Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

insight


Όλη η ζωή είναι επιλογές,μόνο στη μοναχικότητα δεν υπάρχει επιλογή.Επιλογή,οποιουδήποτε είδους,σημαίνει σύγκρουση.Στην επιλογή υπάρχουν αναπόφευκτα αντιθέσεις.Αυτές οι αντιθέσεις,εσωτερικές και εξωτερικές,γεννάνε σύγχιση και δυστυχία.Για να ξεφύγει κανείς από αυτή τη δυστυχία,κάνει να μοιάζουν οι θεοί,τα πιστεύω,ο εθνικισμός και η αφοσίωση σε διάφορα μοντέλα δραστηριότητας,σαν πραγματικές ανάγκες.Ξεφεύγοντας με αυτές τις κάνεις να αποκτήσουν πολύ μεγάλη σημασία,αλλά η φυγή είναι ο δρόμος της ψευδαίσθησης και τότε εμφανίζονται ο φόβος κι η ανησυχία.Ο δρόμος της επιλογής είναι ο δρόμος της θλίψης όπου ο πόνος δεν έχει τέλος.Η επιλογή,η εκλογή,θα υπάρχει πάντα όσο υπάρχει εκείνος που επιλέγει-που είναι η συσσωρευμένη μνήμη πόνου και ευχαρίστησης-και κάθε εμπειρία επιλογής,το μόνο που κάνει είναι να δυναμώνει τη μνήμη,που η αντίδρασή της γίνεται σκέψη και συναίσθημα.Η μνήμη έχει μόνο μερική σημασία,καθώς είναι φτιαγμένη για να αντιδρά μηχανικά κι αυτή η αντίδραση είναι η επιλογή.Δεν υπάρχει ελευθερία στην επιλογή.Διαλέγεις σύμφωνα με τον τρόπο που έχεις ανατραφεί,σύμφωνα με την κοινωνική,οικονομική και…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 539 επιπλέον λέξεις

Advertisements

Από το ιστολόγιο του Νίκου Πιλάβιου

Ο Γ. Λ. είπε ότι ήταν ένας επιχειρηματίας με σημαντικές εμπειρίες. Είχε δει την άχαρη και δύσκολη πλευρά της ζωής για πολλά χρόνια και τώρα ήθελε να ζήσει μια πνευματική ζωή κι έτσι θα ήθελε, όπως είπε, να εγκαταλείψει τη σεξουαλική του ζωή. Εξέταζε την απόφαση να την εγκαταλείψει. Είπε ότι θα μπορούσε να την εγκαταλείψει αν το έβαζε στο νου του, γιατί είχε αρκετή θέληση για να την ξεπεράσει.

Μετά από λίγη ακόμα συζήτηση, είπα ότι σε τέτοια ζητήματα η απλή χρήση της θέλησης – παρόλο που μπορεί να φέρει το επιθυμητό αποτέλεσμα – είναι σαν μια χειρουργική επέμβαση που μπορεί να φέρει καταστροφικές παρενέργειες. Η απόφασή του βασίζεται σε κάποιο προσωπικό κίνητρο ωφέλειας, στο να γίνει κάτι άλλο από αυτό που είναι, στο να πετύχει κάποιο στόχο; Αν είναι έτσι, τότε η δύναμη που αποφέρει το σεξ θα κατευθυνθεί σε άλλους κρυμμένους στόχους του κι έτσι θα παραμείνει ο αισθησιασμός. Εάν είναι μια λογική ή μια συναισθηματική απόφαση, τότε μια τέτοια απόφαση θα εξαφανίσει την αγάπη. Αλλά η κατανόηση του προβλήματος και των πολλών επιπτώσεών του, θα κάνει την αγάπη δυνατότερη και δεν θα γίνει παιχνιδάκι του μυαλού.

Όταν η εξουσία, οποιουδήποτε είδους, χρησιμοποιείται για προσωπικούς σκοπούς –πολιτικούς, θρησκευτικούς, οικονομικούς ή σεξουαλικούς– φέρνει φριχτές συμφορές στο άτομο, οπότε και στην μάζα. Αν αναζητάμε αυτολησμονιά μέσα από τις σεξουαλικές ορέξεις, τότε αυτές οι ορέξεις, όπως όλες οι ορέξεις, μαζί με τα προβλήματά τους, θα γίνουν πολύ πιο σημαντικές από την ίδια την αιτία τους. Μέσα από τις διάφορες ορέξεις –είτε είναι ευγενικές είτε ποταπές- οι συγκρούσεις και ο πόνος του εαυτού δεν πρόκειται να ξεπεραστούν.

Ο εαυτός κατανοείται μέσα από την αυτογνωσία. Η θλίψη που φέρνει ο εαυτός δεν είναι για να την απαρνηθείς, να την ξεχάσεις ή να την υποκαταστήσεις. Πρέπει να κατανοηθεί. Για να κατανοήσεις τις περίπλοκες πανουργίες του εαυτού, πρέπει να υπάρχει καλοπροαίρετη και αποστασιοποιημένη παρατήρηση. Με την αυτογνωσία, οι ρίζες του αισθησιασμού, της εχθρικότητας,  της άγνοιας και λοιπά, που είναι θαμμένες στη συνείδηση και στο υποσυνείδητο, αποκαλύπτονται.  Ο τρόπος τού να σκάβεις βαθιά μέσα σου είναι εξαιρετικής σημασίας, γιατί το τέλος βρίσκεται στην αρχή. Δεν πρέπει να υπάρχουν βίαιες αποφάσεις, κριτικές, αλλά μία διαρκώς διευρυνόμενη κατανόηση, που η ίδια της η πραότητα διαλύει τις συγκρούσεις, τα μπερδέματα, τις θλίψεις του εαυτού. Γιατί η αυτογνωσία φέρνει μαζί της σωστή σκέψη, και η σωστή σκέψη έρχεται με την αυτοεπίγνωση.

Από το βιβλίο του Κρισναμούρτι, «Ο κόσμoς μέσα μας» που θα κυκλοφορήσει τον Μάιο, από τις εκδόσεις Καστανιώτη.

Αγαπητοί φίλοι, θα θέλαμε να σας ενημερώσουμε ότι η οικονομική κρίση δημιούργησε πρόβλημα και στη λειτουργία της Βιβλιοθήκης Κρισναμούρτι: Καθώς πλησιάζει δέκατο απλήρωτο νοίκι (επί 200,00 ευρώ τον μήνα) και πλέον η Βιβλιοθήκη κινδυνεύει με κλείσιμο, ζητάμε τη βοήθειά σας για να μη συμβεί αυτό, καταθέτοντας από 5 ευρώ έως όσα μπορείτε, στον Τραπεζικό λογαριασμό της που είναι:
ΤΡΑΠΕΖΑ ΠΕΙΡΑΙΩΣ.
Βιβλιοθήκη Κρισναμούρτι
Αρ. Λογ. 6752-132567-054
ΙΒΑΝ GR51 0171 7520 0067 5213 2567 054
Σας ευχαριστούμε πολύ.

93 βίντεο του Κρισναμούρτι με ελληνικούς υπότιτλους ΕΔΩ με ένα κλικ στην εικόνα.

Πηγαίνετε κατ’ αυθείαν στο YOUTUBE κι εκεί πατήστε τη «μαργαρίτα» (ρυθμίσεις) κάτω δεξιά, μετά το SUBTITLES (υπότιτλοι) και διαλέξτε ελληνικά.

 

Από το ιστολόγιο του Νίκου Πιλάβιου
Η επισκέπτρια, η κυρία Μ. που ήταν δασκάλα, είπε ότι τα παιδιά –όχι στις ώρες του σχολείου- παίζανε τους στρατιώτες με ξύλινα όπλα, με σπαθιά, τανκς και λοιπά και ρώτησε, πώς μπορεί κανείς να αποτρέψει τα παιδιά απ’ αυτό;
«Όταν όλη η κοινωνία έχει εμπλακεί σ’ αυτό το βάρβαρο παιχνίδι, το να το σταματήσουν μερικά παιδιά -που θα ενθαρρυνθούν να το ξανακάνουν από τους μεγάλους- έχει πολύ μικρή σημασία, εκτός αν ο δάσκαλος είναι διαρκώς μαζί τους και τα βοηθάει με άλλους τρόπους ψυχαγωγίας, λογικούς και άκακους».
Η δασκάλα είπε ότι πιθανόν να μπορούσε να προσέχει διαρκώς ένα ή δύο παιδιά, αλλά αν τα παιδιά δεν βοηθιόνταν με συνετές οδηγίες και ορθή καθοδήγηση, να αντιληφθούν τις συμφορές που ακολουθούν με το ξύπνημα της βαρβαρότητάς τους, σύντομα η κοινωνία θα τα απορροφήσει.
Η κοινωνία, σε τελευταία ανάλυση, είναι το άτομο, είναι ένα σύνολο ατόμων και αν το κάθε άτομο δεν βγάλει από μέσα του τις αιτίες που θρέφουν τον πόλεμο και λοιπά, τα εξωτερικά μπαλώματα, που αναμορφώνουν τις ίδιες αιτίες με διαφορετική αξιολόγηση, έχουν πολύ μικρή σημασία. Γι’ αυτό κι εκείνη θα έπρεπε ν’ αρχίσει με τον εαυτό της· θα έπρεπε πρώτα να κατανοήσει τον εαυτό της, γιατί με την αυτογνωσία έρχεται σωστή σκέψη.

Από το βιβλίο του Κρισναμούρτι, «Ο κόσμoς μέσα μας» που θα κυκλοφορήσει τον Μάιο, από τις εκδόσεις Καστανιώτη.

32e3df9e

από το μπλογκ της Στεφανίας Ταπτά

15 Νοεμβρίου 1981

«Κάθε επάγγελμα έχει την πειθαρχία του, κάθε πράξη επιδιώκει το στόχο της και κάθε σκέψη έχει το σκοπό της.
Αυτός είναι ο κύκλος που μέσα του είναι παγιδευμένος ο ανθρώπινος νους.
Όντας σκλάβος της γνώσης, ο νους προσπαθεί πάντα να επεκτείνει τις γνώσεις του, τη δράση του μέσα στο πεδίο τους, καθώς κάθε σκέψη του, αναζητάει το σκοπό της.

Σε όλα τα σχολεία η πειθαρχία θεωρείται πλαίσιο του νου και της δραστηριότητάς του, ενώ τα τελευταία χρόνια έχει γίνει μια επανάσταση ενάντια σε κάθε μορφή ελέγχου, καταστολής ή αυτοσυγκράτησης. Αυτό έχει οδηγήσει σε κάθε μορφή ανεκτικότητας, απρέπειας και αναζήτησης ευχαρίστησης με οποιοδήποτε κόστος. Κανείς δεν σέβεται κανέναν. Μοιάζει να έχει χαθεί κάθε μορφή προσωπικής αξιοπρέπειας και βαθιάς ακεραιότητας. Κι αυτή η κοινωνική ανεκτικότητα έχει γίνει σεβαστή και αποδεκτή σαν κανόνας ζωής.
Σπαταλάνε εκατομμύρια σε ναρκωτικά για να σκοτώνουν το ίδιο τους το σώμα και τον νου. Για την ανάπτυξη ενός καλού νου, ενός νου που έχει την ικανότητα να αντιλαμβάνεται τη ζωή ως μια αδιάσπαστη ενότητα −αυτό σημαίνει καλός νους− χρειάζεται να υπάρχει στα σχολεία μας κάποιο είδος πειθαρχίας

Πρέπει μαζί να κατανοήσουμε τις μισητές και ίσως αξιοκαταφρόνητες λέξεις «πειθαρχία» και «κανόνες». Για να μαθαίνεις χρειάζεται να έχεις προσοχή· για να μαθαίνεις πρέπει να υπάρχει όχι μόνο η ακοή του αυτιού, αλλά και να «πιάνεις» από μέσα σου αυτό που λέγεται. Για να μαθαίνεις χρειάζεται να παρατηρείς. Καθώς ακούτε ή διαβάζετε αυτού του είδους τις δηλώσεις, πρέπει να δίνετε την προσοχή σας χωρίς να σας το έχουν επιβάλει, χωρίς να σας πιέζουν ή να περιμένετε κάποια ανταμοιβή ή τιμωρία.
Πειθαρχία σημαίνει «μαθαίνω», όχι «υποτάσσομαι.»

Αν θες να γίνεις μάστορας ξυλουργός, πρέπει να μάθεις να χρησιμοποιείς τα κατάλληλα εργαλεία για κάθε είδος ξύλου, και αυτό θα το μάθεις από ένα μάστορα ξυλουργό.
Αν θες να γίνεις καλός γιατρός, πρέπει να σπουδάσεις πολλά χρόνια, να μάθεις όλα τα μέρη του σώματος, τους πολλούς τρόπους θεραπείας του και λοιπά.
Κάθε επάγγελμα απαιτεί να μάθεις γι’ αυτό όσο πιο πολλά μπορείς.
Μαθαίνω για το επάγγελμα σημαίνει συσσώρευση γνώσεων γι’ αυτό και απόκτηση όσης επιδεξιότητας μπορώ.
Η μάθηση είναι η ουσία της πειθαρχίας**
.

Το να μαθαίνω γιατί κανείς πρέπει να είναι ακριβής στις ώρες που τρώει, ποια είναι κατάλληλη ώρα για ύπνο και λοιπά σημαίνει ότι μαθαίνω τι θα πει να έχω τάξη στη ζωή μου. Σ’ έναν κόσμο που βρίσκεται σε αταξία και όπου υπάρχει πολλή σύγχυση στα πολιτικά, στα κοινωνικά, ακόμα και στα θέματα της θρησκείας, τα σχολεία μας πρέπει να είναι κέντρα τάξης και εκπαίδευσης με νοημοσύνη.
Το σχολείο είναι ένας ιερός τόπος όπου όλοι μαθαίνουν για την πολυπλοκότητα της ζωής, αλλά και την απλότητά της.
Έτσι, η μάθηση απαιτεί επιμέλεια και τάξη.

Η πειθαρχία δεν είναι ποτέ προσαρμογή, μη φοβάστε τη λέξη και επαναστατήστε εναντίον της.
Η λέξη «θεός» έχει γίνει εξαιρετικά σημαντική για τους περισσότερους ανθρώπους· όπως η λέξη «έθνος» ή το όνομα κάποιου πολιτικού και λοιπά. Το όνομα του πολιτικού είναι η εικόνα του· η εικόνα του θεού είναι χτισμένη εδώ και χιλιάδες χρόνια από σκέψη και φόβο.
Ζούμε με εικόνες δημιουργημένες από το νου ή από κάποιο επιδέξιο χέρι (καλλιτέχνη).
Για να μάθει κανείς γι’ αυτές τις εικόνες, τις οποίες έχει αποδεχτεί ή έχει δημιουργήσει ο ίδιος για τον εαυτό του, χρειάζεται να έχει επίγνωση.

Εκπαίδευση δεν είναι μόνο να μαθαίνει κανείς γύρω από ακαδημαϊκά θέματα, αλλά και το να εκπαιδεύει τον εαυτό του».

.

ΚΡΙΣΝΑΜΟΥΡΤΙ

«Για την πειθαρχία»

Από το βιβλίο «Γράμματα στα σχολεία» – (Δεύτερος Τόμος)

Aλαίν Nοντέ: Τώρα: Αναρωτιέστε, αν το βγάλσιμο από το ποτάμι, από το «εγώ» -που το ονομάζετε, «κατανόηση»- αν αυτό το βγάλσιμο έρχεται με πέρασμα χρόνου ή αν υπάρχει κάποιος άλλος παράγοντας;

Kρισναμούρτι: Ναι , αυτό.

A.N: Και λέτε ότι το αγόρι(Ο νεαρός Κρισναμούρτι δηλ.) ήταν έξω από το ποτάμι, από το «εγώ».

K: Προφανώς δεν έγινε με πέρασμα χρόνου.

A.N: Επειδή το εξετάσαμε αυτό.

K: Νομίζω πως είναι επιθυμία, το ότι νομίζεις πως μπορεί να γίνει με το πέρασμα χρόνου. Είναι μια αίσθηση που σου δίνει παρηγοριά, επειδή αναβάλεις συνέχεια∙ είσαι πνευματικά τεμπέλης και λες, «ε, καλά, στην επόμενη ζωή». Κοιτάξτε τα εκατομμύρια των ανθρώπων που πιστεύουν στην μετενσάρκωση.

A.N: Είναι αφροσύνη.

K: Αφροσύνη; Δηλαδή;

A.N: Ναι. Όχι ότι εσείς λέτε ότι είναι ή ότι δεν είναι, αλλά πάντως η μετενσάρκωση δεν είναι ο δρόμος προς τον «ουρανό».

K: Απολύτως, όχι. Ασχοληθήκαμε με αυτή την ιδέα. Και δεν θα μπορούσα ποτέ να πω…

A.N: Ναι, δεν λέτε ότι υπάρχει ή ότι δεν υπάρχει μετενσάρκωση, λέτε, ότι: είτε υπάρχει είτε δεν υπάρχει, δεν είναι ο δρόμος προς τον «ουρανό».

K: Ναι. Δεν είναι. Αν, λοιπόν, ο χρόνος, η εξέλιξη, αφού είναι απλώς ραφινάρισμα του «εγώ», δεν είναι ο δρόμος για να βγεις από το ποτάμι…

A.N: … Ναι, ναι.  Τότε ποιο ήταν εκείνο το στοιχείο που έκανε αυτό το αγόρι διαφορετικό;

K: Ναι. Και πώς γίνεται να βγεις έξω από το χρόνο χωρίς προσπάθεια, χωρίς να σου πάρει χρόνο; Σωστά;

A.N: Ναι, κύριε. Αυτό είναι το ερώτημα.

K: Νομίζω ότι πράγματι βγαίνεις από το ποτάμι, όταν αρνηθείς το χρόνο. Να τον αρνηθείς όχι τον φυσικό χρόνο, αλλά τη αίσθηση του να γίνεις κάτι, να υπάρχεις, να πετύχεις συγκρίνοντας… Όλα αυτά. Εάν τα απαλλαγείς από όλα αυτά, αν απαλλαγείς από το να γίνεις κάτι, είσαι έξω από το ποτάμι.

A.N: Ναι.

K: Αυτή η απαλλαγή δεν είναι ζήτημα θέλησης, γιατί η θέληση είναι χρόνος.

A.N: Η θέληση είναι ακριβώς το «γίνομαι κάτι».

K: Φυσικά, είναι το «γίνομαι κάτι». Αν, λοιπόν, το κατανοήσεις αυτό πολύ καθαρά, αν το δεις πολύ καθαρά, ότι ο χρόνος φέρνει απλώς ραφινάρισμα του «εγώ» κι όχι απελευθέρωση από το «εγώ», και ότι η θέληση να φτάσεις κάπου είναι κι αυτή μέρος του ίδιου μονοπατιού.

A.N: Είναι το «εγώ».

K: Το «εγώ» καλύτερο. Το γυαλίζεις, το γυαλίζεις, το γυαλίζεις, αλλά είναι πάντα το ίδιο.

A.N: Ναι.

K: Τότε το βλέπεις αυτό πολύ, πολύ, πολύ καθαρά. Έστω διανοητικά. Και μετά παύεις να δρας με βάση το χρόνο…

A.N: Παύεις να είσαι χρόνος.

K: …ναι, παύεις να είσαι χρόνος. Είσαι έξω απ’ αυτόν. Γιατί το βγάλσιμο απ’ αυτόν είναι σαν… Να, προχθές έβλεπα ένα πιγκουίνο να πηδάει έξω από το νερό πάνω σε μία ψηλή εξέδρα. Το έκανε με μια κίνηση. Είναι ακριβώς το ίδιο.

A.N: Ναι. Είναι μια πράξη άρνησης.

K: Ξέρετε, κύριε, η άρνηση είναι το θετικό.

A.N: Ναι. Το αρνητικό είναι το θετικό.

K: Αλλά όχι η αναζήτηση του θετικού μέσα από την άρνηση.

A.N: Αυτό είναι πολύ σημαντικό. Οι άνθρωποι κάνουν την επιδίωξη της άρνησης την ουσία ακριβώς του να γίνουν κάτι και της προσπάθειας. Και αυτή, ίσως, είναι η μεγαλύτερη παγίδα της πειθαρχίας που επιβάλουν όλες οι θρησκείες: Θα γίνω καλός∙ θα γίνω Μαχάτμα∙ θα επιβληθώ στον εαυτό μου.

K: Ακριβώς. Όταν αρνηθείς αυτό, τα αρνείσαι όλα. Όχι λεκτικά, αλλά τα αρνείσαι  εντελώς με την καρδιά σου. Το θετικό είναι σαν το πήδημα έξω από το νερό, του πιγκουίνου: μια κι έξω.

A.N: Ναι. Έχει κάποια ιδιαίτερη αίσθηση αυτό;

K: Όχι. Είσαι έξω. Δεν υπάρχει κάποια ιδιαίτερη αίσθηση ή φώτιση ή…

K & A.N: (Γελάνε)

K: … ή φώτιση ή κατάσταση έκστασης. Απλώς είσαι έξω. Όταν είσαι έξω… υπάρχει πλήρης… υπάρχει μία διαφορετική έκσταση. Όχι η έκσταση που έχει το βγάλσιμο έξω που σε βολεύει.

A.N: Που δίνει ευχαρίστηση και εμπειρία.

K: Ναι. Και οπότε ανήκει στο ποτάμι.

A.N: Θα σας πείραζε, κύριε να πείτε κάτι γι’ αυτή την έκσταση της «μη-εμπειρίας»; Γιατί, και πάλι, πάρα πολλοί άνθρωποι που λένε ότι την έχουν ζήσει, την έχουν προβάλει σαν μια κατάσταση κενού λήθης.  

K: Ξέρω. Η όλη ιδέα, κύριε…

A.N: Είδα στην Πανεπιστημιούπολη του Μπέρκλεϋ, ένα κορίτσι να κάθεται σε κατάσταση… Εεε…

A.N. & K: (Γέλια)

A.N: Αχ, ποια ήταν μια λέξη που χρησιμοποιήσατε χτες;

Mαίρη Zίμπαλιστ(γραμματέας του Κ): «Αναστάτωσης».

K: Ακριβώς. Αααχχ…. Βλέπετε, κύριε, υπάρχει όλη αυτή η ιδέα που κι αυτή ανήκει στην παράδοση ─ η παραδοσιακή φώτιση είναι ένα επίτευγμα.

A.N: Ναι.

K: Η φώτιση έρχεται…

A.N: Σαν ανταμοιβή.

K: Σαν ανταμοιβή ή σαν εμπειρία.

A.N: Ναι.

K: Ο Βούδας υποτίθεται ότι έφτασε στη φώτιση καθισμένος κάτω από ένα δέντρο.

A.N: Μετά από οχτώ χρόνια προσπάθειας.

K: Καθισμένος κάτω από το δέντρο.

A.N: Αλλά λένε, ότι μετά σταμάτησε να προσπαθεί. Ίσως, κύριε, το σταμάτημα της προσπάθειας νε ήταν η φώτιση.

K: Φυσικά..

A.N: Από την άλλη μεριά, είναι αλήθεια ότι θα πάρεις τίποτα, δίνοντας τίποτα και πρέπει τελικά κάτι να κερδίσεις.

K: Όχι, κύριε. Κοιτάξτε.

A.N: Όχι κάνοντας προσπάθεια. Αλλά μέσα από αναζήτηση.

K: Όχι. Όχι. Κοιτάξτε πραγματικά, κύριε. Αν δεις ότι το εγώ είναι η πηγή της αταξίας, της σύγχυσης, της θλίψης, του χυδαίου ποταμού.  Αν το δεις ως παρατηρητής και παρατηρούμενο…

A.N: Δηλαδή;

K: Σ’ αυτή την περίπτωση, ο παρατηρητής είναι το παρατηρούμενο. Αν γίνει τέτοια παρατήρηση, αφήνεις το ποτάμι∙ υπάρχει  τότε εκείνη η κίνηση που είναι το βγάλσιμο από το ποτάμι. Τώρα: Κατά την άποψή μας, αν αυτό βιωθεί σαν εμπειρία φέρνει κάποιο είδος έκστασης∙ φέρνει κάποια ευτυχία, κάποια αίσθηση ευεξίας, κάποια αίσθηση φτασίματος, αναζήτησης γνώσης. Όλα αυτά…

A.N: Που είναι ικανοποίηση του «εγώ».  

K: …Που είναι μέρος του «εγώ».

A.N: Μάλιστα.

K: Έτσι: Το ζήσιμο της εμπειρίας είναι ζήσιμο του «εγώ» σε ένα διαφορετικό επίπεδο.

A.N: Ναι. Το ζήσιμο μιας εμπειρίας ανήκει πάντα στο «εγώ».

K: Έτσι, όταν αρνείσαι το «εγώ», αρνείσαι την εμπειρία. Κι όταν αρνείσαι την εμπειρία, δεν θέλεις, δεν αναζητάς πια καμιά εμπειρία.

A.N: Αρνείσαι την εμπειρία και δεν σημαίνει ότι αυτό είναι κάποια άλλη ουράνια εμπειρία, διαφορετική –με κάποιο τρόπο- από τις άλλες.

K: Αυτό απαιτεί τρομερή αντίληψη.

A.N: Αυτό εννοείται όταν λέτε, «να πεθαίνει κάτι»;

K: Φυσικά. Δεν μπορείς να ζεις αληθινά αν δεν πεθαίνει κάθε στιγμή μέσα σου η ψυχολογική γνώση, η συσσωρευμένη πληροφορία και ευχαρίστηση, και λοιπά.

A.N: Τώρα: Θα σας πείραζε να μας ξαναπείτε ποια είναι εκείνη η έκσταση που δεν είναι αποτέλεσμα εμπειρίας;

K: Ας δούμε ξεκάθαρα ότι η εμπειρία που δίνει έκσταση, η εμπειρία που σου δίνει ευχαρίστηση, η εμπειρία που σου δίνει γνώση, η εμπειρία που σε κάνει να νοιώθεις σπουδαίος, η εμπειρία της επιτυχίας και όλα τα παρόμοια, είναι μέρος του «εγώ»∙ ανήκουν στην κίνηση του «εγώ».

A.N: Είναι το «εγώ».

K: Είναι η κίνηση του «εγώ». Τώρα: Όταν αρνείσαι το «εγώ», αρνείσαι κάθε απαίτηση για εμπειρίες. Που σημαίνει ότι αρνείσαι κάθε απαίτηση για έκσταση, για ευχαρίστηση, για παρηγοριά, για επιτεύγματα. Οπότε, όταν αρνείσαι κάτι μη-πραγματικό, το πραγματικό είναι εκεί. Τότε μέσα σ’ αυτό, που δεν είναι μια εμπειρία, επειδή δεν έχει τίποτα…

A.N: …Επειδή δεν εξαρτάται από την αντίδρασή σου…

K: Και όχι μόνο αυτό. Δεν υπάρχει…

A.N: Δεν είναι δημιουργημένο από την επιθυμία.

K: Από το «εγώ».

A.N: Το πραγματικό είναι εκεί, είτε κάνω είτε δεν κάνω κάτι γι’ αυτό.

K: Όχι. Κοιτάξτε το προσεκτικά. Είναι κάτι πολύ πιο λεπτό απ’ αυτό. Δηλαδή, όταν το «εγώ» που αναζητάει εμπειρίες αναιρείται, αυτή η ίδια η αναίρεση είναι η θετική πράξη ενός νου που λέει, «δεν θέλω κανένα είδος εμπειρίας», και δεν υπάρχει πια εμπειρία.

A.N: Μάλιστα.

K: Οπότε ένας τέτοιος νους είναι φως του εαυτού του.

A.N: Και τι εννοείτε μ’ αυτό, κύριε;

K: Δείτε το. Δείτε τι συνέβη. Δεν υπάρχει πια καθοδήγηση.

A.N: Α, ναι. Δεν είναι εξαρτημένος ο νους.

K: Είναι σαν ένα φως. Ήλιος.

A.N: Ναι.

K: Και αυτό έχει τη δική του έκσταση, τη δική του κίνηση χαράς. Τίποτα δεν έχει σχέση μ’ αυτό.

A.N: Ναι.

K: Έτσι, η εξελικτική θεωρία του να γίνεις κάτι, να καταφέρεις, δεν έχει καμία σχέση με την πραγματικότητα της άρνησης του «εγώ». Είμαι σίγουρος ότι οι αρχαίοι πρέπει να το έχουν πει αυτό.

A.N: Φυσικά και το έχουν πει, κύριε, φυσικά. Η τραγωδία είναι πως ό,τι είπαν μετατράπηκε σε κάποια μέθοδο η οποία έγινε το πιο σημαντικό κλουβί του «εγώ».

K: Ω, όλα αυτά είναι σκουπίδια…

A.N: Ναι.

K: Είτε είναι Βενταντικά σκουπίδια, είτε είναι Χριστιανικά σκουπίδια ή όποια μέθοδος κι αν είναι, είναι σκουπίδια, είναι βρώμικα.

A.N: Είναι βρώμικο να φυλακίζεσαι στο κυνήγι ενός πράγματος που δεν είναι αποτέλεσμα κυνηγιού.

K: Έτσι, κύριε, μπορεί ο νους, να αρνηθεί το «εγώ», χωρίς κανένα κίνητρο;

A.N: Στην πραγματικότητα, να πεθάνει.

K: Και ο νους μπορεί να αρνηθεί το «εγώ», μόνο όταν δει το  «εγώ» όχι σαν να είναι παρατηρητής, αλλά σαν να είναι αυτός το παρατηρούμενο, κι αυτό είναι κοίταγμα όχι από έξω, αλλά από μέσα.

A.N: Όταν κατανοεί το σύνολο…

K: Νομίζω ότι είπαμε αρκετά.

Απόσπασμα από συζήτηση του Κρισναμούρτι με τον Αλέν Νοντέ, τον Ιανουάριο του 1972, στο Μαλιμπού της Καλιφόρνια μετάφραση: Ν. Πιλάβιος

Αρέσει σε %d bloggers: