Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

 

J.K.

Aπό το μπλογκ του Παραμυθά

«…  Εάν δεν κατανοήσετε τι είναι η σκέψη, τότε θα είστε μονίμως σε σύγκρουση με τη σκέψη. Πραγματικά δεν ξέρω από πού να αρχίσω όλη αυτή την ιστορία, επειδή είναι κάτι πολύ περίπλοκο στο οποίο πρόκειται να εμβαθύνουμε μαζί. Είτε καταλαβαίνετε είτε όχι, απλώς ακούτε.
Το πρώτο βήμα είναι και το τελευταίο βήμα.  Το πρώτο βήμα είναι εκείνο της ξεκάθαρης αντίληψης και η ξεκάθαρη δράση της ξεκάθαρης αντίληψης είναι η τελειωτική δράση. Όταν δεις κάποιο κίνδυνο, όπως να σε πλησιάζει ένα φίδι, αυτή ακριβώς η αντίληψη είναι πλήρης δράση. Είπαμε ότι το πρώτο βήμα είναι και το τελευταίο βήμα. Το πρώτο βήμα είναι να αντιληφθείς – να αντιληφθείς τι σκέφτεσαι, να αντιληφθείς τις φιλοδοξίες σου, να αντιληφθείς τις ανησυχίες σου, την απελπισία σου, την έντονη αίσθηση θλίψης. Να τα αντιληφθείς χωρίς καμία επίκριση, χωρίς καμία δικαιολογία, χωρίς καμιά επιθυμία να ήταν διαφορετικά, απλώς να τα αντιληφθείς έτσι όπως είναι. Όταν τα αντιληφθείς έτσι όπως είναι, τότε έρχεται ένα εντελώς διαφορετικό είδος δράσης και αυτή η δράση είναι τελειωτική δράση.  Όταν, δηλαδή, αντιλαμβάνεσαι κάτι ότι είναι ψεύτικο ή ότι είναι αληθινό, αυτή η αντίληψη είναι η τελειωτική δράση, που είναι και το τελευταίο βήμα…»

Από το βιβλίο του Κρισναμούρτι που μεταφράζεται αυτό τον καιρό: «ΕΣΩΤΕΡΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ.»

Advertisements

Εξάρτηση

Aπό το ιστολόγιο της Στεφανίας Ταπτά:

Εξετάζουμε το πρόβλημα της εξάρτησης.
Είναι πραγματικά ένα περίπλοκο πρόβλημα, αλλά αν μπορούμε να το εξετάσουμε σε βάθος και όχι απλά ν΄ακούμε τη λεκτική περιγραφή, αν ο καθένας μας μπορεί να έχει επίγνωση της εξάρτησης, δει τι περιλαμβάνει και που οδηγεί, τότε ίσως θ’ ανακαλύψουμε για τους εαυτούς μας κατά πόσο ο άνθρωπος, εσείς και ο εγώ, μπορούμε να είμαστε ολοκληρωτικά ελεύθεροι απ΄την εξάρτηση.

 

Νομίζω πως η εξάρτηση, στις βαθύτερες ψυχολογικές της όψεις, διαφθείρει τη σκέψη και τις ζωές μας, θρέφει την εκμετάλλευση, καλλιεργεί την αυθεντία, την υπακοή και μια αίσθηση αποδοχής χωρίς κατανόηση.
(…) Έτσι, αν θέλουμε να φέρουμε μια πραγματική αλλαγή στη ζωή μας, πρέπει να καταλάβουμε τη τεράστια σημασία της εξάρτησης και να ελευθερωθούμε από αυτή.

 

Οι περισσότεροι από μας είναι εξαρτημένοι, όχι μόνο απ΄τη κοινωνία, αλλά και από τον γείτονα μας, απ΄τη άμεση σχέση με τη γυναίκα μας, τον άνδρα μας, απ΄ τα παιδιά μας ή από κάποια αυθεντία. Στηριζόμαστε στον άλλο για τη καθοδήγηση μας, τη συμπεριφορά μας και στη διαδικασία εξάρτησης ταυτίζουμε τους εαυτούς μας με μια κοινωνική τάξη, με μια φυλή, με μια χώρα και αυτή η ψυχολογική εξάρτηση όντος φέρνει μια αίσθηση απογοήτευσης.
Σίγουρα έχει περάσει απ΄το μυαλό μερικών από μας, ν’ αναρωτηθούμε αν μπορούμε ποτέ να είμαστε ψυχολογικά, εσωτερικά ελεύθεροι-ελεύθεροι μες τη καρδιά μας και στο νου μας από κάθε εξάρτηση απ΄τον άλλο.

 

Προφανώς όλοι μας είμαστε ανεξάρτητοι στη καθημερινή μας σωματική ύπαρξη, όλη η δομή μας, βασίζεται στη σωματική ανεξαρτησία μας και είναι φυσικό, με αυτή την έννοια να εξαρτάσαι απ΄τον άλλο, έτσι δεν είναι;
Αλλά νομίζω πως είναι εντελώς αφύσικο να εξαρτόμαστε απ΄τον άλλο για το ψυχολογικό μας βόλεμα, για την εσωτερική μας ασφάλεια και ευημερία.

 

Αν έχουμε πλήρη επίγνωση αυτής της διαδικασίας εξάρτησης, μπορούμε να δούμε τι εμπεριέχει. Υπάρχει σ’ αυτή μια μεγάλη αίσθηση φόβου, που τελικά οδηγεί στη απογοήτευση.
Η ψυχολογική εξάρτηση από κάποιον άλλο δίνει μια ψεύτικη αίσθηση ασφάλειας. Και αν δεν είναι άνθρωπος απ’ το οποίο εξαρτόμαστε, είναι από κάποια πίστη ή ιδανικό ή χώρα ή κάποια ιδεολογία ή συσσωρευμένη γνώση.
Βλέπουμε τότε, πως ψυχολογικά όντος εξαρτόμαστε. Νομίζω πως αυτό είναι ολοφάνερο σε οποιονδήποτε που έχει πλήρη επίγνωση του εαυτού του σε σχέση με τους άλλους και με την κοινωνία.

 

Τώρα, γιατί εξαρτόμαστε; Και είναι δυνατό να μην εξαρτόμαστε ψυχολογικά, να είμαστε ελεύθεροι απ΄το νου του ενός και του άλλου;
Νομίζω πως είναι πολύ σημαντικό να ανακαλύψουμε γιατί εξαρτόμαστε. Και αν δεν εξαρτόμαστε, τι θα συμβεί;
Αν είναι μια αίσθηση μοναξιάς, μια αίσθηση κενού, ανεπάρκειας που μας οδηγεί να εξαρτόμαστε από κάτι;
Είμαστε εξαρτημένοι από έλλειψη αυτοπεποίθησης;
Και αν όντος έχουμε εμπιστοσύνη στον εαυτό μας, αυτό φέρνει ελευθερία ή απλά μια επιθετική, μια αυτό-επιβεβαιωτική δραστηριότητα;

 

Δεν ξέρω αν νομίζετε, όπως και εγώ, πως είναι ένα σημαντικό πρόβλημα στη ζωή.
Ίσως δεν έχουμε επίγνωση της ψυχολογικής μας εξάρτησης, αλλά αν είμαστε, καλούμαστε να δούμε πως πίσω από αυτή την εξάρτηση υπάρχει τεράστιος φόβος και για να ξεφύγουμε από αυτόν τον φόβο εξαρτόμαστε.
(…) Και για να ξεφύγουμε απ΄αυτόν τον φόβο που ασυνείδητα ξέρουμε πως υπάρχει στρεφόμαστε στον άλλο για να μας δώσει παρηγοριά, να μας δώσει αγάπη, να μας ενθαρρύνει- και αυτή είναι η ίδια η διαδικασία της εξάρτησης.

(…) Μόνο ο νους που είναι εσωτερικά ελεύθερος απ΄το φόβο μπορεί να γνωρίσει την ευλογία της πραγματικότητας και ο νους μπορεί να είναι ελεύθερος απ΄τον φόβο μόνο όταν δεν υπάρχει εξάρτηση.

ΚΡΙΣΝΑΜΟΥΡΤΙ

Fifth Talk in Hamburg, 1956

μετάφραση Στεφανίας Ταπτά από τα αρχεία του J Krishnamurti Online

Αποτέλεσμα εικόνας για krishnamurti the river

Η ανθρωπότητα, λοιπόν,  είναι ένα. Πράγμα που για μένα, σημαίνει ότι  η ανθρωπότητα είναι όντως το «εγώ», δεν είναι απλώς λόγια. Μπορεί να  έχουμε εξωτερικές σωματικές διαφορές – προσώπου, χρώματος, ύψους και λοιπά- αλλά ψυχολογικά περνάμε τις ίδιες δυστυχίες, χαρές, πληγές και τραγωδίες. Αυτό είναι το «ποτάμι» όπου ο άνθρωπος ζει ψυχολογικά.  Το μόνο που υπάρχει είναι αυτό το «ποτάμι», που  είναι η κοινή συνείδηση των ανθρώπων. Το «ποτάμι» είναι φτιαγμένο από επιθυμίες, ανησυχίες, απελπισία, μοναξιά, πόνο, όπως και τα αντίθετά τους. Μπορεί να έχεις ένα διαφορετικό όνομα ή Τραπεζικό λογαριασμό, αλλά η συνείδησή  σου είναι ίδια με όλων. Μέσα σ’ αυτό το «ποτάμι», ο άνθρωπος έχει επινοήσει τους θεούς, τις τελετές, τους Σωτήρες, τους Κρίσνα, την Παρθένο Μαρία, όλα. Όλα είναι επινοημένα. Υπάρχει τίποτα πνευματικό σ’ αυτά; Υπάρχει τίποτα που να μην ανήκει στο «ποτάμι», στο χρόνο; Τίποτα.  Ούτε ο Άτμαν, ούτε η «ψυχή» ούτε ο Θεός που έχουν επινοήσει.  Αυτό το «ποτάμι», λοιπόν, είναι κοινό σε όλους μας, η συνείδησή μας είναι αυτό το «ποτάμι». Και όταν πεθαίνουμε, αυτό το «ποτάμι» συνεχίζει. Το «ποτάμι» εκδηλώνεται ως Χ, Ψ, και λοιπά. Όλοι ανήκουμε στο «ποτάμι», και όλες οι ιδιότητες του «ποταμού» είναι μέσα μας, όπως μία σταγόνα του «ποταμού», έχει όλες τις ιδιότητές του. Όπως ένα κύμα, δεν είναι διαφορετικό από τον ωκεανό που εκδηλώνεται σαν ένα κύμα και μετά εξαφανίζεται.

Τώρα: Αν ο Χ ή ο Ψ που είναι εκδήλωση του «ποταμού», βγει από το «ποτάμι», αυτός είναι απολύτως ελεύθερος από το «ποτάμι». Αν, όμως, πεθαίνοντας, δεν έχει ελευθερωθεί εντελώς από το «ποτάμι», θα μείνει σ’ αυτό κι εκείνο θα εκδηλωθεί σαν Ψ, Ω και λοιπά. Αν ο Χ δεν βγει από το «ποτάμι», δεν υπάρχει σωτηρία ούτε γι’ αυτόν ούτε  για την ανθρωπότητα.

Ερώτηση:   Και τι είναι το «εγώ»;

Κρισναμούρτι: Είναι αυτό που έχει εκδηλωθεί ως Χ ή Ψ και λοιπά και θεωρεί τον εαυτό του ξεχωριστή οντότητα, πράγμα που δεν είναι γεγονός, είναι μία ψευδαίσθηση. Κι όταν πεθάνει είναι πάλι μέρος του «ποταμού». Κι όσο ο άνθρωπος, δεν βγαίνει από το «ποτάμι», δεν υπάρχει σωτηρία, ούτε γι’ αυτόν ούτε για την ανθρωπότητα. Αυτό είναι όλο.

Κρισναμούρτι, “Εγώ χωρίς ΕΓΩ”, μετ.Αν.Ανδρεοπούλου-Ν.Πιλάβιος,εκδ.Καστανιώτη

Από το ιστολόγιο του Ν.Πιλάβιου 

Μια ιστορία του Κρισναμούρτι:

Μια φορά, ένας άντρας περπατούσε σ’ έναν πλατύ  δρόμο και καθώς προχωρούσε αντί να κοιτάζει τον υπέροχο ουρανό, παρατηρούσε το πεζοδρόμιο. Τότε, είδε σε κάποια απόσταση κάτι πολύ λαμπερό. Έτρεξε προς αυτό, το σήκωσε, κοίταξε αυτό το υπέροχο πράγμα και ήταν σε μια κατάσταση ευδαιμονίας επειδή αυτό που έβλεπε ήταν τρομερά όμορφο. Αφού το κοίταξε, λοιπόν, το έβαλε στην τσέπη του. Πίσω του, περπατούσαν δύο φίλοι και ο ένας είπε στον άλλο: «Τι ήταν αυτό που σήκωσε από κάτω; Είδες την έκφρασή του; Είδες σε τι έκσταση βρισκόταν και μόνο από το ότι κοίταζε αυτό το πράγμα!» Ο άλλος, που έτυχε να είναι ο Διάβολος, απάντησε, «αυτό που σήκωσε από κάτω ήταν η Αλήθεια». Κι ο φίλος του, είπε: «Τότε αυτό είναι πολύ άσχημη περίπτωση για σένα, έτσι δεν είναι;» Και ο Διάβολος απάντησε: «Μπα, καθόλου. Απλώς θα τον βοηθήσω να την οργανώσει, να φτιάξει μια οργάνωση γι’ αυτήν».

Και μια ενημέρωση από τηνΒιβλιοθήκη Κρισναμούρτι:

Αυτόν τον καιρό συμβαίνει κάτι δυσάρεστο σχετικά με την ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΚΡΙΣΝΑΜΟΥΡΤΙ. Ο ιδιοκτήτης του διαμερίσματος, μας ζήτησε να φύγουμε για λόγους ιδιοχρησίας. Δεν μπορούσαμε να κάνουμε διαφορετικά κι έτσι αναζητήσαμε άλλο χώρο στην ίδια περιοχή. Δυσκολευτήκαμε, αλλά τον βρήκαμε και θα μετακομίσουμε την 1η Φεβρουαρίου. Ο χώρος είναι μάλλον καλύτερος, αλλά έχει το διπλάσιο νοίκι. Επίσης υπάρχουν και τα έξοδα μετακόμισης. Θα θέλαμε, λοιπόν, να παρακαλέσουμε τους φίλους που ενδιαφέρονται για τη δουλειά τού Κρισναμούρτι, αν μπορούνε να συνεισφέρουν κάποια χρήματα γι’ αυτή την μετακόμιση. Ακόμα και το μικρότερο ποσό, θα είναι μεγάλη βοήθεια. Αν έχετε τη δυνατότητα, κάντε κάποια κατάθεση στο λογαριασμό της ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗΣ. Τα στοιχεία του λογαριαμόυ είναι:
ΤΡΑΠΕΖΑ ΠΕΙΡΑΙΩΣ – ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΚΡΙΣΝΑΜΟΥΡΤΙ
Αρ. Λογαριασμού: 6752-132567-ο54 ΙΒΑΝ: GR51 0171 7520 0067 5213 2567 054
Σας ευχαριστούμε πάρα πολύ.

 

Σχετική εικόνα

Ερώτηση: Εάν όπως λέτε, «είμαστε ο κόσμος», ο καθένας μας είναι ένα με όλη ανθρωπότητα, ότι όλοι είμαστε μέσα στο ποτάμι που είναι η ανθρωπότητα, και αν αυτό το νοιώθει κανείς, το βλέπει, τότε τι σημαίνει, «να βγεις από το “ποτάμι” »; Ποιος βγαίνει από το «ποτάμι»;

Κρισναμούρτι: Ο κύριος που κάνει την ερώτηση, πιθανώς έχει διαβάσει κάποια από τα βιβλία του ομιλητή. Αναρωτιέμαι αν κανείς συνειδητοποιεί, όχι σαν ιδέα, όχι σαν κάτι ρομαντικά γοητευτικό, αλλά ως πραγματικό γεγονός ότι «είμαστε ο κόσμος»· είμαστε ένα ψυχολογικά όχι σωματικά – στο χρώμα, στα μαλλιά, στη γλώσσα και όλα  αυτά – αλλά ψυχολογικά, μέσα μας είμαστε ο κόσμος, όλη η ανθρωπότητα. Πηγαίνετε στην Ινδία, στην Αφρική, παντού έχουν τα ίδια ψυχολογικά προβλήματα όπως εδώ στην Αμερική, σε όλη τη Δύση: πόνος, μοναξιά, θάνατος, φόβος, θλίψη. Όπου κι αν πας αυτά είναι ο κοινός παράγοντας της ανθρωπότητας, όλων των ανθρώπινων πλασμάτων. Αυτό είναι μια ιδέα ή γεγονός; Καταλαβαίνετε; Όταν ακούς αυτή τη δήλωση, φτιάχνεις μια ιδέα απ’ αυτήν ή τη συνειδητοποιείς πραγματικά, όπως συνειδητοποιείς τον πραγματικό πόνο που νοιώθεις όταν σου μπήξουν μια καρφίτσα στο χέρι;  Συνειδητοποίηση όπως του πόνου όταν σου κάνουν ένεση, κάτι που είναι πραγματικότητα δεν είναι κάποια ιδέα γι’ αυτό· είναι έτσι, υπάρχει πόνος. Τώρα: το συνειδητοποιούμε πραγματικά αυτό το τεράστιο γεγονός; Λέμε απλώς ένα σωρό λόγια όπως, «το βλέπω, το νοιώθω, το ξέρω» ή είναι κάτι που μας καίει, κάτι που είναι τόσο τρομερά πραγματικό ώστε αυτό το ψυχολογικό γεγονός επιδρά στον νου; Καταλαβαίνετε; Ο νους σας δεν είναι ο δικός σας νους, δεν είναι ο δικός σας μικρός, Αμερικάνικος, οικογενειακός νους, είναι ο ανθρώπινος νους. Και όταν το συνειδητοποιήσει κανείς αυτό, φέρνει μια αίσθηση μεγάλης ευθύνης. Χρησιμοποιώ τη λέξη «ευθύνη» χωρίς καμιά αίσθηση ενοχής που νοιώθει κανείς για κάτι που είναι υπεύθυνος. Μιλάω για μια αίσθηση τεράστιας ανθρώπινης ευθύνης, για τη συμπεριφορά σας, για τα παιδιά σας, για τα πάντα που είναι συνδεδεμένα με τα ανθρώπινα πλάσματα: Όταν συνειδητοποιήσετε την απεραντοσύνη αυτού του πράγματος –γιατί είναι απέραντο- τότε αυτή η ιδιαίτερη οντότητα το «εγώ», με όλες τις ανησυχίες μου, μοιάζει πολύ ασήμαντη, δείχνει κακοφτιαγμένη. Όταν δείτε αυτό το γεγονός, όταν το νοιώσετε βαθιά μέσα στην καρδιά σας, βαθιά μέσα στο νου σας, θα σκεπάσετε όλη τη γη. Θα σκεπάσετε όλη τη γη, τους ανθρώπους, τη φύση, την οικολογία, όλα αυτά· θα θέλετε να προστατεύετε ό,τι μπορείτε. Επειδή έχετε ευθύνη για όλα αυτά.

 Και ο κύριος που έκανε την ερώτηση, ρωτάει: όταν συμβεί όλο αυτό, τι σημαίνει να βγεις από τούτο το «ποτάμι» και ποιος πραγματικά βγαίνει; Το «ποτάμι» είναι αυτή η αδιάκοπη ανθρώπινη ψυχολογική πάλη, ο πόνος, όλων των ανθρώπινων πλασμάτων είτε είναι κομμουνιστές ή σοσιαλιστές ή καπιταλιστές, πλούσιοι ή φτωχοί, μορφωμένοι ή αμόρφωτοι, είναι το κοινό έδαφος όπου πατάμε όλοι μας.

Και η απελευθέρωση από όλο αυτό, δεν είναι ότι κάποιος βγαίνει απ’ αυτό, αλλά ότι ο νους έχει γίνει κάτι εντελώς διαφορετικό. Καταλαβαίνετε;  Το έχω κάνει ξεκάθαρο αυτό το σημείο; Δεν είναι: «εγώ βγαίνω από το “ποτάμι”», αλλά ότι ο νους δεν βρίσκεται πια μέσα σ’ αυτό. Κοιτάξτε: αν είστε προσκολλημένος και τελειώσετε την προσκόλληση, τότε κάτι εντελώς διαφορετικό συμβαίνει, δεν ελευθερώνεστε απλώς από την προσκόλληση. Υπάρχει μια διαφορετική ποιότητα, ένα διαφορετικό χρώμα σε ολόκληρη τη ζωή σου, όταν συνειδητοποιήσεις αυτό το τεράστιο γεγονός ότι όλοι είμαστε η ανθρωπότητα.

Κρισναμούρτι, “Εγώ χωρίς ΕΓΩ”, μετ.Αν.Ανδρεοπούλου-Ν.Πιλάβιος,εκδ.Καστανιώτη

Αποτέλεσμα εικόνας για krishnamurti

Αυτό που είναι ιερό δεν έχει ιδιότητες. Μια πέτρα σε ένα ναό, μια εικόνα σε μια εκκλησία, ένα σύμβολο δεν είναι ιερά. Ο άνθρωπος τα ονομάζει ιερά, κάτι άγιο που πρέπει να λατρεύεται, κάτω από πολύπλοκες παρορμήσεις, από φόβους και επιθυμίες. Αυτή η «ιερότητα» εξακολουθεί να βρίσκεται μέσα στο πεδίο της σκέψης· οικοδομείται από τη σκέψη και στη σκέψη δεν υπάρχει τίποτα καινούριο ή άγιο. Η σκέψη μπορεί να συναρμολογεί τις πολυπλοκότητες των συστημάτων, των δογμάτων, των πίστεων, και οι εικόνες, τα σύμβολα που προβάλλει δεν είναι πιο άγια από τα αρχιτεκτονικά σχέδια ενός σπιτιού, ή το σχέδιο ενός καινούριου αεροπλάνου. Όλα αυτά βρίσκονται μέσα στα όρια της σκέψης και δεν υπάρχει τίποτα ιερό ή μυστικιστικό σε όλα αυτά. Η σκέψη είναι ύλη και μπορεί να μετατραπεί σε οτιδήποτε άσχημο ή όμορφο.
Υπάρχει, όμως, μια ιερότητα που δεν ανήκει ούτε στη σκέψη ούτε σε συναίσθημα που νεκραναστημένο από τη σκέψη. Δεν είναι αναγνωρίσιμη από τη σκέψη ούτε μπορεί να χρησιμοποιηθεί από τη σκέψη. Η σκέψη δεν μπορεί να τη διατυπώσει. Αλλά υπάρχει μια ιερότητα, ανέγγιχτη από οποιοδήποτε σύμβολο ή λέξη. Δεν είναι μεταδόσιμη. Είναι γεγονός.
Τα γεγονότα είναι για να τα κοιτάς και το κοίταγμά τους, δεν γίνεται μέσα από τις λέξεις. Όταν ένα γεγονός ερμηνεύεται, παύει να είναι γεγονός· γίνεται κάτι εντελώς διαφορετικό. Το κοίταγμα έχει μέγιστη σημασία. Το κοίταγμα βρίσκεται έξω από το χώρο και το χρόνο· είναι άμεσο, στιγμιαίο. Και ό,τι έχει κοιταχτεί δεν είναι ποτέ ξανά το ίδιο. Δεν υπάρχει, «ξανά» ή «στο μεταξύ».
Αυτή η ιερότητα δεν έχει κανένα πιστό, παρατηρητή της που διαλογίζεται πάνω της. Δεν βρίσκεται στην αγορά για να αγοραστεί ή να πουληθεί. Είναι όπως την ομορφιά που δεν μπορείς να τη δεις μέσα από κάτι αντίθετό της, γιατί δεν έχει αντίθετο. 

Κρισναμούρτι “Σημειώσεις” μετ.Ν.Πιλάβιος εκδ.καστανιώτη

Αφορμή για την ανάρτηση του σημερινού αποσπάσματος ήταν η ιδέα του Ν.Πιλάβιου (την βρίσκω εξαιρετική  για πολλούς λόγους) να εκδόσει ένα βιβλίο για τον Κρισναμούρτι με τίτλο: Who or What was Krishnamurti by Himself . Το βιβλίο αυτό περιέχει διάφορα αποσπάσματα όπου ο ίδιος ο Κρισναμούρτι μας δίνει μια αίσθηση του ποιος ή τι ήταν.   Το βιβλίο για να εκδοθεί θα πρέπει να ξεπεράσει πολλά και διάφορα εμπόδια.  Εύχομαι να τα καταφέρει, θα είναι ένα ακόμη μπουκαλάκι στον ωκεανό που θα μεταφέρει το μοναδικό άρωμα Εκείνου.

518698-13313_1393142072428_1348453043_1082192_243872_n

Kρισναμούρτι: Βασικά το ερώτημα είναι: Τι σχέση υπάρχει ανάμεσα στον τωρινό Κ. και στον τέως Κ. (Γέλια). Θα έλεγα πολύ μικρή. Το βασικό ερώτημα είναι πώς έγινε και το αγόρι που βρέθηκε ε­κεί, «ανακαλύφθηκε», όπως λέγανε, πώς έγινε κι από την αρ­χή δε ρίζωσε καμιά διαμόρφωση μέσα του, παρόλο που ανα­τράφηκε σε μια αυστηρά ορθόδοξη, παραδοσιακή οικογέ­νεια Βραχμάνων, με τις προλήψεις της, την αλαζονεία της και μια τρομερά θρησκευόμενη άποψη ηθικής και λοιπά; Γιατί δε διαμορφώθηκε από τότε, Κι επίσης αργότερα, σε εκείνεις τις περιόδους των Διδασκάλων και των Μυήσεων και όλα τα υπόλοιπα -αν τα έχετε διαβάσει- γιατί δε διαμορφώθηκε; Και ποια είναι η σχέση ανάμεσα σε εκείνο το πρόσωπο και στο σημερινό; Ενδιαφέρεστε πραγματικά για όλα αυτά;

Ακροατήριο: Ναι.

Κ.: Εγώ, προσωπικά όχι. Το παρελθόν πέθανε, θάφτηκε και πάει. Δεν ξέρω πώς να καταπιαστώ με όλα αυτά. Ας πούμε, έ­να από τα ερωτήματά σας είναι σχετικό με τους Διδασκά­λους, έτσι όπως παρουσιάζονται όχι μόνο στη Θεοσοφία, αλ­λά και στην Ινδουιστική παράδοση και στην Θιβετιανή πα­ράδοση, όπου υποστηρίζεται ότι υπάρχει κάποιος Μποντισάτβα που σπάνια εκδηλώνεται με κάποια μορφή, πράγμα που στα σανσκριτικά ονομάζεται Αβατάρ, που σημαίνει εκδήλω­ση. Εκείνο το αγόρι, λοιπόν, ανακαλύφθηκε και προετοιμά­στηκε για μια τέτοια εκδήλωση. Και πέρασε μέσα από ένα σω­ρό πράγματα. Μια ερώτηση, λοιπόν, που μπορεί να κάνει κα­νείς, είναι αν και οι άλλοι πρέπει να περάσουν την ίδια διαδι­κασία. Ο Χριστόφορος Κολόμβος ανακάλυψε την Αμερική με ιστιοφόρα σε επικίνδυνες θάλασσες και λοιπά, αλλά θα πρέ­πει να περάσουμε κι εμείς τα ίδια για να πάμε ένα ταξίδι στην Αμερική; Καταλαβαίνετε την ερώτησή μου; Είναι πολύ πιο α­πλό να πας με αεροπλάνο! Αυτή είναι η μία ερώτηση. Το πώς τώρα αναθράφηκε εκείνο το αγόρι είναι εντελώς άσχετο· εκείνο που είναι σημαντικό είναι ό,τι λέει τώρα και τίποτε άλλο.

Υπάρχει μια πολύ παλιά παράδοση σχετικά με τον Μποντισάτβα, που λέει ότι υπάρχει μια κατάσταση συνείδησης -επιτρέψετε με να το πω έτσι- που είναι η ουσία της συμπόνιας. Και όταν ο κόσμος βρίσκεται σε χάος, αυτή η ουσία της συ­μπόνιας εκδηλώνεται η ίδια. Αυτή είναι όλη η ιδέα πίσω από τον Αβατάρ και τον Μποντισάτβα. Και υπάρχουν διάφορες διαβαθμίσεις, μυήσεις, διάφοροι Διδάσκαλοι και λοιπά, όπως υπάρχει και η ιδέα ότι όταν εκείνος εκδηλώνεται όλοι οι άλλοι παραμένουν σιωπηλοί. Καταλαβαίνετε; Και αυτή η ουσία της συμπόνοιας έχει εκδηλωθεί σε διάφορους καιρούς. Εκείνο, τώρα, που έχει σημασία σε όλα αυτά, αν μπορεί κανείς να μι­λήσει σύντομα, είναι το εξής: μπορεί ο νους περνώντας μέσα από κάθε είδους εμπειρίες, είτε φανταστικές είτε πραγματικές -γιατί η αλήθεια δεν έχει καμιά σχέση με εμπειρίες, δεν μπο­ρεί κανείς να έχει την εμπειρία της αλήθειας, η αλήθεια είναι εκεί δεν μπορείς να έχεις κάποια εμπειρία της- μπορεί, λοιπόν, ο νους περνώντας από όλες αυτές τις διάφορες φανταστικές, απατηλές ή πραγματικές καταστάσεις, μπορεί ο νους να μη δια­μορφωθεί; Το άλλο ερώτημα, λοιπόν, είναι αν μπορεί ο νους να μη διαμορφώνεται ποτέ, όχι μόνο στην παιδική ηλικία. Αναρωτιέμαι αν καταλαβαίνετε την ερώτηση. Αυτή είναι η πραγ­ματική ουσία του προβλήματος ή του θέματος.

Όπως είπαμε, λοιπόν, όλα αυτά είναι άσχετα. Δεν ξέρω αν έχετε ιδέα για την αρχαία παράδοση της Ινδίας, του Θιβέτ, της Κίνας και της Ιαπωνίας για το ξύπνημα κάποιας ενέργειας που λέγεται κουνταλίνι. Σ’ όλη την Αμερική και την Ευρώπη υ­πάρχουν διάφορες ομάδες που προσπαθούν να ξυπνήσουν τη μικροενεργειούλα τους που ονομάζουν κουνταλίνι. Τα ’χετε ακούσει όλα αυτά, έτσι δεν είναι; Κι υπάρχουν ομάδες που εξασκούνται σ’ αυτό. Κάποτε είδα μια τέτοια ομάδα στην τη­λεόραση, όπου ένας άντρας τούς δίδασκε πώς να αφυπνί­σουν αυτή την ενέργεια, την κουνταλίνι, κάνοντας όλων των ειδών τα κόλπα, με όλα τα είδη λέξεων και χειρονομιών, κά­τι που καταντάει εντελώς ασήμαντο και παράλογο. Και προ­φανώς, υπάρχει κάποια τέτοια αφύπνιση, για την οποία δε θέ­λω τώρα να επεκταθώ γιατί είναι ένα πάρα πολύ πολύπλοκο ζήτημα και πιθανόν δεν είναι αναγκαίο ή σχετικό με το θέμα μας.

Κρισναμούρτι,”Η αλήθεια και το υπαρκτό” μεταφρ.Ν Πιλάβιος εκδ Καστανιώτη

Αρέσει σε %d bloggers: