Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Archive for the ‘KTXT’ Category

Εξάρτηση

Aπό το ιστολόγιο της Στεφανίας Ταπτά:

Εξετάζουμε το πρόβλημα της εξάρτησης.
Είναι πραγματικά ένα περίπλοκο πρόβλημα, αλλά αν μπορούμε να το εξετάσουμε σε βάθος και όχι απλά ν΄ακούμε τη λεκτική περιγραφή, αν ο καθένας μας μπορεί να έχει επίγνωση της εξάρτησης, δει τι περιλαμβάνει και που οδηγεί, τότε ίσως θ’ ανακαλύψουμε για τους εαυτούς μας κατά πόσο ο άνθρωπος, εσείς και ο εγώ, μπορούμε να είμαστε ολοκληρωτικά ελεύθεροι απ΄την εξάρτηση.

 

Νομίζω πως η εξάρτηση, στις βαθύτερες ψυχολογικές της όψεις, διαφθείρει τη σκέψη και τις ζωές μας, θρέφει την εκμετάλλευση, καλλιεργεί την αυθεντία, την υπακοή και μια αίσθηση αποδοχής χωρίς κατανόηση.
(…) Έτσι, αν θέλουμε να φέρουμε μια πραγματική αλλαγή στη ζωή μας, πρέπει να καταλάβουμε τη τεράστια σημασία της εξάρτησης και να ελευθερωθούμε από αυτή.

 

Οι περισσότεροι από μας είναι εξαρτημένοι, όχι μόνο απ΄τη κοινωνία, αλλά και από τον γείτονα μας, απ΄τη άμεση σχέση με τη γυναίκα μας, τον άνδρα μας, απ΄ τα παιδιά μας ή από κάποια αυθεντία. Στηριζόμαστε στον άλλο για τη καθοδήγηση μας, τη συμπεριφορά μας και στη διαδικασία εξάρτησης ταυτίζουμε τους εαυτούς μας με μια κοινωνική τάξη, με μια φυλή, με μια χώρα και αυτή η ψυχολογική εξάρτηση όντος φέρνει μια αίσθηση απογοήτευσης.
Σίγουρα έχει περάσει απ΄το μυαλό μερικών από μας, ν’ αναρωτηθούμε αν μπορούμε ποτέ να είμαστε ψυχολογικά, εσωτερικά ελεύθεροι-ελεύθεροι μες τη καρδιά μας και στο νου μας από κάθε εξάρτηση απ΄τον άλλο.

 

Προφανώς όλοι μας είμαστε ανεξάρτητοι στη καθημερινή μας σωματική ύπαρξη, όλη η δομή μας, βασίζεται στη σωματική ανεξαρτησία μας και είναι φυσικό, με αυτή την έννοια να εξαρτάσαι απ΄τον άλλο, έτσι δεν είναι;
Αλλά νομίζω πως είναι εντελώς αφύσικο να εξαρτόμαστε απ΄τον άλλο για το ψυχολογικό μας βόλεμα, για την εσωτερική μας ασφάλεια και ευημερία.

 

Αν έχουμε πλήρη επίγνωση αυτής της διαδικασίας εξάρτησης, μπορούμε να δούμε τι εμπεριέχει. Υπάρχει σ’ αυτή μια μεγάλη αίσθηση φόβου, που τελικά οδηγεί στη απογοήτευση.
Η ψυχολογική εξάρτηση από κάποιον άλλο δίνει μια ψεύτικη αίσθηση ασφάλειας. Και αν δεν είναι άνθρωπος απ’ το οποίο εξαρτόμαστε, είναι από κάποια πίστη ή ιδανικό ή χώρα ή κάποια ιδεολογία ή συσσωρευμένη γνώση.
Βλέπουμε τότε, πως ψυχολογικά όντος εξαρτόμαστε. Νομίζω πως αυτό είναι ολοφάνερο σε οποιονδήποτε που έχει πλήρη επίγνωση του εαυτού του σε σχέση με τους άλλους και με την κοινωνία.

 

Τώρα, γιατί εξαρτόμαστε; Και είναι δυνατό να μην εξαρτόμαστε ψυχολογικά, να είμαστε ελεύθεροι απ΄το νου του ενός και του άλλου;
Νομίζω πως είναι πολύ σημαντικό να ανακαλύψουμε γιατί εξαρτόμαστε. Και αν δεν εξαρτόμαστε, τι θα συμβεί;
Αν είναι μια αίσθηση μοναξιάς, μια αίσθηση κενού, ανεπάρκειας που μας οδηγεί να εξαρτόμαστε από κάτι;
Είμαστε εξαρτημένοι από έλλειψη αυτοπεποίθησης;
Και αν όντος έχουμε εμπιστοσύνη στον εαυτό μας, αυτό φέρνει ελευθερία ή απλά μια επιθετική, μια αυτό-επιβεβαιωτική δραστηριότητα;

 

Δεν ξέρω αν νομίζετε, όπως και εγώ, πως είναι ένα σημαντικό πρόβλημα στη ζωή.
Ίσως δεν έχουμε επίγνωση της ψυχολογικής μας εξάρτησης, αλλά αν είμαστε, καλούμαστε να δούμε πως πίσω από αυτή την εξάρτηση υπάρχει τεράστιος φόβος και για να ξεφύγουμε από αυτόν τον φόβο εξαρτόμαστε.
(…) Και για να ξεφύγουμε απ΄αυτόν τον φόβο που ασυνείδητα ξέρουμε πως υπάρχει στρεφόμαστε στον άλλο για να μας δώσει παρηγοριά, να μας δώσει αγάπη, να μας ενθαρρύνει- και αυτή είναι η ίδια η διαδικασία της εξάρτησης.

(…) Μόνο ο νους που είναι εσωτερικά ελεύθερος απ΄το φόβο μπορεί να γνωρίσει την ευλογία της πραγματικότητας και ο νους μπορεί να είναι ελεύθερος απ΄τον φόβο μόνο όταν δεν υπάρχει εξάρτηση.

ΚΡΙΣΝΑΜΟΥΡΤΙ

Fifth Talk in Hamburg, 1956

μετάφραση Στεφανίας Ταπτά από τα αρχεία του J Krishnamurti Online

Read Full Post »

Drawing of Mr. V.K.Ookey

Από το μπλογκ της Άιναφετς:

Ερώτηση: Θέλω να βοηθήσω τον κόσμο, να τον υπηρετήσω.
Ποιος είναι ο καλύτερος τρόπος να το κάνω;

Κρισναμούρτι: Ο καλύτερος τρόπος να το κάνεις είναι να ξεκινήσεις να κατανοείς τον εαυτό σου και ν’ αλλάξεις τον εαυτό σου. Στην επιθυμία να βοηθήσεις τον άλλο, να υπηρετήσεις τον άλλο, υπάρχει κρυμμένη υπερηφάνεια, αλαζονεία.
Αν αγαπάς, υπηρετείς. Η γοητεία της βοήθειας γεννιέται από τη ματαιοδοξία.
Αν θέλεις να βοηθήσεις τον άλλο, πρέπει να γνωρίσεις τον εαυτό σου, γιατί είσαι ο άλλος.
Εξωτερικά είμαστε διαφορετικοί-κίτρινοι, μαύροι, καφέ ή άσπροι- αλλά όλοι οδηγούμαστε από πόθο, από φόβο, από απληστία ή από φιλοδοξία, εσωτερικά μοιάζουμε όλοι πολύ.
Χωρίς αυτογνωσία, πώς μπορείς να γνωρίζεις τις ανάγκες του άλλου;
Χωρίς να κατανοήσεις τον εαυτό σου, δεν μπορείς να κατανοήσεις τον άλλο, να υπηρετήσεις τον άλλο.
Χωρίς αυτογνωσία δρας μέσα σε άγνοια και έτσι δημιουργείς θλίψη…

Κρισναμούρτι

The Collected Works vol III, p 219

Read Full Post »

Ψυχολογικός χρόνος

10348448_810627472399520_5183985013472815412_n

Ο θάνατος είναι το άγνωστο αλλά όταν λέμε ότι φοβόμαστε το θάνα­το, στην πραγματικότητα δεν φοβόμαστε το άγνωστο, αλλά ότι θα εγκαταλείψουμε το γνωστό, θα εγκαταλείψουμε τα πράγματα που ζήσαμε, απολαύσαμε, οικοδομήσαμε. Σκέψη είναι αυτή η μνήμη του γνωστού και οι αντιδράσεις αυτής της μνήμης.  Η σκέψη, λοιπόν, δεν μπορεί ποτέ να είναι ελεύθερη. Δεν υπάρχει κάτι τέτοιο όπως η ελευ­θερία της σκέψης, επειδή η σκέψη είναι πάντα αποτέλεσμα διαμόρφω­σης, είναι πάντα αντίδραση της μνήμης. Και για να ελευθερωθεί κα­νείς ολοκληρωτικά από το φόβο, πρέπει να κατανοηθεί αυτό το χτίσι­μο της μνήμης ως μία συνέχεια. Για να είσαι, μηχανολόγος, επιστή­μονας, πολιτικός μηχανικός και λοιπά, χρειάζεσαι την ύπαρξη συνέ­χειας τα μνήμης, αλλιώς δεν θα μπορείς να δουλέψεις. Αλλά η συνέ­χεια της σκέψης σαν ένας σωρός από μνήμες που έχουν σχέση με το «εγώ» και το «δικό μου», και οι αντιδράσεις τής διαμορφωμένης από αυτά σκέψης, είναι ψυχολογικός χρόνος, ο οποίος σημαίνει φόβο.

Krishnamurti

“The Collected Works of J. Krishnamurti”, 2nd Public Talk, London 1962.

«Για να κατανοήσει κανείς τη θλίψη, πρέπει να ερευνήσει την όλη δια­δικασία του χρόνου. Ο χρόνος είναι θλίψη, όχι μόνο θλίψη για το παρελθόν, αλλά επίσης θλίψη που περιλαμβάνει και το μέλλον — την ιδέα του «φτάνω κάπου», τον αγώνα να πετύχω, την ελπίδα ότι μια μέρα θα είσαι κάποιος, με όλη την αναπόφευκτη σκιά της αποτυ­χίας που κρέμεται πάνω απ’ όλα αυτά. Όλη αυτή η ιδέα της επιτυ­χίας, του να γίνεις κάτι στο μέλλον, που σημαίνει ψυχολογικό χρόνο, για μένα αυτά είναι η μεγαλύτερη θλίψη κι όχι το γεγονός ότι πεθαίνει το παιδί μου ή ότι μ’ εγκατέλειψε η γυναίκα μου ή ο άντρας μου, όλα αυτά μου φαίνονται μάλλον κοινότοπα — αν μου επιτρέπετε να μεταχειριστώ αυτήν τη λέξη κι ελπίζω να μη με παρεξηγήσετε. Υπάρχει πολύ βαθύτερη θλίψη που είναι ψυχολογικός χρό­νος. σκέψη ότι θα μπορέσω ν’ αλλάξω στα χρόνια που θα ’ρθουν, ότι με το χρόνο που έχω μπροστά μου θα γίνω άλλος άνθρωπος, θα κό­ψω τις βλαβερές συνήθειες, θα γίνω ελεύθερος άνθρωπος, θα αποκτή­σω γνώση, θα βρω τον Θεό. Όλο αυτό συνεπάγεται ψυχολογικό χρόνο — κι αυτός για μένα είναι η μέγιστη θλίψη. Αλλά για να εμβαθύνει κανείς στο πρόβλημα της θλίψης, πρέπει να ανακαλύψει γιατί υπάρχει θλίψη μέσα του, γιατί υπάρχει αυτό το κύμα θλίψης μέσα του, στο οποίο είναι παγιδευμένος και τον κρατάει φυλακισμένο. Κα­τανοώντας πρώτα αυτή την προσωπική θλίψη μέσα μας, ίσως μετά να μπορέσουμε να κατανοήσουμε και τη συλλογική θλίψη των αν­θρώπων, την απελπισία της ανθρωπότητας.»

Krishnamurti

Saanen, 6th Public Talk, 18th July 1963

 

Read Full Post »

«Κομπιούτερ»

Η κοινωνία στην οποία ζούμε, η κοινωνία που οι άνθρωποι έχουν δημιουργήσει με τις σχέσεις τους ο ένας με τον άλλον, αυτή η κοινωνία που είναι η σχέση ανθρώπου με άνθρωπο, μπορεί ποτέ να μεταμορφωθεί, μπορεί να διασωθεί;
Αυτή η κοινωνία που είναι δημιούργημα των ανθρώπινων σχέσεων, αυτή η κοινωνία είναι η συνείδηση του ανθρώπου. Η συνείδηση του ανθρώπου είναι η κοινωνία. Και αυτή η κοινωνία που προφανώς άρχισε να υπάρχει από πανάρχαιους χρόνους ανθρώπινης ύπαρξης, μπορεί ποτέ να μεταμορφωθεί σε μια ειρηνική κοινωνία, μια κοινωνία που να μπορούμε να ζούμε έντιμα, που να μην έχει τις ρίζες της στην ανεντιμότητα; Μπορούμε να ζούμε χωρίς να εκμεταλλευόμαστε ο ένας τον άλλον; Προφανώς, αυτή η κοινωνία δεν έχει μπορέσει ποτέ να μεταμορφωθεί. Ο άνθρωπος έχει δοκιμάσει κάθε είδους τρόπο για να φέρει ένα διαφορετικό είδος κοινωνίας: Οι Κομμουνιστές το προσπάθησαν οι Σοσιαλιστές, οι Καπιταλιστές, τα ολοκληρωτικά καθεστώτα, έχουν δοκιμάσει κάθε είδους μέθοδο για να αλλάξουν ριζικά την κοινωνία, αλλά προφανώς δεν έχει μπορέσει ποτέ να αλλάξει, επειδή ο ίδιος ο άνθρωπος δεν έχει μπορέσει ποτέ να αλλάξει. Δεν έχει μπορέσει ποτέ να αλλάξει τη σχέση του με έναν άλλον.
Και αυτή η κοινωνία, που είναι μια αφηρημένη ιδέα, τώρα πια αλλάζει, όχι από τον άνθρωπο, αλλά από τις μηχανές∙ όχι από κάποια μορφή προσπάθειας πολιτικής, θρησκευτικής, οικονομικής και λοιπά. Αλλάζει από μηχανή που έχει επινοήσει ο άνθρωπος. Ονομάζεται, «κομπιούτερ».

Από ομιλία του Κρισναμούρτι, στη Βομβάη το 1981

Read Full Post »

10447860_10203691841038721_8936524605515095789_n

Αν προσέξουμε τη ζωή μας και παρατηρήσουμε τις σχέσεις μας, βλέπουμε ότι είναι μια διαδικασία χτισίματος αντίστασης στον άλλο άνθρωπο, χτισίματος ενός τοίχου που από πάνω κοιτάμε και παρατηρούμε τον άλλο. Και πάντα διατηρούμε ένα τοίχο και μένουμε πίσω απ’ αυτόν, είτε είναι ψυχολογικός τοίχος, είτε υλικός, είτε οικονομικός ή εθνικιστικός τοίχος. Όσο ζούμε απομονωμένοι πίσω από ένα τοίχο, δεν υπάρχει σχέση με κάποιον άλλο· και ζούμε περιφραγμένοι γιατί αυτό είναι πολύ πιο ικανοποιητικό, νομίζουμε ότι είναι πολύ πιο ασφαλές. Στον κόσμο υπάρχει τόση διάλυση, υπάρχει τόσο μεγάλη θλίψη, τόσο πολύ πόνος, τόσοι πόλεμοι, καταστροφές και δυστυχίες που μας κάνουν να θέλουμε να ξεφύγουμε και να ζήσουμε μέσα στους τοίχους της ψυχολογικής ασφάλειας του εαυτού μας.

Η Χαρά της Ελευθερίας, Κεφ. 14

Η κάθε είδους σχέση που έχουμε είναι φυγή — είτε είναι η σχέση μας με την ιδιοκτησία, είτε με τους ανθρώπους ή με τις ιδέες. Κι αυτή είναι η κατάσταση στην οποία ζούμε: χρησιμοποιούμε  τους ανθρώπους, τα πράγματα κι τις ιδέες σαν μέσο για να καλύψουμε την εσωτερική μας φτώχια. Και προσκολλιόμαστε τόσο απελπισμένα , επειδή μέσα μας είμαστε άδειοι— και καθώς φοβόμαστε αυτό κενό κρεμιόμαστε από εξωτερικά πράγματα όπως  οι ιδέες και τα ιδανικά, σαν προβολές τους εαυτού μας.

The Collected Works, Vol. 5

Έτσι, οι σχέσεις των περισσότερων από μας είναι στην πραγματικότητα μια διαδικασία απομόνωσης και προφανώς τέτοιες σχέσεις χτίζουν μια κοινωνία που είναι επίσης απομονωτική. Αυτό ακριβώς είναι εκείνο που συμβαίνει σε όλο τον κόσμο: παραμένετε στην απομόνωσή σας και κουνάτε το χέρι σας πάνω από τον τοίχο που τον ονομάζετε εθνικισμό, αδελφότητα ή οτιδήποτε άλλο, αλλά στην ουσία εξακολουθούν να κυριαρχούν οι  κυβερνήσεις και οι στρατοί. Όντας πάντα προσκολλημένοι στους ίδιους σας τους περιορισμούς, νομίζετε ότι μπορείτε να δημιουργήσετε παγκόσμια ενότητα, παγκόσμια ειρήνη, πράγμα που είναι αδύνατο. Όσο έχετε κάποια σύνορα, είτε εθνικά, είτε οικονομικά, είτε θρησκευτικά ή κοινωνικά, είναι ολοφάνερο γεγονός ότι δεν μπορεί να υπάρξει ειρήνη στον κόσμο.

Η Χαρά της Ελευθερίας, Κεφ. 14

Κρισναμούρτι «Ο κόσμος μας σε κρίση» μεταφρ.Ν.Πιλάβιος,εκδ.Καστανιώτη

Read Full Post »

29052-gfsg

Η Αλήθεια δεν είναι κάτι μυστηριώδες· η αλήθεια είναι εκεί που είσαι. Από ‘κει μπορείς ν’ αρχίσεις. Η αλήθεια είναι ότι έχω θυμό μέσα μου, είμαι ζηλιάρης, είμαι επιθετικός και τσακώνομαι. Όλα αυτά είναι γεγονός. Πρέπει, λοιπόν, να αρχίσει κανείς από ‘κει που βρίσκεται. Γι’ αυτό είναι σημαντικό να γνωρίζεις τον εαυτό σου, να έχεις πλήρη γνώση του εαυτού σου όχι από άλλους, όχι από ψυχολόγους, ψυχαναλυτές, ειδικούς του εγκεφάλου, αλλά να ξέρεις εσύ ο ίδιος από μόνος σου τι είσαι. Και είσαι η ιστορία της ανθρωπότητας. Εάν ξέρεις να διαβάσεις αυτό το βιβλίο που είσαι εσύ ο ίδιος, τότε ξέρεις όλες τις δραστηριότητες, όλες τις βαρβαρότητες και τις βλακείες του ανθρώπινου είδους, γιατί είσαι η υπόλοιπη ανθρωπότητα.
1η Συνάντηση με Ερ. και Απ. Μπρόκγουντ Παρκ, 1983

Read Full Post »

Το χορταράκι

grass.2

… Ήταν ένα πρωί γεμάτο απερίγραπτη ομορφιά· και υπήρχε αγάπη επάνω σε κάθε χορταράκι…

… Ένα χορταράκι ήταν εντυπωσιακά πράσινo· εκείνo και μόνo, περιείχε όλη τηv κλίμακα τoυ πράσινoυ· είχε δύναμη κι ήταν εκτυφλωτικό παρόλo πoυ ήταν ένα τόσo δα πραγματάκι, τόσo εύκoλo να καταστραφεί…

… Η θεραπεία τoυ νoυ είναι κάτι τελείως διαφoρετικό. Αυτή η θεραπεία γίνεται σιγά σιγά όταν συμπoρεύεσαι με τη φύση: με ‘κείvo τo πoρτoκάλι πάνω στo δέντρo, και τo χορταράκι πoυ ξεπρoβάλλει στo τσιμέντo…

….Θα κάνετε, λοιπόν, αυτή την ερώτηση για τον φόβο στον εαυτό σας χωρίς να περιμένετε μια απάντηση; Κάντε έτσι την ερώτηση και θα είναι σαν να έχετε φυτέψει ένα σπόρο στη γη· κι αν ο σπόρος έχει ζωντάνια, θα περάσει μέσα από το τσιμέντο. Δεν έχετε δει ποτέ σας κάποιο χορταράκι φυτρωμένο σε πεζοδρόμιο; Τι εκπληκτική ζωντάνια έχει αυτό το χορταράκι για να περνάει μέσα από το σκληρό τσιμέντο! Με τον ίδιο τρόπο, αν κάνεις την ερώτηση, «ποια είναι η αιτία του φόβου», στον εαυτό σου και την κρατήσεις εκεί, τότε θα δεις την αιτία. Η αιτία είναι πολύ απλή…

Κρισναμούρτι, μικρά αποσπάσματα από διάφορα βιβλία του.

(από το μπλογκ http://www.paramithas.gr/ )

Read Full Post »

Η ωριμότητα

10441466_862659740457596_6914433754865458023_n
(…) Η ωριμότητα ενός ανθρώπου δεν είναι ζήτημα ηλικίας. Παρόλο που οι περισσότεροι από μας είμαστε ηλικιωμένοι, παιδιαρίζουμε — φοβόμαστε «τι θα πει ο κόσμος», φοβόμαστε για το αύριο και λοιπά. Όσοι είναι ηλικιωμένοι θέλουν να νοιώθουν ασφάλεια, αλλά και οι νέοι θέλουν σιγουριά.
Δεν υπάρχει, λοιπόν, ουσιαστική διαφορά ανάμεσα στον γέρο και στον νέο. Όπως είπα, η ωριμότητα δεν έρχεται με την ηλικία. Η ωριμότητα έρχεται με την κατανόηση και δεν υπάρχει κατανόηση όσο κάνουμε φυγές από τον πόνο· και κάνουμε φυγές από τον πόνο όταν αναζητάμε παρηγοριά, όταν αναζητάμε κάποιο ιδανικό.
Η ωριμότητα, λοιπόν, δεν είναι ζήτημα χρόνου, ζήτημα ηλικίας, ούτε είναι αποτέλεσμα επιρροής από το περιβάλλον. Δεν μπορείς να την αγοράσεις, ούτε μπορούν ποτέ να δημιουργήσουν τη σωστή ατμόσφαιρα γι’ αυτήν τα βιβλία, οι δάσκαλοι, οι σωτήρες — είτε είναι ένας είτε είναι πολλοί. Η ωριμότητα δεν είναι ένας στόχος από μόνη της· εμφανίζεται χωρίς να την καλλιεργεί η σκέψη, μυστηριωδώς, χωρίς να το ξέρεις. Πρέπει να υπάρχει ωριμότητα, αυτή η ωριμότητα της ζωής· όχι η ωριμότητα που την έχει θρέψει κάποια αρρώστεια ή μια αναστάτωση, η θλίψη και η ελπίδα. Η απελπισία και η προσπάθεια δεν μπορούν να φέρουν αυτή την πλήρη ωριμότητα, αλλά πρέπει να βρεθεί εκεί χωρίς να έχει επιδιωχθεί. Γιατί σ’ αυτήν την πλήρη ωριμότητα υπάρχει λιτότητα. Όχι η λιτότητα στην εμφάνιση και στον τρόπο ζωής, αλλά εκείνη η αμεθόδευτη και απροσχεδίαστη αδιαφορία για τα πράγματα του κόσμου, τις αρετές του, του θεούς του, τις αξιοπρέπειές του, τις ελπίδες και τις αξίες του. Όλα αυτά πρέπει να έχουν αποποιηθεί εντελώς γι’ αυτήν την ωριμότητα που έρχεται με την μοναχικότητα. Αλλά αυτή η μοναχικότητα πρέπει «να βρεθεί εκεί», όχι με ταχυδακτυλουργίες του μυαλού που είναι παιδί του χρόνου και των επιρροών. Πρέπει να έρθει αστραπιαία από το πουθενά· χωρίς αυτήν δεν υπάρχει πλήρης ωριμότητα. Και η μοναχικότητα δεν έχει σχέση με την μοναξιά, δεν είναι το αντίθετό της. Η μοναξιά –που είναι η ουσία της αυτολύπησης, της αυτοάμυνας και της ζωής στην απομόνωση, στην ψευδαίσθηση, στη γνώση και στις ιδέες – βρίσκεται πολύ μακριά από την μοναχικότητα. Μοναχικότητα υπάρχει σε μια ζωή στην οποία έχει μπει τέλος σε κάθε είδους επιρροή. Αυτή η μοναχικότητα είναι η ουσία της λιτότητας. Αλλά αυτή η λιτότητα έρχεται όταν το μυαλό είναι καθαρό, απείραχτο από κάθε ψυχολογικά τραύματα που έχουν αιτία το φόβο· η σύγκρουση οποιασδήποτε μορφής, καταστρέφει την ευαισθησία του μυαλού, όπως η φιλοδοξία με την σκληρότητά της και την ακατάπαυστη προσπάθεια να γίνεις κάτι, εξουθενώνει τις λεπτές ικανότητες του μυαλού· και η απληστία και ο φθόνος φορτώνουν με βάρος το μυαλό και το κουράζουν με τη δυσαρέσκεια. Πρέπει να υπάρχει επαγρύπνηση χωρίς επιλογές του «μ’ αρέσει – δεν μ’ αρέσει», και επίγνωση όπου κάθε αποδοχή και προσαρμογή έχουν πάψει.
Από το KRISHNAMURTI TEXT COLLECTION, μετάφρ. Ν.Πιλάβιος

Read Full Post »

Τι είναι σύγκρουση;

sa79t2_560x400 «… Τι είναι σύγκρουση; Σας παρακαλώ μην περιμένετε εμένα να σας πω την απάντηση. Κάντε αυτή την ερώτηση στον εαυτό σας, και δώστε όλο σας τον νου στο να βρείτε ποια είναι η φύση της σύγκρουσης. Σύγκρουση υπάρχει σίγουρα, όταν υπάρχει διττότητα: «εγώ» και «εσύ», η γυναίκα μου – ή ο άντρας μου- ως κάτι χωριστό από μένα· ο διαχωρισμός σε διαλογιζόμενο και διαλογισμό. Όσο, λοιπόν, θα υπάρχει διαίρεση ανάμεσα σε εθνικότητες, ανάμεσα σε θρησκείες, ανάμεσα σε ανθρώπους, ανάμεσα στο ιδανικό και στο πραγματικό, ανάμεσα σε «εκείνο που είναι γεγονός» και στο «πώς θα έπρεπε να είναι», δεν μπορεί παρά να υπάρχει σύγκρουση. Αυτό είναι νόμος. Όπου υπάρχει διαχωρισμός, η αίσθηση της διαίρεσης σαν Άραβας και Εβραίος, Ινδουιστής και Μουσουλμάνος, πατέρας και γιος, και λοιπά, δεν μπορεί παρά να υπάρχει σύγκρουση. Αυτό είναι γεγονός. (..) Ποιος έχει δημιουργήσει αυτή τη διαίρεση ανάμεσα σε «εκείνο που είναι γεγονός» και στο «πώς θα έπρεπε να είναι»; Και τη διαίρεση ανάμεσα στον αποκαλούμενο «Θεό» – αν υπάρχει τέτοια οντότητα – και στον εαυτό σας; Όπως και τη διαίρεση ανάμεσα στην επιθυμία σας για γαλήνη και στο να είστε σε σύγκρουση; Αυτή είναι η αληθινή πραγματικότητα της καθημερινής μας ζωής. Και ο ομιλητής αναρωτιέται — όπως θα έπρεπε να αναρωτιέστε κι εσείς: Ποιος έχει δημιουργήσει αυτή τη διαίρεση — όχι μόνο εξωτερικά, αλλά και εσωτερικά; Σας παρακαλώ, κάντε στον εαυτό σας αυτή την ερώτηση. Ποιος είναι υπεύθυνος για όλο αυτό το χάος που υπάρχει στον κόσμο, την ατέλειωτη πάλη ανάμεσα στους ανθρώπους και μέσα τους, την μοναξιά, την απελπισία, τον ατέλειωτο πόνο και μια αίσθηση θλίψης, από την οποία ο άνθρωπος μοιάζει να μην έχει ξεφύγει ποτέ. Ποιος είναι υπεύθυνος για όλο αυτό; Ποιος είναι υπεύθυνος για την κοινωνία όπου ζούμε, για την τεράστια φτώχεια που υπάρχει εδώ, σ’ αυτή τη χώρα; Τα καταλαβαίνετε όλα αυτά ή δεν τα έχετε σκεφτεί ποτέ και καθόλου; Ή είστε πάρα πολύ απασχολημένοι με τις δικές σας σκέψεις, τους δικούς σας θεούς, με τα δικά σας προβλήματα, έτσι ώστε να μην τα έχετε κοιτάξει ποτέ όλα αυτά, να μην έχετε ποτέ αναρωτηθεί; (…) Οι κοινωνίες στις οποίες ζούμε έχουν δημιουργηθεί από το κάθε ανθρώπινο πλάσμα, με την απληστία του, το φθόνο του, την επιθετικότητά του και την αναζήτησή του για ασφάλεια. Εμείς έχουμε δημιουργήσει την κοινωνία στην οποία ζούμε κι έχουμε γίνει μετά και σκλάβοι αυτής της κοινωνίας. Το καταλαβαίνετε όλο αυτό; Εμείς οι άνθρωποι, μέσα από φόβο, μέσα από μοναξιά και την αναζήτηση ασφάλειας – χωρίς ποτέ να κατανοούμε τι είναι ανασφάλεια, αλλά θέλοντας πάντα ασφάλεια – έχουμε δημιουργήσει τον πολιτισμό μας, την κοινωνία μας, τις θρησκείες μας, τους θεούς μας. Και για να επιστρέψουμε στο ερώτημα: Ποιος έχει δημιουργήσει τη διαίρεση; Επειδή όπου υπάρχει διαίρεση, είτε μέσα μας είτε έξω – υπάρχει και σύγκρουση. Αυτό είναι απολύτως σίγουρο. Σκεφτείτε το. Δεν είναι η σκέψη που έχει διαιρέσει τους ανθρώπους σε Χριστιανούς, Βουδιστές, Εβραίους, Άραβες, Ινδουιστές και Μουσουλμάνους; Η σκέψη δεν είναι,που το έχει κάνει αυτό; Και μετά έρχεται το ερώτημα: Τι είναι η σκέψη; …» Από τις τελευταίες ομιλίες του Κρισναμούρτι στη Βομβάη το 1985, μετάφρ. Ν.Πιλάβιος

Read Full Post »

200px-Krishnamurti_2

» Δεν έχω κανένα πρόβλημα γιατί δεν με νοιάζει τι συμβαίνει. Καταλαβαίνετε; Δεν με νοιάζει αν είμαι επιτυχημένος ή αποτυχημένος, δεν με νοιάζει αν έχω χρήματα ή όχι. Δόξα τω θεώ, δεν έχω προσωπικά χρήματα. Δεν τα θέλω τα χρήματα, αλλά χρειάζομαι τροφή και στέγη και αν κάποιος μου τα δίνει, εντάξει· αν δεν μου τα δίνει κανείς, ζω όπως και όπου βρίσκομαι. Καταλαβαίνετε το θέμα μου; Δεν έχω προβλήματα γιατί δεν απαιτώ τίποτα από κανέναν ή από τη ζωή. Αναρωτιέμαι αν το καταλαβαίνετε αυτό…»

Η μετάφραση είναι του Νίκου Πιλάβιου από την DATA KTXT, (THE KRISHNAMURTI TEXT COLLECTION & INDEX) για κομπιούτερ, με ό,τι έχει πει ο Κρισναμούρτι από το 1933 έως το 1985

Read Full Post »

Older Posts »

Αρέσει σε %d bloggers: