:  http://www.paramithas.gr

Τη Δευτέρα 29 Μαίου  θα κυκλοφορήσει στα βιβλιοπωλεία το βιβλίο, «Ο κόσμος μέσα μας» του Κρισναμούρτι, απ’όπου είναι παρμένο και το παρακάτω απόσπασμα.

Ο   Ρ. είπε ότι ήταν αναστατωμένος από μια ποικιλία ονείρων και ότι αυτή η αναστάτωση μεγαλώνει και μικραίνει ανάλογα με την ψυχολογική του κατάσταση. Αυτά τα όνειρα που τον αναστατώνουν συνεχίζονται εδώ και μερικά χρόνια και παρόλο που πήγε σε ψυχαναλυτές, αυτά συνεχίζονται με διάφορους βαθμούς έντασης. Και ρώτησε, πώς θα μπορούσε να βάλει ένα τέλος σ’ αυτά και ποια ήταν τα αναγκαία βήματα που έπρεπε να κάνει για να κοιμάται χωρίς να βλέπει όνειρα.

Κουβέντιασε άνετα για τη ζωή του, τις σχέσεις του, τις διασκεδάσεις του. Ήταν ένας καλοσυνάτος και έξυπνος άνθρωπος και είχε εντρυφήσει σε πολλές φιλοσοφίες.

Όσο περισσότερη επίγνωση έχει κανείς τις ώρες που είναι ξύπνιος, παρακολουθώντας μέχρι το τέλος τους κάθε σκέψη και συναίσθημα, όσο πιο πλατιά και βαθιά γίνεται αυτό, τόσο λιγότερα θα είναι τα όνειρα. Κανείς, επειδή δεν έχει επίγνωση και δεν είναι σε εγρήγορση στη διάρκεια της ημέρας, παρακολουθώντας στενά τις σκέψεις του και τα συναισθήματά του όσο πιο διεξοδικά γίνεται, το λιγότερο που του συμβαίνει είναι να βλέπει όνειρα. Επειδή δεν υπάρχει επίγνωση και εγρήγορση στη διάρκεια της ημέρας, η σημασία και η εκτίμηση των γεγονότων ξεφεύγουν μέσα από την νωθρότητα, την έλλειψη εγρήγορσης στη σωστή στιγμή. Αλλά τα γεγονότα και οι αντιδράσεις σε αυτά καταγράφονται, αν είναι σημαντικά, από τον εσωτερικό νου.  Κι όταν έρχεται ο λεγόμενος ύπνος, αυτές οι καταγραφές παίρνουν τη μορφή ονείρων, σημαντικών ή ασήμαντων. Αυτά τα όνειρα τότε πρέπει να ερμηνευτούν από εκείνον που τα είδε ή από έναν επαγγελματία ψυχαναλυτή, αλλά και τα δύο έχουν τους κινδύνους τους.

Για να ερμηνεύσει κανείς τα όνειρά του, πρέπει να υπάρχει ελευθερία από κάθε προκατάληψη, ανησυχία και διαστρεβλωτική επιθυμία, και από κάθε κριτική, πράγμα που είναι εξαιρετικά δύσκολο. Κάθε λάθος ερμηνεία φέρνει σύγχυση, καθώς δίνει μια καινούργια εικόνα στο όνειρο. Για να εμποδίσεις την ερμηνευτική σύγχυση, με τις ανησυχίες της και τις αμφιβολίες της είναι πιο συνετό και λογικό, να είσαι σε εγρήγορση και να έχεις επίγνωση στις ώρες που είσαι ξύπνιος, παρακολουθώντας στενά κάθε σκέψη και συναίσθημα, κάθε αντίδραση, όσο πλατιά και πέρα για πέρα γίνεται, πράγμα που χρειάζεται σοβαρότητα και προσοχή. Αν πας σε κάποιον ψυχαναλυτή όχι μόνο δεν θα αποκτήσεις επίγνωση του τεράστιου πλούτου που κρύβεται μέσα σου, αλλά αναπόφευκτα αυτός θα σου γίνει μία εξάρτηση, πράγμα που είναι χειρότερο από όλα τα όνειρα μαζί. Γιατί η εξάρτηση δημιουργεί ψυχολογική ασφάλεια, και στην ψυχολογική ασφάλεια δεν υπάρχει κατανόηση. Ενώ, έχοντας επίγνωση κάθε σκέψης και συναισθήματος, κάθε αντίδρασης, νιώθοντάς τα εντελώς και όσο βαθιά γίνεται, θα δεις να έρχεται τάξη, διαύγεια και κατανόηση, με μεγαλύτερη ένταση μιας πλατιάς επίγνωσης. Έτσι τα όνειρα, στη διάρκεια που είσαι ξύπνιος και που κοιμάσαι, λιγοστεύουν και διαλύονται, και τότε οι ώρες του ύπνου γίνονται τόσο σημαντικές όσο και οι ώρες που είσαι ξύπνιος. Γιατί τότε ο ύπνος φέρνει οξύτητα στην κατάσταση που δεν κοιμάσαι, και ο ύπνος είναι ισοδύναμος με τις ώρες που είσαι ξύπνιος  και όπως στην κατάσταση του ύπνου, έτσι και στην κατάσταση που είσαι ξύπνιος, υπάρχουν διαφορετικά επίπεδα συνείδησης. Όσο περισσότερο αγγίζει κανείς όταν είναι ξύπνιος τα βαθύτερα επίπεδα, τόσο περισσότερο αντιλαμβάνεται στον ύπνο του εκείνες τις καταστάσεις  που βρίσκονται πιο πέρα και από τα βαθιά επίπεδα της συνείδησης. Αν κανείς το βιώσει αυτό, τότε θα δει ότι έχει μια βαθιά επίδραση στον συνειδητό νου όταν δεν κοιμάται.

Το να βιωθεί αυτή η κατάσταση που βρίσκεται πάνω και πέρα από ό,τι μπορεί να φτάσει ο συνειδητός νους είναι εξαιρετικά δύσκολο γιατί το υποσυνείδητο πρέπει να αδειάσει το περιεχόμενό του, μέσω της επίγνωσης, μέσω του ανοίγματος του συνειδητού νου. Έτσι, όταν υπάρχει βαθιά ησυχία, υπάρχει η συνειδητοποίηση «εκείνου» που δεν έχει όνομα.

Από το βιβλίο του Κρισναμούρτι  «Ο κόσμoς μέσα μας» , σε μετάφραση Νίκου Πιλάβιου από τις εκδόσεις Καστανιώτη.

Σαν σήμερα πριν 122 χρόνια, στις 11 Μαίου τoυ 1895, γεννήθηκε ο φιλόσοφς Τζίντoυ Κρισναμoύρτι   στo Μαντάναπαλι, κoντά στo Μαντράς, στην Ινδία. Η μητέρα τoυ πέθανε τo 1905 και o πατέρας τoυ, την επόμενη χρονιά, πήγε μαζί με τoυς τέσσερεις γιoυς τoυ να ζήσει στo ‘Αντιαρ, όπoυ ήταν τα κεντρικά γραφεία της Θεoσoφικής Εταιρείας. Λίγο αργότερα ο Κρισναμούρτι υιοθετήθηκε από την Αnnie Besant, πρόεδρo της Θεοσοφικής που είχε πειστεί ότι τo αγόρι ήταν ο Παγκόσμιος Διδάσκαλος που περίμεναν οι θεοσοφιστές. Τρία χρόνια αργότερα τον πήγαν στην Αγγλία για να μορφωθεί, ενώ ίδρυσαν στό όνομά του το Τάγμα τoυ Αστέρoς της Ανατoλής που αριθμούσε χιλιάδες οπαδούς. Το 1929, όμως, ύστερα από 18 χρόνια ο Κρισναμούρτι το διέλυσε και επέστρεψε όλη την περιουσία του πίσω στους δωρητές της. Η αναγγελία της διάλυσης, εκείνη την ημέρα, άρχισε έτσι:

«Πιστεύω ότι η αλήθεια είναι μια χώρα χωρίς κανένα μονοπάτι προς αυτήν, και δεν μπορεί να πλησιαστεί μέσα από κανένα δρόμo, καμιά θρησκεία, καμιά οργάνωση…»

Από τότε o Κρισναμoύρτι -και μέχρι το θάνατό του, το Φεβρουάριο του 1986- συνέχισε να ταξιδεύει σε όλo τoν κόσμo μιλώντας, συζητώντας και ακoύγoντας αναρίθμητoυς ανθρώπoυς πoυ ήθελαν να τoν δoυν. Μιλούσε όπoυ τoν καλoύσαν -σε ιδιώτες και μικρά σχoλεία ή σε μέρη όπως Πανεπιστήμια ή τo Κέντρo Πυρηνικών Ερευνών στo Los Αlamos και τον Ο.Η.Ε. που τον παρασημοφόρησε για το έργο του, λίγο πριν πεθάνει, το 1985.
Ο Κρισναμούρτι ανέπτυξε τη μοναδική, πραγματικά, διδασκαλία του αντλώντας από την ίδια του την ύπαρξη και τη ζωή του, αφού δεν είχε διαβάσει κανενός είδους φιλοσοφικό ή θρησκευτικό βιβλίο. ‘Εως τώρα έχουν εκδοθεί γύρω στα 80 δικά του βιβλία, ενώ τα περισσότερα έχουν μεταφραστεί σε πάνω από 10 γλώσσες σε όλο το κόσμο. Υπάρχουν επίσης καταγραμμένες σε βιντεοκασέτες και κασέτες ήχου, δημόσιες ομιλίες του και προσωπικές συζητήσεις του με διάφορους επιστήμονες και πνευματικούς ανθρώπους, ενώ γι’ αυτόν έχουν γράψει κείμενα ο ΄Αλντους Χάξλεϋ, ο Χένρυ Μίλλερ, η ‘Αιρις Μέρντοχ κ.ά.
O Κρισναμoύρτι ήταν ένας παγκόσμιος διδάσκαλος. Παρ’ όλο που είχε γεννηθεί από Ινδούς γονείς δε σταμάτησε να δηλώνει ότι δεν είχε καμιά εθνικότητα, ότι δε συνέχιζε καμμιά παράδοση και δεν ανήκε σε καμμιά ομάδα. Ο ίδιος έζησε όλα όσα έλπιζε πως θα μάθουν εκείνοι που τον άκουγαν. Ενώ έχει δηλώσει για όσους προσπαθούσαν να τον θεοποιήσουν: “ Ο ομιλητής είναι εντελώς ασήμαντος – είναι σαν ένα οποιοδήποτε εργαλείο, σαν ένα τηλέφωνο „

insight


Όλη η ζωή είναι επιλογές,μόνο στη μοναχικότητα δεν υπάρχει επιλογή.Επιλογή,οποιουδήποτε είδους,σημαίνει σύγκρουση.Στην επιλογή υπάρχουν αναπόφευκτα αντιθέσεις.Αυτές οι αντιθέσεις,εσωτερικές και εξωτερικές,γεννάνε σύγχιση και δυστυχία.Για να ξεφύγει κανείς από αυτή τη δυστυχία,κάνει να μοιάζουν οι θεοί,τα πιστεύω,ο εθνικισμός και η αφοσίωση σε διάφορα μοντέλα δραστηριότητας,σαν πραγματικές ανάγκες.Ξεφεύγοντας με αυτές τις κάνεις να αποκτήσουν πολύ μεγάλη σημασία,αλλά η φυγή είναι ο δρόμος της ψευδαίσθησης και τότε εμφανίζονται ο φόβος κι η ανησυχία.Ο δρόμος της επιλογής είναι ο δρόμος της θλίψης όπου ο πόνος δεν έχει τέλος.Η επιλογή,η εκλογή,θα υπάρχει πάντα όσο υπάρχει εκείνος που επιλέγει-που είναι η συσσωρευμένη μνήμη πόνου και ευχαρίστησης-και κάθε εμπειρία επιλογής,το μόνο που κάνει είναι να δυναμώνει τη μνήμη,που η αντίδρασή της γίνεται σκέψη και συναίσθημα.Η μνήμη έχει μόνο μερική σημασία,καθώς είναι φτιαγμένη για να αντιδρά μηχανικά κι αυτή η αντίδραση είναι η επιλογή.Δεν υπάρχει ελευθερία στην επιλογή.Διαλέγεις σύμφωνα με τον τρόπο που έχεις ανατραφεί,σύμφωνα με την κοινωνική,οικονομική και…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 539 επιπλέον λέξεις

Αρέσει σε %d bloggers: