Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

από το μπλογκ του Παραμυθά:

ΕΡΩΤΗΣΗ: Πώς μπορεί κανείς να κόψει τις συνήθειες;

ΚΡΙΣΝΑΜΟΥΡΤΙ:   Εάν κατανοήσουμε την όλη διαδικασία μιας συνήθειας, τότε ίσως θα μπορέσουμε να σταματήσουμε τη δημιουργία συνηθειών. Το να σταματήσεις απλώς μία ιδιαίτερη συνήθεια είναι συγκριτικά κάτι εύκολο, αλλά το όλο πρόβλημα δεν λύνεται τότε. Όλοι μας έχουμε διάφορες συνήθειες οι οποίες είναι είτε συνειδητές είτε ασυνείδητες· πρέπει, λοιπόν, να βρούμε εάν ο νους μας είναι παγιδευμένος σε κάποια συνήθεια και γιατί ο νους δημιουργεί συνήθειες.

Από συνήθεια δεν γίνονται οι περισσότερες από τις σκέψεις μας; Από την παιδική ηλικία έχουμε διδαχτεί να σκεφτόμαστε ακολουθώντας κάποια γραμμή, είτε σαν Χριστιανοί, Ινδουιστές ή κομμουνιστές και δεν τολμάμε να παρεκκλίνουμε από αυτή τη γραμμή επειδή η ίδια αυτή η παρέκκλιση φέρνει φόβο. Βασικά, λοιπόν, η σκέψη μας γίνεται από συνήθεια, είναι διαμορφωμένη· ο νους μας ακολουθεί καθιερωμένα μονοπάτια και φυσικά υπάρχουν και επιφανειακές συνήθειες που προσπαθούμε να ελέγξουμε.

Τώρα: εάν ο νους σταματήσει εντελώς να σκέφτεται με βάση συνήθειες, τότε θα προσεγγίσουμε το πρόβλημα μίας επιπόλαιης συνήθειας εντελώς διαφορετικά. Καταλαβαίνετε; Εάν ψάχνετε, εάν προσπαθείτε να βρείτε κατά πόσο ο νους σας σκέφτεται με βάση συνήθειες, εάν σας ενδιαφέρει πραγματικά αυτό, τότε – για παράδειγμα – η συνήθεια του καπνίσματος θα έχει μία διαφορετική σημασία. Δηλαδή, εάν ενδιαφέρεσαι να ερευνήσεις βαθιά την όλη διαδικασία της συνήθειας, που βρίσκεται σε ένα βαθύτερο επίπεδο, θα αντιμετωπίσεις τη συνήθεια του καπνίσματος με έναν εντελώς διαφορετικό τρόπο. Όντας τελείως ξεκάθαρος μέσα σου ότι θέλεις πραγματικά να σταματήσεις όχι μόνο τη συνήθεια του καπνίσματος αλλά την όλη διαδικασία του να σκέφτεσαι με βάση συνήθειες, δεν μάχεσαι την αυτόματη κίνηση του να πάρεις ένα τσιγάρο και όλα τα υπόλοιπα, επειδή βλέπεις ότι όσο πιο πολύ πολεμάς αυτή την ιδιαίτερη συνήθεια, τόσο πιο πολύ της δίνεις ζωή. Αλλά αν δίνεις όλη την προσοχή σου, εάν έχεις πλήρη επίγνωση της συνήθειας, χωρίς να την πολεμάς, τότε θα δεις ότι η συνήθεια σταματάει στην ώρα της· οπότε ο νους παύει να είναι απασχολημένος με αυτή τη συνήθεια. Δεν ξέρω αν το παρακολουθείτε αυτό.

Βλέπω μέσα μου πολύ καθαρά ότι θέλω να σταματήσω το κάπνισμα, αλλά η συνήθεια συνεχίζεται για αρκετά χρόνια. Να την πολεμήσω αυτήν τη συνήθεια; Σίγουρα με το να πολεμήσω μία συνήθεια της δίνω ζωή. Σας παρακαλώ καταλάβετέ το αυτό. Οτιδήποτε πολεμώ μέσα μου, του δίνω ζωή. Εάν πολεμήσω μία ιδέα μου, δίνω ζωή σε αυτή την ιδέα. Πρέπει να το δω αυτό πολύ καθαρά και μπορώ να το δω πολύ καθαρά μόνο αν βλέπω το όλο πρόβλημα της συνήθειας και όχι απλώς και μόνο κάποια ιδιαίτερη συνήθεια. Τότε η προσέγγισή μου στη συνήθεια γίνεται σε ένα εντελώς διαφορετικό επίπεδο.

Το ερώτημα, λοιπόν, τώρα είναι: Γιατί ο νους σκέφτεται με όρους συνήθειας, όπως η συνήθεια της σχέσης, η συνήθεια των ιδεών, η συνήθεια των πίστεων και λοιπά. Γιατί; Επειδή στην ουσία αναζητά να είναι σίγουρος, να είναι ασφαλής, να είναι μόνιμος, έτσι δεν είναι; Ο νους μισεί να είναι αβέβαιος κι έτσι έχει διάφορες συνήθειες ως μέσα ασφάλειας. Ένας νους που είναι ασφαλής δεν μπορεί ποτέ να είναι ελεύθερος  από συνήθειες, όπως μπορεί μόνο ένας νους που είναι εντελώς ανασφαλής – πράγμα που δεν σημαίνει  ότι θα καταλήξει σε άσυλο ή σε ψυχιατρική κλινική. Ένας νους που είναι τελείως ανασφαλής, που είναι αβέβαιος, ερευνητικός  και επομένως είναι σε μία κατάσταση μη-γνώσης, μόνο ένας τέτοιος νους μπορεί να είναι ελεύθερος από συνήθειες και αυτή είναι η ύψιστη μορφή σκέψη.

«Όπως είναι κανείς» μετάφραση Ν.Πιλάβιος

Advertisements

Αποτέλεσμα εικόνας για κρισναμουρτι

από το μπλογκ του Παραμυθά

«… Είναι αναγκαίο να προκαλέσει κανείς μια τεράστια, μια ριζική επανάσταση όχι απλώς εξωτερικά, αλλά μέσα του. Αν δεν αλλάξεις, αν δεν πάψεις εντελώς να είσαι Ινδουιστής ή Βουδιστής ή Χριστιανός ή κομουνιστής ή ό,τι άλλο, φέρνοντας μόνο κάποιες μεταρρυθμίσεις, αλλάζοντας κάποια πρότυπα εδώ κι εκεί, δεν πρόκειται να μπει καθόλου ειρήνη στην ανθρωπότητα, Αν δεν υπάρξει μια ψυχολογική, μια εσωτερική επανάσταση στον τρόπο που ζεις τη ζωή σου, στον τρόπο που σκέφτεσαι, στην καθημερινές ανήθικες δραστηριότητές σου, δεν υπάρχει καμιά πιθανότητα για μια πραγματικά βαθιά, ισχυρή κοινωνική αλλαγή.

Μπορείτε να δείτε τι συμβαίνει: υπάρχει βία παντού παρόλο που οι θρησκείες λένε, να μην σκοτώνετε, να μην κάνετε πολέμους, να μην πληγώνετε κάποιον άλλον, να είστε ευγενικοί, γενναιόδωροι, να ανοίγετε την καρδιά σας στους άλλους. Το λένε και διάφορα βιβλία, αλλά αυτό δεν έχει καμιά αξία. Εκείνο που έχει σημασία είναι αυτό είστε. Το γεγονός είναι ότι ο κόσμος είστε εσείς, όχι θεωρητικά αλλά στην πράξη· τον κόσμο, το έθνος, την κοινωνία, τον πολιτισμό όπου έχετε ανατραφεί, τα έχει οικοδομήσει μέσα από τον χρόνο ο άνθρωπος. Είστε το αποτέλεσμα αυτού του πράγματος και για να φέρει κανείς μια αλλαγή στο οικοδόμημα της εδραιωμένης διεφθαρμένης κατάστασης, πρέπει να αλλάξει ολοκληρωτικά ο ίδιος εσωτερικά. Αυτό είναι ένα λογικό, εύλογο, ολοφάνερο γεγονός. Και η βία θεωρείται ως μέσο για την αλλαγή της κοινωνίας. Παρουσιάζεται ως μία γρήγορη αλλαγή που μπορεί να μπει στην κοινωνία και έτσι, σε μερικά μέρη του κόσμου, οι άνθρωποι δικαιώνουν τη βία. Αλλά μπορεί κανείς να δει λογικά, συνετά ότι ίσως η βία φέρει μία επιφανειακή αλλαγή στην κοινωνική τάξη, αλλά αυτή η υλική αλλαγή καταλήγει αναπόφευκτα σε δικτατορία ή σε γραφειοκρατία ή σε χάος που σε συνέχεια φέρνει τυραννία. Κι αυτό είναι επίσης ένα ολοφάνερο γεγονός. (…) Αυτό που θα κάνουμε, είναι να κατανοήσουμε το τεράστιο, πολύπλοκο ανθρώπινο πρόβλημα, όχι το πώς θα αλλάξετε τις κυβερνήσεις σας ή πώς θα θρέψετε άμεσα τους φτωχούς, ούτε πώς θα σταματήσετε άμεσα την αποκρουστική σκληρότητα και διαφθορά, αλλά να δούμε το σύνολο του προβλήματος, όχι ένα ιδιαίτερο κομμάτι του. Επειδή η ζωή δεν είναι να πηγαίνεις στη δουλειά σου για σαράντα χρόνια, αλλά το να κατανοήσεις τον εαυτό σου, την οικογένειά σου, να κατανοήσεις αυτό που ονομάζεται σεξ και που έχει γίνει εξαιρετικά σημαντικό· είναι το να κατανοήσεις τις συγκρούσεις του ανθρώπου, τόσο εξωτερικά όσο και μέσα του· μαζί θα κατανοήσουμε αν υπάρχει δυνατότητα να ζεις σε αυτόν τον κόσμο με ειρήνη, όχι με το να αποσυρθείς από αυτόν, όχι με το να γίνεις μοναχός ή σαννυάσι, αλλά να ζεις σε αυτήν την υπέροχη γη που είναι δική μας, με αγάπη, με ομορφιά, με αλήθεια.

Για να το ανακαλύψεις αυτό πρέπει να μπορείς να ακούς όχι με το μυαλό, αλλά με την καρδιά σου· να ακούς για να κατανοήσεις, να προσπαθείς να ανακαλύψεις, επειδή έχεις να μάθεις πράγματα από τον εαυτό σου και όχι από κάποιον άλλον. Κανένα βιβλίο δεν μπορεί να σε διδάξει για τον εαυτό σου, ούτε η Γκίτα, ούτε οι Ουπανισάδες. Κανένας καθηγητής, φιλόσοφος ή ψυχολόγος δεν μπορεί να σας διδάξει για τον εαυτό σας. Αυτό που μπορούν να σας διδάξουν είναι εκείνο που νομίζουν ότι είστε ή εκείνο που νομίζουν ότι θα πρέπει να γίνετε· κι αυτό είναι η δική τους άποψη, το δικό τους συμπέρασμά, η δική τους αντίληψη, που δεν έχουν καμία σχέση με εσάς. Έχετε αποδεχτείτε για αιώνες την αυθεντία άλλων, την αυθεντία των γκουρού σας, την αυθεντία της παράδοσής σας, όσων έχουν πει κάποιοι άλλοι. Γι’ αυτό δεν έχετε ενέργεια· γι’ αυτό είστε ξεροκέφαλοι, αναίσθητοι· γι’ αυτό είστε άνθρωποι από δεύτερο χέρι. Ξέρω ότι γελάτε, αλλά όταν γελάτε είναι ένδειξη ότι όλα αυτά δεν σας αγγίζουν. Είναι όπως με ένα νέο άνθρωπο που πάει στο Κολλέγιο, παίρνει ένα πτυχίο και βρίσκει κάποια δουλειά και για πάντα μετά νοιώθει ασφαλής. Γι’ αυτό σας έχουν καταστρέψει οι αυθεντίες· σας έχουν καταστρέψει οι θρησκείες. Σας παρακαλώ δείτε το πραγματικά αυτό.»

Από το βιβλίο «ΕΣΩΤΕΡΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ» που μεταφράζεται τώρα

 

J.K.

Aπό το μπλογκ του Παραμυθά

«…  Εάν δεν κατανοήσετε τι είναι η σκέψη, τότε θα είστε μονίμως σε σύγκρουση με τη σκέψη. Πραγματικά δεν ξέρω από πού να αρχίσω όλη αυτή την ιστορία, επειδή είναι κάτι πολύ περίπλοκο στο οποίο πρόκειται να εμβαθύνουμε μαζί. Είτε καταλαβαίνετε είτε όχι, απλώς ακούτε.
Το πρώτο βήμα είναι και το τελευταίο βήμα.  Το πρώτο βήμα είναι εκείνο της ξεκάθαρης αντίληψης και η ξεκάθαρη δράση της ξεκάθαρης αντίληψης είναι η τελειωτική δράση. Όταν δεις κάποιο κίνδυνο, όπως να σε πλησιάζει ένα φίδι, αυτή ακριβώς η αντίληψη είναι πλήρης δράση. Είπαμε ότι το πρώτο βήμα είναι και το τελευταίο βήμα. Το πρώτο βήμα είναι να αντιληφθείς – να αντιληφθείς τι σκέφτεσαι, να αντιληφθείς τις φιλοδοξίες σου, να αντιληφθείς τις ανησυχίες σου, την απελπισία σου, την έντονη αίσθηση θλίψης. Να τα αντιληφθείς χωρίς καμία επίκριση, χωρίς καμία δικαιολογία, χωρίς καμιά επιθυμία να ήταν διαφορετικά, απλώς να τα αντιληφθείς έτσι όπως είναι. Όταν τα αντιληφθείς έτσι όπως είναι, τότε έρχεται ένα εντελώς διαφορετικό είδος δράσης και αυτή η δράση είναι τελειωτική δράση.  Όταν, δηλαδή, αντιλαμβάνεσαι κάτι ότι είναι ψεύτικο ή ότι είναι αληθινό, αυτή η αντίληψη είναι η τελειωτική δράση, που είναι και το τελευταίο βήμα…»

Από το βιβλίο του Κρισναμούρτι που μεταφράζεται αυτό τον καιρό: «ΕΣΩΤΕΡΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ.»

Εξάρτηση

Aπό το ιστολόγιο της Στεφανίας Ταπτά:

Εξετάζουμε το πρόβλημα της εξάρτησης.
Είναι πραγματικά ένα περίπλοκο πρόβλημα, αλλά αν μπορούμε να το εξετάσουμε σε βάθος και όχι απλά ν΄ακούμε τη λεκτική περιγραφή, αν ο καθένας μας μπορεί να έχει επίγνωση της εξάρτησης, δει τι περιλαμβάνει και που οδηγεί, τότε ίσως θ’ ανακαλύψουμε για τους εαυτούς μας κατά πόσο ο άνθρωπος, εσείς και ο εγώ, μπορούμε να είμαστε ολοκληρωτικά ελεύθεροι απ΄την εξάρτηση.

 

Νομίζω πως η εξάρτηση, στις βαθύτερες ψυχολογικές της όψεις, διαφθείρει τη σκέψη και τις ζωές μας, θρέφει την εκμετάλλευση, καλλιεργεί την αυθεντία, την υπακοή και μια αίσθηση αποδοχής χωρίς κατανόηση.
(…) Έτσι, αν θέλουμε να φέρουμε μια πραγματική αλλαγή στη ζωή μας, πρέπει να καταλάβουμε τη τεράστια σημασία της εξάρτησης και να ελευθερωθούμε από αυτή.

 

Οι περισσότεροι από μας είναι εξαρτημένοι, όχι μόνο απ΄τη κοινωνία, αλλά και από τον γείτονα μας, απ΄τη άμεση σχέση με τη γυναίκα μας, τον άνδρα μας, απ΄ τα παιδιά μας ή από κάποια αυθεντία. Στηριζόμαστε στον άλλο για τη καθοδήγηση μας, τη συμπεριφορά μας και στη διαδικασία εξάρτησης ταυτίζουμε τους εαυτούς μας με μια κοινωνική τάξη, με μια φυλή, με μια χώρα και αυτή η ψυχολογική εξάρτηση όντος φέρνει μια αίσθηση απογοήτευσης.
Σίγουρα έχει περάσει απ΄το μυαλό μερικών από μας, ν’ αναρωτηθούμε αν μπορούμε ποτέ να είμαστε ψυχολογικά, εσωτερικά ελεύθεροι-ελεύθεροι μες τη καρδιά μας και στο νου μας από κάθε εξάρτηση απ΄τον άλλο.

 

Προφανώς όλοι μας είμαστε ανεξάρτητοι στη καθημερινή μας σωματική ύπαρξη, όλη η δομή μας, βασίζεται στη σωματική ανεξαρτησία μας και είναι φυσικό, με αυτή την έννοια να εξαρτάσαι απ΄τον άλλο, έτσι δεν είναι;
Αλλά νομίζω πως είναι εντελώς αφύσικο να εξαρτόμαστε απ΄τον άλλο για το ψυχολογικό μας βόλεμα, για την εσωτερική μας ασφάλεια και ευημερία.

 

Αν έχουμε πλήρη επίγνωση αυτής της διαδικασίας εξάρτησης, μπορούμε να δούμε τι εμπεριέχει. Υπάρχει σ’ αυτή μια μεγάλη αίσθηση φόβου, που τελικά οδηγεί στη απογοήτευση.
Η ψυχολογική εξάρτηση από κάποιον άλλο δίνει μια ψεύτικη αίσθηση ασφάλειας. Και αν δεν είναι άνθρωπος απ’ το οποίο εξαρτόμαστε, είναι από κάποια πίστη ή ιδανικό ή χώρα ή κάποια ιδεολογία ή συσσωρευμένη γνώση.
Βλέπουμε τότε, πως ψυχολογικά όντος εξαρτόμαστε. Νομίζω πως αυτό είναι ολοφάνερο σε οποιονδήποτε που έχει πλήρη επίγνωση του εαυτού του σε σχέση με τους άλλους και με την κοινωνία.

 

Τώρα, γιατί εξαρτόμαστε; Και είναι δυνατό να μην εξαρτόμαστε ψυχολογικά, να είμαστε ελεύθεροι απ΄το νου του ενός και του άλλου;
Νομίζω πως είναι πολύ σημαντικό να ανακαλύψουμε γιατί εξαρτόμαστε. Και αν δεν εξαρτόμαστε, τι θα συμβεί;
Αν είναι μια αίσθηση μοναξιάς, μια αίσθηση κενού, ανεπάρκειας που μας οδηγεί να εξαρτόμαστε από κάτι;
Είμαστε εξαρτημένοι από έλλειψη αυτοπεποίθησης;
Και αν όντος έχουμε εμπιστοσύνη στον εαυτό μας, αυτό φέρνει ελευθερία ή απλά μια επιθετική, μια αυτό-επιβεβαιωτική δραστηριότητα;

 

Δεν ξέρω αν νομίζετε, όπως και εγώ, πως είναι ένα σημαντικό πρόβλημα στη ζωή.
Ίσως δεν έχουμε επίγνωση της ψυχολογικής μας εξάρτησης, αλλά αν είμαστε, καλούμαστε να δούμε πως πίσω από αυτή την εξάρτηση υπάρχει τεράστιος φόβος και για να ξεφύγουμε από αυτόν τον φόβο εξαρτόμαστε.
(…) Και για να ξεφύγουμε απ΄αυτόν τον φόβο που ασυνείδητα ξέρουμε πως υπάρχει στρεφόμαστε στον άλλο για να μας δώσει παρηγοριά, να μας δώσει αγάπη, να μας ενθαρρύνει- και αυτή είναι η ίδια η διαδικασία της εξάρτησης.

(…) Μόνο ο νους που είναι εσωτερικά ελεύθερος απ΄το φόβο μπορεί να γνωρίσει την ευλογία της πραγματικότητας και ο νους μπορεί να είναι ελεύθερος απ΄τον φόβο μόνο όταν δεν υπάρχει εξάρτηση.

ΚΡΙΣΝΑΜΟΥΡΤΙ

Fifth Talk in Hamburg, 1956

μετάφραση Στεφανίας Ταπτά από τα αρχεία του J Krishnamurti Online

Αποτέλεσμα εικόνας για krishnamurti the river

Η ανθρωπότητα, λοιπόν,  είναι ένα. Πράγμα που για μένα, σημαίνει ότι  η ανθρωπότητα είναι όντως το «εγώ», δεν είναι απλώς λόγια. Μπορεί να  έχουμε εξωτερικές σωματικές διαφορές – προσώπου, χρώματος, ύψους και λοιπά- αλλά ψυχολογικά περνάμε τις ίδιες δυστυχίες, χαρές, πληγές και τραγωδίες. Αυτό είναι το «ποτάμι» όπου ο άνθρωπος ζει ψυχολογικά.  Το μόνο που υπάρχει είναι αυτό το «ποτάμι», που  είναι η κοινή συνείδηση των ανθρώπων. Το «ποτάμι» είναι φτιαγμένο από επιθυμίες, ανησυχίες, απελπισία, μοναξιά, πόνο, όπως και τα αντίθετά τους. Μπορεί να έχεις ένα διαφορετικό όνομα ή Τραπεζικό λογαριασμό, αλλά η συνείδησή  σου είναι ίδια με όλων. Μέσα σ’ αυτό το «ποτάμι», ο άνθρωπος έχει επινοήσει τους θεούς, τις τελετές, τους Σωτήρες, τους Κρίσνα, την Παρθένο Μαρία, όλα. Όλα είναι επινοημένα. Υπάρχει τίποτα πνευματικό σ’ αυτά; Υπάρχει τίποτα που να μην ανήκει στο «ποτάμι», στο χρόνο; Τίποτα.  Ούτε ο Άτμαν, ούτε η «ψυχή» ούτε ο Θεός που έχουν επινοήσει.  Αυτό το «ποτάμι», λοιπόν, είναι κοινό σε όλους μας, η συνείδησή μας είναι αυτό το «ποτάμι». Και όταν πεθαίνουμε, αυτό το «ποτάμι» συνεχίζει. Το «ποτάμι» εκδηλώνεται ως Χ, Ψ, και λοιπά. Όλοι ανήκουμε στο «ποτάμι», και όλες οι ιδιότητες του «ποταμού» είναι μέσα μας, όπως μία σταγόνα του «ποταμού», έχει όλες τις ιδιότητές του. Όπως ένα κύμα, δεν είναι διαφορετικό από τον ωκεανό που εκδηλώνεται σαν ένα κύμα και μετά εξαφανίζεται.

Τώρα: Αν ο Χ ή ο Ψ που είναι εκδήλωση του «ποταμού», βγει από το «ποτάμι», αυτός είναι απολύτως ελεύθερος από το «ποτάμι». Αν, όμως, πεθαίνοντας, δεν έχει ελευθερωθεί εντελώς από το «ποτάμι», θα μείνει σ’ αυτό κι εκείνο θα εκδηλωθεί σαν Ψ, Ω και λοιπά. Αν ο Χ δεν βγει από το «ποτάμι», δεν υπάρχει σωτηρία ούτε γι’ αυτόν ούτε  για την ανθρωπότητα.

Ερώτηση:   Και τι είναι το «εγώ»;

Κρισναμούρτι: Είναι αυτό που έχει εκδηλωθεί ως Χ ή Ψ και λοιπά και θεωρεί τον εαυτό του ξεχωριστή οντότητα, πράγμα που δεν είναι γεγονός, είναι μία ψευδαίσθηση. Κι όταν πεθάνει είναι πάλι μέρος του «ποταμού». Κι όσο ο άνθρωπος, δεν βγαίνει από το «ποτάμι», δεν υπάρχει σωτηρία, ούτε γι’ αυτόν ούτε για την ανθρωπότητα. Αυτό είναι όλο.

Κρισναμούρτι, “Εγώ χωρίς ΕΓΩ”, μετ.Αν.Ανδρεοπούλου-Ν.Πιλάβιος,εκδ.Καστανιώτη

Από το ιστολόγιο του Ν.Πιλάβιου 

Μια ιστορία του Κρισναμούρτι:

Μια φορά, ένας άντρας περπατούσε σ’ έναν πλατύ  δρόμο και καθώς προχωρούσε αντί να κοιτάζει τον υπέροχο ουρανό, παρατηρούσε το πεζοδρόμιο. Τότε, είδε σε κάποια απόσταση κάτι πολύ λαμπερό. Έτρεξε προς αυτό, το σήκωσε, κοίταξε αυτό το υπέροχο πράγμα και ήταν σε μια κατάσταση ευδαιμονίας επειδή αυτό που έβλεπε ήταν τρομερά όμορφο. Αφού το κοίταξε, λοιπόν, το έβαλε στην τσέπη του. Πίσω του, περπατούσαν δύο φίλοι και ο ένας είπε στον άλλο: «Τι ήταν αυτό που σήκωσε από κάτω; Είδες την έκφρασή του; Είδες σε τι έκσταση βρισκόταν και μόνο από το ότι κοίταζε αυτό το πράγμα!» Ο άλλος, που έτυχε να είναι ο Διάβολος, απάντησε, «αυτό που σήκωσε από κάτω ήταν η Αλήθεια». Κι ο φίλος του, είπε: «Τότε αυτό είναι πολύ άσχημη περίπτωση για σένα, έτσι δεν είναι;» Και ο Διάβολος απάντησε: «Μπα, καθόλου. Απλώς θα τον βοηθήσω να την οργανώσει, να φτιάξει μια οργάνωση γι’ αυτήν».

Και μια ενημέρωση από τηνΒιβλιοθήκη Κρισναμούρτι:

Αυτόν τον καιρό συμβαίνει κάτι δυσάρεστο σχετικά με την ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΚΡΙΣΝΑΜΟΥΡΤΙ. Ο ιδιοκτήτης του διαμερίσματος, μας ζήτησε να φύγουμε για λόγους ιδιοχρησίας. Δεν μπορούσαμε να κάνουμε διαφορετικά κι έτσι αναζητήσαμε άλλο χώρο στην ίδια περιοχή. Δυσκολευτήκαμε, αλλά τον βρήκαμε και θα μετακομίσουμε την 1η Φεβρουαρίου. Ο χώρος είναι μάλλον καλύτερος, αλλά έχει το διπλάσιο νοίκι. Επίσης υπάρχουν και τα έξοδα μετακόμισης. Θα θέλαμε, λοιπόν, να παρακαλέσουμε τους φίλους που ενδιαφέρονται για τη δουλειά τού Κρισναμούρτι, αν μπορούνε να συνεισφέρουν κάποια χρήματα γι’ αυτή την μετακόμιση. Ακόμα και το μικρότερο ποσό, θα είναι μεγάλη βοήθεια. Αν έχετε τη δυνατότητα, κάντε κάποια κατάθεση στο λογαριασμό της ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗΣ. Τα στοιχεία του λογαριαμόυ είναι:
ΤΡΑΠΕΖΑ ΠΕΙΡΑΙΩΣ – ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΚΡΙΣΝΑΜΟΥΡΤΙ
Αρ. Λογαριασμού: 6752-132567-ο54 ΙΒΑΝ: GR51 0171 7520 0067 5213 2567 054
Σας ευχαριστούμε πάρα πολύ.

 

Σχετική εικόνα

Ερώτηση: Εάν όπως λέτε, «είμαστε ο κόσμος», ο καθένας μας είναι ένα με όλη ανθρωπότητα, ότι όλοι είμαστε μέσα στο ποτάμι που είναι η ανθρωπότητα, και αν αυτό το νοιώθει κανείς, το βλέπει, τότε τι σημαίνει, «να βγεις από το “ποτάμι” »; Ποιος βγαίνει από το «ποτάμι»;

Κρισναμούρτι: Ο κύριος που κάνει την ερώτηση, πιθανώς έχει διαβάσει κάποια από τα βιβλία του ομιλητή. Αναρωτιέμαι αν κανείς συνειδητοποιεί, όχι σαν ιδέα, όχι σαν κάτι ρομαντικά γοητευτικό, αλλά ως πραγματικό γεγονός ότι «είμαστε ο κόσμος»· είμαστε ένα ψυχολογικά όχι σωματικά – στο χρώμα, στα μαλλιά, στη γλώσσα και όλα  αυτά – αλλά ψυχολογικά, μέσα μας είμαστε ο κόσμος, όλη η ανθρωπότητα. Πηγαίνετε στην Ινδία, στην Αφρική, παντού έχουν τα ίδια ψυχολογικά προβλήματα όπως εδώ στην Αμερική, σε όλη τη Δύση: πόνος, μοναξιά, θάνατος, φόβος, θλίψη. Όπου κι αν πας αυτά είναι ο κοινός παράγοντας της ανθρωπότητας, όλων των ανθρώπινων πλασμάτων. Αυτό είναι μια ιδέα ή γεγονός; Καταλαβαίνετε; Όταν ακούς αυτή τη δήλωση, φτιάχνεις μια ιδέα απ’ αυτήν ή τη συνειδητοποιείς πραγματικά, όπως συνειδητοποιείς τον πραγματικό πόνο που νοιώθεις όταν σου μπήξουν μια καρφίτσα στο χέρι;  Συνειδητοποίηση όπως του πόνου όταν σου κάνουν ένεση, κάτι που είναι πραγματικότητα δεν είναι κάποια ιδέα γι’ αυτό· είναι έτσι, υπάρχει πόνος. Τώρα: το συνειδητοποιούμε πραγματικά αυτό το τεράστιο γεγονός; Λέμε απλώς ένα σωρό λόγια όπως, «το βλέπω, το νοιώθω, το ξέρω» ή είναι κάτι που μας καίει, κάτι που είναι τόσο τρομερά πραγματικό ώστε αυτό το ψυχολογικό γεγονός επιδρά στον νου; Καταλαβαίνετε; Ο νους σας δεν είναι ο δικός σας νους, δεν είναι ο δικός σας μικρός, Αμερικάνικος, οικογενειακός νους, είναι ο ανθρώπινος νους. Και όταν το συνειδητοποιήσει κανείς αυτό, φέρνει μια αίσθηση μεγάλης ευθύνης. Χρησιμοποιώ τη λέξη «ευθύνη» χωρίς καμιά αίσθηση ενοχής που νοιώθει κανείς για κάτι που είναι υπεύθυνος. Μιλάω για μια αίσθηση τεράστιας ανθρώπινης ευθύνης, για τη συμπεριφορά σας, για τα παιδιά σας, για τα πάντα που είναι συνδεδεμένα με τα ανθρώπινα πλάσματα: Όταν συνειδητοποιήσετε την απεραντοσύνη αυτού του πράγματος –γιατί είναι απέραντο- τότε αυτή η ιδιαίτερη οντότητα το «εγώ», με όλες τις ανησυχίες μου, μοιάζει πολύ ασήμαντη, δείχνει κακοφτιαγμένη. Όταν δείτε αυτό το γεγονός, όταν το νοιώσετε βαθιά μέσα στην καρδιά σας, βαθιά μέσα στο νου σας, θα σκεπάσετε όλη τη γη. Θα σκεπάσετε όλη τη γη, τους ανθρώπους, τη φύση, την οικολογία, όλα αυτά· θα θέλετε να προστατεύετε ό,τι μπορείτε. Επειδή έχετε ευθύνη για όλα αυτά.

 Και ο κύριος που έκανε την ερώτηση, ρωτάει: όταν συμβεί όλο αυτό, τι σημαίνει να βγεις από τούτο το «ποτάμι» και ποιος πραγματικά βγαίνει; Το «ποτάμι» είναι αυτή η αδιάκοπη ανθρώπινη ψυχολογική πάλη, ο πόνος, όλων των ανθρώπινων πλασμάτων είτε είναι κομμουνιστές ή σοσιαλιστές ή καπιταλιστές, πλούσιοι ή φτωχοί, μορφωμένοι ή αμόρφωτοι, είναι το κοινό έδαφος όπου πατάμε όλοι μας.

Και η απελευθέρωση από όλο αυτό, δεν είναι ότι κάποιος βγαίνει απ’ αυτό, αλλά ότι ο νους έχει γίνει κάτι εντελώς διαφορετικό. Καταλαβαίνετε;  Το έχω κάνει ξεκάθαρο αυτό το σημείο; Δεν είναι: «εγώ βγαίνω από το “ποτάμι”», αλλά ότι ο νους δεν βρίσκεται πια μέσα σ’ αυτό. Κοιτάξτε: αν είστε προσκολλημένος και τελειώσετε την προσκόλληση, τότε κάτι εντελώς διαφορετικό συμβαίνει, δεν ελευθερώνεστε απλώς από την προσκόλληση. Υπάρχει μια διαφορετική ποιότητα, ένα διαφορετικό χρώμα σε ολόκληρη τη ζωή σου, όταν συνειδητοποιήσεις αυτό το τεράστιο γεγονός ότι όλοι είμαστε η ανθρωπότητα.

Κρισναμούρτι, “Εγώ χωρίς ΕΓΩ”, μετ.Αν.Ανδρεοπούλου-Ν.Πιλάβιος,εκδ.Καστανιώτη

Αρέσει σε %d bloggers: