Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Archive for the ‘«H απελευθέρωση από το γνωστό»’ Category

778_max

» Μου φαίνεται ότι οι περισσότεροι από μας, δε συνειδητοποιούν όχι μόνο αυτά που λέμε αλλά ούτε το περιβάλλον μας, τα χρώματα γύρω μας, τον κόσμο, το σχήμα των δέντρων, τα σύννεφα, την κίνηση του νερού. Αυτό ίσως συμβαίνει επειδή είμαστε πολύ απασχολημένοι με τους εαυτούς μας, με τα μικρά ασήμαντα προβλήματά μας, τις ιδέες μας, τις απολαύσεις μας, τις επιδιώξεις και τις φιλοδοξίες ώστε δεν είμαστε αντικειμενικά ενήμεροι. Και παρ’ όλ’ αυτά μιλάμε πάρα πολύ για  συνειδητότητα.

Κάποτε στην Ινδία ταξίδευα μ’ ένα αυτοκίνητο. Καθόμουν δίπλα στον οδηγό και ήταν τρεις κύριοι πίσω που συζητούσαν για  συνειδητότητα  και άρχισαν να μου κάνουν ερωτήσεις για αυτήν και ατυχώς εκείνη τη στιγμή ο οδηγός κοιτούσε κάπου αλλού και πάτησε μία κατσίκα, και οι τρεις κύριοι συνέχιζαν να συζητούν για τη συνειδητότητα — αγνοώντας εντελώς ότι είχαν πέσει πάνω στην κατσίκα. Όταν αυτή η έλλειψη προσοχής επισημάνθηκε σ’ αυτούς τους κυρίους που προσπαθούσαν να είναι συνειδητοί, η έκπληξή τους ήταν μεγάλη.»

Κρισναμούρτι “Η απελευθέρωση από το γνωστό” μετ.Α.Μοιράγιας-Π.Λασκαράτος,εκδ.Καστανιώτη

************************************************************************************

Ταξιδεύοντας με το τραίνο από το Δελχί στο Μπενάρες, ένας επιβάτης που ήταν στο ίδιο κουπέ και ενδιαφερόταν για το θάνατο, ρώτησε τον Κρισναμούρτι για το αν είναι αλήθεια η συνέχεια μετά το θάνατο. Καθώς το τραίνο σταμάτησε σε κάποιο τοπικό σταθμό, συνέβη κάτι πολύ ενδιαφέρον. Και να πώς το περιγράφει ο ίδιος, στο βιβλίο του «Στοχασμοί πάνω στη ζωή μας»:

«Το τραίνο είχε σταματήσει και ακριβώς εκείνη τη στιγμή περνούσε ένα κάρο με δύο ρόδες που το τράβαγε ένα άλογο. Πάνω στο κάρο, ήταν το πτώμα ενός ανθρώπου, τυλιγμένο μ ένα πεντακάθαρο ύφασμα και δεμένο σε δυο μεγάλα φρεσκοκομμένα καλάμια πράσινου μπαμπού. Το έφερναν από κάποιο χωριό στο ποτάμι για να το κάψουν Καθώς το κάρο προχωρούσε πάνω στον ανώμαλο χωματόδρομο, το πτώμα τρανταζόταν άγρια και κάτω από το ύφασμα το κεφάλι έδειχνε να τραντάζεται περισσότερο. Στο αμάξι υπήρχε μόνο ένας επιβάτης δίπλα στον αμαξά, που πρέπει να ήταν στενός συγγενής, γιατί τα μάτια του ήταν κατακόκκινα από το πολύ κλάμα. Ό ουρανός είχε πάρει το απαλό γαλάζιο χρώμα της πρώιμης Άνοιξης, ενώ μέσα στις  βρωμιές του δρόμου έπαιζαν παιδιά  φωνάζοντας χαρούμενα. Φαίνεται πως ο θάνατος ήταν πολύ κοινό θέαμα, γιατί όλοι συνέχιζαν ατάραχοι τις δουλειές τους. Ακόμα κι ο επιβάτης που μου είπε ότι ερευνούσε το ζήτημα του θανάτου δεν πρόσεξε το κάρο με το φορτίο του.»

  Κρισναμούρτι «Στοχασμοί πάνω στη ζωή μας» εκδ.Καστανιώτη

Read Full Post »

 

1-krishnamurti-repainted

Διαλογισμός δεν είναι να ακολουθείς κάποιο σύστημα. Δεν είναι συνεχής επανάληψη και μίμηση. Διαλογισμός δεν είναι συγκέντρωση. Ένα από τα αγαπημένα τεχνάσματα μερικών δασκάλων διαλογισμού είναι το να επιμένουν να μάθουν οι μαθητές τους συγκέντρωση — δηλαδή τη συγκέντρωση του νου σε μια μόνο σκέψη και να διώξουν όλες τις άλλες σκέψεις. Αυτό είναι το πιο ηλίθιο και άσχημο πράγμα, και κάθε σχολιαρόπαιδο μπορεί να το κάνει επειδή πιέζεται να το κάνει. Σημαίνει ότι συνέχεια έχεις μια μάχη μεταξύ της επιμονής ότι πρέπει να συγκεντρωθείς από τη μια μεριά, και από την άλλη της σκέψης που περιπλανιέται σε διάφορα άλλα πράγματα, ενώ θα ’πρεπε να παρακολουθείς κάθε κίνηση του μυαλού όπου και να περιπλανιέται. Όταν το μυαλό περιπλανιέται, σημαίνει ότι ενδιαφέρεται για κάτι άλλο.

Ο διαλογισμός απαιτεί ένα εκπληκτικά ξύπνιο μυαλό: διαλογισμός είναι η κατανόηση της ολότητας της ζωής μέσα στην οποία κάθε μορφή τεμαχισμού έχει σταματήσει. Διαλογισμός δεν είναι έλεγχος της σκέψης, γιατί όταν ελέγχεται η σκέψη δημιουργεί σύγκρουση στο μυαλό, αλλά όταν κατανοήσεις τη δομή και την πηγή της σκέψης, την οποία είδαμε προηγούμενα, τότε η σκέψη δε θα παρεμβαίνει. Αυτή η ίδια κατανόηση της δομής της σκέψης είναι η δίκιά της πειθαρχία που είναι διαλογισμός.

Διαλογισμός είναι το να ’σαι γνώστης κάθε σκέψης και κάθε συναισθήματος μη λέγοντας ποτέ ότι είναι σωστό ή λάθος, μόνο παρακολουθώντας το και κινούμενος μ’ αυτό. Μέσα απ’ αυτή την παρακολούθηση αρχίζεις να καταλαβαίνεις όλο το μηχανισμό της σκέψης και του συναισθήματος. Και μέσα από αυτή τη γνώση έρχεται η σιωπή. Η σιωπή που είναι φτιαγμένη από τη σκέψη είναι αδράνεια, είναι θάνατος, αλλά η σιωπή που έρχεται όταν η σκέψη έχει καταλάβει την ίδια της την αρχή, την ίδια της τη φύση, όταν έχει καταλάβει ότι καμιά σκέψη δεν είναι ποτέ ελεύθερη αλλά ανήκει πάντοτε στο παρελθόν — αυτή η σιωπή είναι διαλογισμός, διαλογισμός στον οποίο ο διαλογιζόμενος είναι τελείως απών, γιατί ο νους έχει αδειάσει τελείως από το παρελθόν.

 Αν διαβάζεις προσεχτικά αυτό το βιβλίο για μια ώρα συνέχεια, αυτό είναι διαλογισμός. Αν απλά πήρες απ’ αυτό μερικές λέξεις και συγκέντρωσες μερικές ιδέες για να τις σκεφτείς αργότερα, τότε δεν είναι πια διαλογισμός. Διαλογισμός είναι η κατάσταση εκείνη του νου που τα βλέπει όλα με απόλυτη προσοχή, συνολικά, όχι μερικά. Και κανένας δεν μπορεί να σου διδάξει πώς να δίνεις όλη την προσοχή σου σε κάτι. Αν κάποιο σύστημα σου διδάσκει πώς να δίνεις την προσοχή σου, τότε δίνεις την προσοχή σου στο σύστημα και βέβαια αυτό δεν είναι απόλυτη προσοχή. Ο διαλογισμός είναι μια από τις μεγαλύτερες τέχνες μέσα στη ζωή, ίσως η μεγαλύτερη, και δεν είναι δυνατό ποτέ να τη μάθει κάποιος από κάποιον άλλο — αυτή είναι η ομορφιά του. Δεν έχει τεχνική και άρα αυθεντία. Όταν μαθαίνεις για τον εαυτό σου, όταν παρακολουθείς τον τρόπο που περπατάς, το πώς τρως ή μιλάς, το κουτσομπολιό, το μίσος, τη ζήλια — όταν έχεις κατανοήσει όλα αυτά που υπάρχουν και γίνονται μέσα σου, χωρίς να τα κατατάξεις και να τα ιεραρχήσεις, αυτό είναι ένα μέρος του διαλογισμού.

Έτσι λοιπόν διαλογισμός μπορεί να συμβεί όταν κάθεσαι στο λεωφορείο, ή όταν περπατάς μέσα στο δάσος που είναι γεμάτο από φως και σκιά, ή όταν ακούς το τιτίβισμα των πουλιών, ή όταν βλέπεις το πρόσωπο της γυναίκας σου ή του παιδιού σου.

Μέσα στην κατανόηση του διαλογισμού υπάρχει αγάπη, και η αγάπη δεν είναι το δημιούργημα συστημάτων, συνηθειών ή του να σαι οπαδός μιας μεθόδου. Η αγάπη δεν μπορεί να αναπτυχθεί με τη σκέψη. Η αγάπη μπορεί ίσως να έρθει όταν υπάρχει απόλυτη σιωπή, μια σιωπή μέσα στην οποία ο διαλογιζόμενος είναι τελείως απών. Και ο νους μπορεί να είναι σιωπηλός μόνο όταν καταλαβαίνει την ίδια του την κίνηση σαν σκέψη και συναίσθημα. Για να καταλάβεις αυτή την κίνηση της σκέψης και του συναισθήματος δεν «μπορεί» να υπάρχει επίκριση όταν το παρακολουθείς. Μια τέτοια παρατήρηση είναι αληθινή πειθαρχία και αυτή η μορφή πειθαρχίας είναι ρευστή, ελεύθερη, δεν είναι η πειθαρχία του συμβιβασμού.

Κρισναμούρτι «Η απελευθέρωση από το γνωστό» μετ.Α.Μοιράγιας-Π.Λασκαράτος,εκδ.Καστανιώτη

Read Full Post »

article-1363789-0D8145FF000005DC-205_964x677

Μπορούμε, λοιπόν, εσείς και εγώ, να προκαλέσουμε στους εαυ­τούς μας χωρίς καμία εξωτερική επίδραση, χωρίς πειθώ, χωρίς κάποιο φόβο τιμωρίας — μπορούμε να προκαλέσουμε στην ίδια την ουσία της ύπαρξής μας μια ολική επανάσταση, μια ψυχολογι­κή μεταλλαγή, έτσι ώστε να πάψουμε να είμαστε πλέον βάρβαροι, βίαιοι, ανταγωνιστικοί, αγχώδεις, φοβισμένοι, άπληστοι, φθονε­ροί κι όλες τις άλλες εκδηλώσεις της φύσης μας με τις οποίες έχουμε χτίσει τη σάπια κοινωνία στην οποία ζούμε καθημερινά;

Είναι σημαντικό να καταλάβετε πρώτα πρώτα ότι δε διατυπώνω καμιά φιλοσοφική θεωρία ή κανένα θεολογικό οικοδόμημα από ιδέες ή θεολογικές έννοιες. Πιστεύω πως όλες οι ιδεολογίες είναι πέρα για πέρα ηλίθιες. Αυτό που είναι σημαντικό δεν είναι κάποια φιλοσοφία για τη ζωή αλλά το να παρατηρεί κανείς τι πραγματικά συμβαίνει στην καθημερινή του ζωή, μέσα του κι έξω απ’ αυτόν. Αν παρατηρήσετε από πολύ κοντά τι είναι αυτό που συμβαίνει και το εξετάσετε, θα δείτε ότι είναι βασισμένο σε κάποια διανοητική αντίληψη και η διανόηση δεν είναι όλο το πεδίο της ύπαρξης· είναι ένα κομμάτι, κι ένα κομμάτι όσο αριστοτεχνικά κι αν συνδέ­εται, όσο αρχαίο και παραδοσιακό κι αν είναι, παραμένει ένα μι­κρό μέρος της ύπαρξης, ενώ πρέπει να ασχοληθούμε με την ολό­τητα της ζωής.

Και όταν  κοιτάξουμε και δούμε τι συμβαίνει στον κόσμο, θα αρχίσουμε να καταλαβαίνουμε ότι δεν υπάρχει εσωτερική και ε­ξωτερική πορεία. Υπάρχει μόνο μια ενιαία πορεία, μια πλήρης, ολική κίνηση, η εσωτερική κίνηση που εκφράζεται σαν εξωτερι­κή και η εξωτερική που αντιδρά στην εσωτερική. Το να ’σαι ικα­νός να δεις, αυτό το πράγμα είναι νομίζω ό,τι χρειάζεται, γιατί αν ξέρουμε να βλέπουμε, όλα γίνονται πολύ καθαρά, και το να βλέ­πεις δε χρειάζεται ούτε φιλοσοφία ούτε δάσκαλο. Δε χρειάζεσαι κανένα να σου πει πώς να βλέπεις. Απλώς βλέπεις.

Μπορείς τότε, κοιτάζοντας την όλη εικόνα, κοιτάζοντας την όχι λογικά-επιφανειακά αλλά πραγματικά, μπορείς εύκολα, αυθόρμη­τα, να μεταμορφώσεις τον εαυτό σου; Αυτό είναι το πραγματικό θέμα. Είναι δυνατό να επιφέρει μια πλήρη επανάσταση στην ψυ­χή;

Αναρωτιέμαι ποια είναι η αντίδρασή σας σε μια τέτοια ερώτη­ση. Μπορείτε να πείτε «Δε θέλω ν’ αλλάξω». Και οι περισσότεροι άνθρωποι δε θέλουν, και πιο πολύ μάλιστα εκείνοι που είναι κά­πως ασφαλείς κοινωνικά και οικονομικά ή έχουν δογματικές πε­ποιθήσεις και είναι ευχαριστημένοι να παίρνουν τους εαυτούς μας και τα πράγματα όπως είναι ή με λίγο διαφορετικό τρόπο. Μ’ αυ­τούς τους ανθρώπους δεν έχουμε τίποτα να κάνουμε.

Ή μπορείτε να πείτε πιο έξυπνα: «Είναι πολύ δύσκολο, δεν είναι για μένα»· σ’ αυτή την περίπτωση θα έχετε ήδη μπλοκάρει τον εαυτό σας, θα έχετε σταματήσει να ερευνάτε και δεν υπάρχει λόγος να προχωρή­σετε πιο πέρα.

Ή ακόμα μπορείτε να πείτε: «Βλέπω την αναγκαιότητα για μια ουσιαστική εσωτερική αλλαγή του εαυτού μου αλλά πώς μπορώ να το πετύχω; Παρακαλώ, δείξτε μου το δρόμο, βοηθήστε με να το κάνω». Αν πείτε κάτι τέτοιο, τότε δεν ενδιαφέρεστε για την ίδια την αλλαγή· δε θέλετε πραγματικά μια ουσιαστική αλλαγή. Απλώς ψάχνετε για τη μέθοδο, για το σύστημα που φέρνει την αλλαγή.

Αν ήμουν αρκετά ανόητος να σας δώσω ένα σύστημα κι αν ή­σαστε το ίδιο ανόητοι να το ακολουθήσετε, τότε μόνο θα αντιγρά­φατε, θα μιμόσαστε, θα υποτασσόσαστε, θα παραδεχόσαστε. Και όταν θα τα κάνατε αυτά, θα είχατε δεχτεί για τον εαυτό σας την αυθεντία κάποιου άλλου και από εκείνη τη στιγμή υπάρχει σύ­γκρουση μεταξύ του εαυτού σας και αυτής της αυθεντίας.

Νιώθετε πως πρέπει να κάνετε ένα συγκεκριμένο πράγμα γιατί έτσι σας έχουν πει και παρ’ όλ αυτά είστε ανίκανοι να το κάνετε.

Έχετε τις δικές σας κλίσεις, προδιαθέσεις και πιέσεις που συ­γκρούονται με το σύστημα που θεωρείτε πως πρέπει να ακολουθή­σετε και άρα υπάρχει αντίφαση. Έτσι οδηγείστε σε μια διπλή ζωή, από τη μια στην ιδεολογία του συστήματος και από την άλ­λη στην πραγματικότητα της καθημερινής σας ύπαρξης. Στην προσπάθεια να υποταχτείτε στην ιδεολογία, καταπιέζετε τον εαυτό σας — ενώ αυτό που στην πραγματικότητα είναι αλήθεια δεν είναι η ιδεολογία αλλά αυτό που είστε εσείς. Αν προσπαθήσετε να μά­θετε τον εαυτό σας σύμφωνα με κάποιον άλλο θα παραμείνετε για πάντα άνθρωπος από «δεύτερο χέρι».

Ο άνθρωπος που λέει «θέλω ν’ αλλάξω, πέστε μου πώς» δείχνει πολύ ειλικρινής, πολύ σοβαρός, αλλά δεν είναι. Θέλει μια αυθε­ντία που ελπίζει ότι θα φέρει σε τάξη τον εαυτό του. Αλλά μπορεί ποτέ μια αυθεντία να φέρει τάξη μέσα μας; Η τάξη που επιβάλλε­ται απέξω γεννά χωρίς άλλο σύγχυση. Ίσως να καταλαβαίνετε αυτή την αλήθεια διανοητικά αλλά μπορείτε να την εφαρμόσετε πραγματικά, έτσι που ο νους σας να μην προβάλλει καμιά αυθε­ντία, την αυθεντία ενός βιβλίου, ενός δασκάλου, του συζύγου ή της συζύγου, του γονιού, του φίλου ή της κοινωνίας: Γιατί πάντο­τε λειτουργούμε μέσα στα όρια κάποιου πρότυπου και το πρότυπο γίνεται ιδεολογία και αυθεντία αλλά τη στιγμή που θα δείτε πραγματικά ότι το ερώτημα «πώς μπορώ ν’ αλλάξω;» τοποθετεί αυτόματα μια καινούρια αυθεντία, τότε έχετε ξεφύγει από την πα­γίδα της αυθεντίας για πάντα.

Ας το ξαναδιατυπώσουμε πιο καθαρά: Βλέπω πως πρέπει ν’ αλ­λάξω εντελώς από τις ρίζες της ύπαρξής μου. Δεν μπορώ άλλο να στηρίζομαι σε καμιά παράδοση, γιατί η παράδοση έχει προκαλέσει αυτή την κολοσιαία απραξία, ευπείθεια και υποταγή. Δεν μπο­ρώ να ψάχνω για κάποιον που θα με βοηθήσει ν’ αλλάξω, ένα δάσκαλο, ένα θεό, μια πίστη ή ένα σύστημα, κάποια εξωτερική πίεση ή επιρροή. Τότε τι γίνεται;

Πρώτα απ’ όλα μπορείτε ν’ αρνηθείτε κάθε αυθεντία; Αν μπο­ρείτε, σημαίνει πως δεν είστε πια φοβισμένοι. Τότε τι συμβαίνει; Όταν αρνείστε κάποια πλάνη που κουβαλάτε για γενιές και γε­νιές, όταν απαλλάσσεστε από ένα οποιοδήποτε βάρος, τότε τι συμβαίνει; Έχετε πιο πολλή ενέργεια, έτσι δεν είναι; Έχετε πε­ρισσότερες ικανότητες, μεγαλύτερη δύναμη, μεγαλύτερη ένταση αισθήματος, περισσότερη ζωτικότητα. Αν δε νιώθετε έτσι, τότε δεν έχετε απαλλαχτεί από το φορτίο, δεν έχετε πετάξει από πάνω σας το άχρηστο βάρος της αυθεντίας.

Αλλά όταν το έχετε ξεφορτωθεί κι έχετε αυτή την ενέργεια στην οποία δεν υπάρχει καθόλου φόβος —φόβος μήπως κάνεις λάθος, φόβος αν γίνεται κάτι σωστό ή όχι— τότε δεν είναι αυτή καθεαυτή η ενέργεια, η αλλαγή, η μετάλλαξη; Χρειαζόμαστε μια τεράστια ποσότητα ενέργειας και τη διασκορπίζουμε μέσα στο φό­βο, αλλά όταν υπάρχει αυτή η ενέργεια που έρχεται όταν απαλ­λασσόμαστε από κάθε είδος φόβου, αυτή η ενέργεια από μόνη της γεννά αυτή τη ριζική εσωτερική επανάσταση. Δεν έχετε να κάνετε το παραμικρό γι’ αυτήν.

Έτσι έχετε μείνει μόνος με τον εαυτό σας, κι αυτή είναι η πραγματική κατάσταση ζωής για έναν άνθρωπο που τα αντιμετω­πίζει σοβαρά όλα αυτά. Και καθώς δεν ψάχνετε πλέον για κάποιον ή κάτι να σας βοηθήσει, είστε ήδη ελεύθερος για ν’ ανακαλύψετε.

Κι όταν υπάρχει ελευθερία, υπάρχει ενέργεια. Κι όταν υπάρχει ελευθερία, δεν μπορεί να γίνει ποτέ κάτι λάθος. Η ελευθερία είναι εντελώς διαφορετική από την επανάσταση. Δεν υπάρχει κάτι σαν το σωστό ή το λάθος σε μια πράξη, όταν υπάρχει ελευθερία. Είσαι ελεύθερος και απ’ αυτό το κέντρο ενεργείς. Και ως εκ τούτου δεν υπάρχει φόβος και μια ψυχή που δε φοβάται είναι γεμάτη από μεγάλη αγάπη. Κι όταν υπάρχει αγάπη, μπορεί να κάνει αυτό που θέλει.

Κρισναμούρτι «Η απελευθέρωση από το γνωστό»,

μετάφραση:Ά.Μοιράγιας-Π.Λασκαράτος,εκδ.Καστανιώτη

Read Full Post »


«Αλλά τι μπορεί να κάνει ένα ανθρώπινο ον-τι μπορούμε να κάνουμε εσείς και εγώ για να φτιάξουμε μια εντελώς διαφορετική κοινωνία; Βάζουμε στους εαυτούς μας μια πολύ σοβαρή ερώτηση: Υπάρχει κάτι που μπορούμε να κάνουμε; Τι μπορούμε να κάνουμε; Θα μας το πει κάποιος; Μερικοί μας το έχουν ήδη πει. Οι επονομαζόμενοι πνευματικοί οδηγοί που υποτίθεται ότι καταλαβαίνουν αυτά τα πράγματα καλύτερα απο μας, μας έχουν «πει» αλλά κι αυτοί δε μας έχουν οδηγήσει μακρύτερα.Μας έχουν πει ότι όλα τα μονοπάτια οδηγούν στην αλήθεια-εσύ έχεις το δικό σου μονοπάτι σαν ινδουιστής και κάποιος άλλος σαν χριστιανός και κάποιος άλλος σαν μουσουλμάνος και όλα συναντιόνται στην ίδια πόρτα-που είναι, αν το κοιτάξεις, τόσο φανερά παράλογο.Η αλήθεια δεν έχει μονοπάτι κι αυτή είναι η ομορφιά της αλήθειας, είναι ζωή. Ένα πεθαμένο πράγμα έχει μονοπάτι για να το φτάσεις γιατί είναι στατικό, αλλά μόλις δεις ότι η αλήθεια είναι κάτι ζωντανό, κάτι που κινείται, που δεν έχει σταμάτημα, που δεν είναι σε κανένα ναό, τζαμί ή εκκλησία και που καμία θρησκεία, κανένας δάσκαλος και κανένας φιλόσοφος, κανένας δε μπορεί να σε οδηγήσει σ’ αυτή-τότε θα δεις ότι αυτό το ζωντανό πράγμα είναι αυτό που πραγματικά είσαι- ο θυμός σου, η βαρβαρότητά σου, η βία σου, η απόγνωσή σου, η αγωνία και η θλίψη μέσα στην οποία ζεις. Μέσα στην κατανόηση όλων αυτών βρίσκεται η αλήθεια, και μπορείς να την κατανοήσεις μόνο αν ξέρεις να βλέπεις αυτά τα πράγματα στη ζωή σου.Και δεν μπορείς να βλέπεις μέσα από μία ιδεολογία, ή ένα φίλτρο από λόγια, μέσα από ελπίδες και φόβους.
Βλέπετε λοιπόν ότι δεν μπορείτε να εξαρτιέστε από κανέναν.Δεν υπάρχει οδηγός, δάσκαλος, δεν υπάρχει αυθεντία. Υπάρχετε μόνο εσείς- η σχέση σας με τους άλλους και τον κόσμο- δεν υπάρχει τίποτε άλλο.
Μόλις το συνειδητοποιήσετε αυτό, είτε θα σας φέρει μεγάλη απελπισία, από την οποία δημιουργείται κυνισμός και πίκρα, ή αντιμετωπίζοντας το γεγονός ότι εσείς και κανένας άλλος είστε υπεύθυνος για τον κόσμο και τον εαυτό σας, για το τι σκέφτεστε, τι αισθάνεστε, τι ενέργειες κάνετε, όλη η προσήλωση στα προσωπικά σας βάσανα θα φύγει.Συνήθως βιαζόμαστε να ρίξουμε την ευθύνη στους άλλους, που είναι μία από τις μορφές της προσήλωσης.»
Κρισναμούρτι «Η απελευθέρωση από το γνωστό» εκδ.Καστανιώτη

Read Full Post »

Αρέσει σε %d bloggers: