Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Archive for the ‘«Όπως είναι κανείς»’ Category

ΤΖΙΝΤΟΥ ΚΡΙΣΝΑΜΟΥΡΤΙ Ο ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΣ ΔΙΔΑΣΚΑΛΟΣ - ΟΛΙΣΤΙΚΕΣ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΕΙΣ

»Το να στέκεσαι μόνος σου σημαίνει να είσαι αδιάφθορος, αθώος, ελεύθερος από κάθε παράδοση, κάθε δόγμα, κάθε άποψη, από ό,τι λέει κάποιος άλλος και λοιπά. Ένας τέτοιος νους δεν ψάχνει, επειδή δεν υπάρχει τίποτα για να το ψάξει· όντας ελεύθερος, ένας τέτοιος νους είναι εντελώς ακίνητος χωρίς να θέλει κάτι, χωρίς να κινείται. Αλλά αυτή η κατάσταση δεν είναι για να την πετύχεις· δεν είναι κάτι που το εξαγοράζεις με πειθαρχία· δεν εμφανίζεται με την παραίτηση από το σεξ ή με την πρακτική κάποιων ασκήσεων γιόγκα. Εμφανίζεται μόνο όταν υπάρξει κατανόηση των τρόπων του εαυτού, του «εγώ», που φανερώνεται μέσω του συνειδητού νου σε κάθε δραστηριότητα και επίσης στο ασυνείδητο. Εκείνο που έχει σημασία είναι να κατανοήσει κανείς από μόνος του, όχι μέσω της καθοδήγησης άλλων, το συνολικό περιεχόμενο της συνείδησης, που είναι διαμορφωμένο, που είναι αποτέλεσμα της κοινωνίας, της θρησκείας, διάφορων επιδράσεων, επιπτώσεων, εντυπώσεων, αναμνήσεων· να κατανοήσει όλη αυτή τη διαμόρφωση και να ελευθερωθεί από αυτήν. Αλλά δεν υπάρχει «πώς» να ελευθερωθείς. Αν ρωτήσετε πώς να ελευθερωθείτε, τότε δεν ακούτε.»

Αυτά τα λόγια του Κρισναμούρτι είναι πρόκληση για την κίνηση που κάνει η συνείδηση που είναι διαμορφωμένη παραδοσιακά να αποδέχεται την ιδέα της πνευματικής προόδου, της επιτυχίας μέσω του χρόνου και μεθόδων να φτάσεις σε αυτήν. Προκαλεί τη βαθιά διαμόρφωση του πώς γίνεται  για τα θέματα εσωτερικής ζωής και τα επακόλουθά της: πνευματικές αυθεντίες, πίστεις, συμμόρφωση, την ιδέα της αναζήτησης. Αυτές οι ομιλίες στοχεύουν στην κατανόηση του πώς είναι κανείς, ακριβώς όπως είναι κανείς, στις ζωντανές στιγμές της καθημερινής ζωής, κι όχι στο πώς θα έπρεπε να είναι κανείς, όπως καθορίζεται από πολιτιστικές αξίες, θρησκευτικά ιδανικά και αυτοπροβαλλόμενες προοπτικές. Τέτοιες ανακαλύψεις μας ζητούν να κατανοηθούν και όχι αυτό το κείμενο να γίνει αποδεχτό σαν αληθινό. Στην τελευταία αυτών των ομιλιών ένας ακροατής που έχει φτάσει σε αδιέξοδο ρωτάει, «και τώρα τι;». Ταξιδεύοντας σε μια τέτοια αχαρτογράφητη θάλασσα, υπάρχει αυτή η απάντηση που δίνει ο Κρισναμούρτι για να την σκεφτεί κανείς:

»Πειραματίζεστε με τις διδασκαλίες μου ή πειραματίζεστε με τον εαυτό σας; Ελπίζω να βλέπετε την διαφορά. Εάν πειραματίζεστε με όσα λέω δεν μπορεί παρά να φτάσετε στο σημείο να πείτε, «και τώρα τι κάνουμε;» επειδή προσπαθείτε να πετύχετε κάποιο αποτέλεσμα που θεωρείτε ότι εγώ το έχω. Νομίζετε ότι έχω κάτι που εσείς δεν έχετε και ότι εάν πειραματιστείτε με όσα λέω, θα το έχετε και εσείς – κι αυτό είναι εκείνο που κάνουν οι περισσότεροι από εμάς. Προσεγγίζουμε αυτά τα πράγματα με μία αντίληψη εμπορικής δραστηριότητας, «θα κάνω αυτό, για να κερδίσω εκείνο. Θα λατρέψω, θα διαλογιστώ, θα θυσιάσω, προκειμένου να κερδίσω κάτι».

Τώρα, μην κάνετε πρακτική εξάσκηση με τις διδασκαλίες μου. Δεν έχω τίποτα να πω για κάτι τέτοιο. Ή καλύτερα, όλο κι όλο εκείνο που λέω είναι: Παρατηρείστε τον ίδιο σας τον νου, δείτε σε τι βάθη μπορεί να φτάσει ο νους· τότε εσείς είστε εκείνο που είναι σημαντικό, όχι οι διδασκαλίες. Είναι σημαντικό για σας να βρείτε τους δικούς σας τρόπους σκέψης και τι συνεπάγεται αυτή η σκέψη, όπως έχω δοκιμάσει να επισημάνω σήμερα το πρωί. Και αν παρατηρείτε πραγματικά την δική σας σκέψη, εάν παρακολουθείτε, πειραματίζεστε, ανακαλύπτετε και μετά τα αφήνετε όλα, πεθαίνοντας κάθε μέρα για ό,τι έχετε μαζέψει, τότε δεν θα αναρωτηθείτε ποτέ, «και τώρα τι κάνουμε;».

από τον πρόλογο του βιβλίου «Όπως είναι κανείς» που δεν έχει κυκλοφορήσει ακόμη, σε μετάφραση του Ν. Πιλάβιου

Read Full Post »

Προφητικά Όνειρα - Νέα Ακρόπολη Αθήνας

ΑΚΡΟΑΤΗΣ: Ποια είναι η σημασία των ονείρων και πώς μπορεί κανείς να τα ερμηνεύει ο ίδιος;

ΚΡΙΣΝΑΜΟΥΡΤΙ: Θα ήθελα να προχωρήσω σε αρκετό βάθος σε αυτήν την ερώτηση και να μην την αντιμετωπίσω επιφανειακά· και ελπίζω να ενδιαφέρεστε αρκετά ώστε να παρακολουθήσετε αυτά που θα πω, βήμα-βήμα. 

Οι περισσότεροι από εμάς βλέπουμε όνειρα. Υπάρχουν οι εφιάλτες από υπερβολικό φαγητό ή από λάθος φαγητό, αλλά δεν μιλάω για τέτοια όνειρα. Μιλάω για όνειρα που έχουν μία ψυχολογική σημασία. Υπάρχουν διάφορα στάδια σε σχέση με τα όνειρα, δεν υπάρχουν; Ονειρεύεσαι, ξυπνάς και μετά προσπαθείς να βρεις τη σημασία του ονείρου σου, το ερμηνεύεις. Η ερμηνεία σου εξαρτάται από τις γνώσεις σου, από την διαμόρφωσή σου, από το τι έχεις μάθει από διάφορους φιλόσοφους, ψυχολόγους και λοιπά. Εάν παρερμηνεύσεις το όνειρο, όλα τα συμπεράσματά σου θα είναι λάθος. Εκτός από αυτό, μπορεί κανείς να βλέπει ένα όνειρο και καθώς το βλέπει να γίνεται ταυτόχρονα και η ερμηνεία του, έτσι ώστε όταν ξυπνάει να του είναι ξεκάθαρο αυτό που είδε· έχει κατανοήσει το όνειρο και δεν τον επηρεάζει πια. Δεν ξέρω αν σας έχει συμβεί αυτό.

Το πρόβλημα, λοιπόν, δεν είναι πώς θα ερμηνεύεις τα όνειρα, αλλά γιατί βλέπουμε όνειρα. Καταλαβαίνετε; Εάν ερμηνεύεις τα όνειρά σου σύμφωνα με οποιονδήποτε ψυχολόγο, τότε η ερμηνεία εξαρτιέται από την ιδιαίτερη διαμόρφωσή του· και αν δοκιμάσει να τα ερμηνεύσεις μόνος σου, η ερμηνεία σου καθορίζεται από την δική σου διαμόρφωση. Σε οποιαδήποτε περίπτωση η ερμηνεία μπορεί να είναι λάθος, οπότε και κάθε συμπέρασμα ή ενέργεια που βασίζεται σε αυτήν να αποδειχτεί κάτι εντελώς ανυπόστατο. Το πρόβλημα, λοιπόν, δεν είναι πώς να ερμηνεύεις τα όνειρα, αλλά γιατί να βλέπεις όνειρα; Αν μπορούσες να λύσεις αυτό το πρόβλημα, τότε δεν θα χρειαζόταν η ερμηνεία. Εάν μπορούσες να κατανοήσεις πραγματικά την όλη διαδικασία τού να ονειρεύεσαι, τότε θα γινόταν ένα πολύ απλό θέμα.

Γιατί βλέπουμε όνειρα; Σας παρακαλώ, ας το μελετήσουμε μαζί, όχι σύμφωνα με κάποιαν αυθεντία που έχει γράψει κάποιο βιβλίο για το θέμα αυτό. Παραμερίστε τα εντελώς όλα αυτά, εάν μπορείτε, και ας σκεφτούμε πολύ απλά για το θέμα μαζί. Γιατί βλέπουμε όνειρα; Πέφτεις στο κρεβάτι, αποκοιμιέσαι κι αρχίζει μια δραστηριότητα με τη μορφή διαφόρων συμβόλων ή καταστάσεων· και με το που ξυπνάς λες, «ναι, αυτό είναι το όνειρο που είδα».

Τώρα: Τι έχει συμβεί; Σας παρακαλώ παρακολουθήστε το αυτό, είναι πολύ απλό. Όταν έχεις επίγνωση στην διάρκεια της ημέρας, ο εξωτερικός νους είναι γεμάτος με πολλά πράγματα – με την δουλειά σου, με καυγάδες, με τα παιδιά σου, με τα οικονομικά, με το να πας για ψώνια, με το να πλύνεις πιάτα – ξέρετε ότι είναι γεμάτος με δεκάδες πράγματα. Αλλά ο εξωτερικός νους δεν είναι όλος ο νους· υπάρχει επίσης και το ασυνείδητο κομμάτι του νου έτσι δεν είναι; Δεν χρειάζεται να διαβάσεις κάποιο βιβλίο για να βρεις ότι υπάρχει ασυνείδητο. Τα κρυμμένα μας κίνητρα, οι ενστικτώδεις αντιδράσεις μας, οι φυλετικές παρορμήσεις μας, οι κληρονομημένες αντιφάσεις μας και πίστεις, όλα αυτά είναι μέσα στο ασυνείδητο. Το ασυνείδητο κομμάτι του νου θέλει, προφανώς, να πει κάτι στο εξωτερικό κομμάτι του νου και καθώς το εξωτερικό κομμάτι είναι ήσυχο όταν κοιμάται, το ασυνείδητο προσπαθεί να του πει. Το ασυνείδητο βρίσκεται επίσης σε κίνηση όλη την ώρα, μόνο που δεν έχει καμιά ευκαιρία να εκφράσει οτιδήποτε στην διάρκεια της ημέρας κι έτσι προβάλλει διάφορα σύμβολα όταν ο συνειδητός νους κοιμάται· και τότε λέμε, «είδα ένα όνειρο». Δεν είναι κάτι πολύπλοκο εάν θέλεις να το ψάξεις. 

Τώρα, δεν θέλω να απασχολούμαι ατέλειωτα με την ερμηνεία ονείρων, που είναι σαν να απασχολείσαι με την κουζίνα, με τον Θεό, με το ποτό, με το άλλο φύλλο ή με ότι άλλο θέλετε. Θέλω να βρω γιατί βλέπω όνειρα και αν είναι δυνατόν να μην βλέπω καθόλου όνειρα. Οι ψυχολόγοι ίσως να πουν ότι είναι αδύνατον να μην βλέπεις όνειρα, αλλά αφήστε τους ειδικούς στην ειδικότητά τους και ας το βρούμε εμείς. (Γέλια) Όχι, όχι, σας παρακαλώ μην το γελάτε… Γιατί υπάρχουν όνειρα; Και είναι δυνατόν να μπει ένα τέλος στα όνειρα χωρίς κατάπνιξή τους ή προσπάθεια να πας πέρα από το να βλέπεις όνειρα, έτσι ώστε στην διάρκεια του ύπνου ο νους να είναι εντελώς ακίνητος; Θέλω να το βρω αυτό, οπότε είναι η πρώτη μου έρευνα.

Γιατί βλέπω όνειρα; Βλέπω όνειρα επειδή ο συνειδητός μου νους, στην διάρκεια της ημέρας, είναι απασχολημένος με πάρα πολλά πράγματα. Μπορεί, όμως, ο συνειδητός νους να είναι ανοιχτός στην διάρκεια της ημέρας σε όλες τις νύξεις και τις παροτρύνσεις του υποσυνείδητου; Μπορεί ο εξωτερικός νους να είναι τόσο ξύπνιος στην διάρκεια της ημέρας ώστε να έχει επίγνωση των υποσυνείδητων κινήτρων, των φευγαλέων νύξεων πραγμάτων που είναι κρυμμένα, χωρίς να προσπαθεί να τα καταπνίξει, να τα αλλάξει, να κάνει κάτι γι’ αυτά; Εάν μπορείς να έχεις απλώς επίγνωση -όχι επικριτικά, αλλά χωρίς επιλογές- όλης αυτής της σύγκρουσης· εάν μπορείς να είσαι ανοιχτός έτσι ώστε το υποσυνείδητο να σου δίνει τις νύξεις του από στιγμή σε στιγμή στη διάρκεια της ημέρας, όταν είσαι στο λεωφορείο ή όταν οδηγείς το αυτοκίνητό σου, όταν κάθεσαι στο τραπέζι ή κουβεντιάζεις με φίλους·  εάν μπορείς  απλώς να παρατηρείς πώς κοιτάζεις κάποιον, τον τρόπο που μιλάς, τον τρόπο που φέρεσαι σε ανθρώπους που δεν είναι της δικής σου ποιότητας, τότε θα ανακαλύψεις – καθώς παρατηρείς όλο και πιο βαθιά, πιο έντονα – ότι σταματάς εντελώς να βλέπεις όνειρα. Τότε δεν θα υπάρχει ανάγκη για υπαινιγμούς, για νύξεις, από το υποσυνείδητο στη διάρκεια του ύπνου, που να σου λένε τι θα πρέπει ή τι δεν θα πρέπει να κάνεις, επειδή το όλο θέμα σού αποκαλύπτεται καθώς ζεις, κάθε μέρα. 

  Έχουμε φτάσει, λοιπόν, σε ένα πολύ ενδιαφέρον σημείο που είναι αυτό: Στην διάρκεια της ημέρας, ο νους θα είναι σε εξαιρετική εγρήγορση παρατηρώντας χωρίς να κρίνει, χωρίς να αποδοκιμάζει· και όταν η όλη διαδικασία της συνείδησης θα έχει αποκαλυφθεί, ερευνηθεί και κατανοηθεί, τότε θα δεις ότι στη διάρκεια του ύπνου υπάρχει πλήρης ησυχία και ότι, όντας τελείως ήσυχος, ο νους μπορεί να πάει σε βάθη που δεν μπορεί να αγγίξει η συνείδηση σε οποιαδήποτε στιγμή. Καταλαβαίνετε; Φοβάμαι πως όχι. Θα το εξηγήσω ξανά και ελπίζω να μην σας πειράζει που θα καθυστερήσουμε λίγο.

Βλέπετε, πάντα αναζητάμε την ευτυχία, την γαλήνη, το Θεό, την αλήθεια και λοιπά· υπάρχει μία αδιάκοπη πάλη να προσαρμοστείς, να αγαπήσεις, να είσαι ευγενικός, να είσαι γενναιόδωρος, να αφήνεις το ένα και να αποκτάς το άλλο. Εάν έχουμε κάποια επίγνωση, ξέρουμε ότι αυτό είναι γεγονός· υπάρχει αυτή η συνολική δραστηριότητα αναταραχής, προσαρμογής, που γίνεται όλη την ώρα και ένας νους που βρίσκεται σε αυτήν την κατάσταση, προφανώς δεν μπορεί να βρει τίποτα καινούργιο. Αλλά εάν στην διάρκεια της ημέρας έχω επίγνωση των διαφόρων σκέψεων και κινήτρων που εμφανίζονται, εάν έχω επίγνωση ότι είμαι φιλόδοξος, κριτικός και επικριτικός και δω όλη αυτήν την δραστηριότητα, τότε τι συμβαίνει; Ο νους μου παύει πια να παλεύει, να πιέζει· δεν υπάρχει η αναταραχή που δημιουργήθηκε από την παρόρμηση να βρει. Έτσι ο νους είναι εντελώς ήσυχος, όχι μόνο ο επιφανειακός νους, αλλά όλο το περιεχόμενο της συνείδησης· και σε αυτήν την κατάσταση της πλήρους ησυχίας στην οποία δεν υπάρχει καμία κίνηση να βρεις κάτι, δεν υπάρχει προσπάθεια να είσαι ή να μην είσαι κάτι, ο νους μπορεί να αγγίξει βάθη που, πιθανόν, δεν μπορεί να αγγίξει ποτέ όταν προσπαθεί να βρει κάτι. Γι’ αυτό είναι σημαντικό να έχεις επίγνωση χωρίς να καταδικάζεις, χωρίς να κρίνεις, χωρίς να αποδοκιμάζεις. Και μπορείς να το κάνεις αυτό όλη την ημέρα, κατά διαστήματα, έτσι ώστε ο νους να μην είναι πια ένα όργανο πάλης όταν κοιμάται, να μην συλλαμβάνει πια νύξεις από το υποσυνείδητο μέσω συμβόλων και να προσπαθεί να τα ερμηνεύσει, δεν επινοεί πια αστρολογικούς χάρτες και όλες αυτές τις ανοησίες. Όντας ελεύθερος ο νους από κάθε διαμόρφωση είναι τότε ικανός, στην διάρκεια του ύπνου, να μπει σε βάθη όπου η συνείδηση στην διάρκεια της ημέρας δεν μπορεί ποτέ να φτάσει· και όταν είσαι ξύπνιος θα βρεις ότι υπάρχει κάτι καινούργιο, τελείως αβίωτο πριν. Είναι σαν να σβήνεις το παρελθόν και να ξαναγεννιέσαι.

«Όπως είναι κανείς» μετάφραση Ν.Πιλάβιος

Read Full Post »

Image result for krishnamurti

Παντού, λοιπόν, η κοινωνία διαμορφώνει το άτομο και αυτή η διαμόρφωση παίρνει τη μορφή της αυτοβελτίωσης, που είναι πραγματικά η διαιώνιση του «εγώ» με διάφορες μορφές. Η αυτοβελτίωση μπορεί να είναι χοντρική ή μπορεί να είναι πολύ, πολύ εκλεπτυσμένη όταν γίνεται πρακτική της αρετής, της καλοσύνης, εκείνου που λένε, «αγάπα τον γείτονά σου», αλλά στην ουσία είναι συνέχιση του «εγώ» που είναι προϊόν των επιρροών διαμόρφωσης της κοινωνίας. Όλη σου η προσπάθεια έχει πάει στο να γίνεις κάτι, είτε εδώ αν μπορείς να το κάνεις ή αν όχι σε έναν άλλο κόσμο· αλλά το να διατηρήσεις και να συνεχίσεις τον εαυτό είναι η ίδια παρόρμηση.

  Όταν το δει κανείς όλο αυτό – και δεν θα προχωρήσω αναγκαστικά σε κάθε λεπτομέρειά του – ρωτάει αναπόφευκτα τον εαυτό του: Η κοινωνία ή η κουλτούρα υπάρχουν για να βοηθήσουν τον άνθρωπο να ανακαλύψει εκείνο που ίσως ονομάζεται αλήθεια ή Θεός; Εκείνο που έχει σίγουρα σημασία είναι το να ανακαλύψεις, να βιώσεις πραγματικά, κάτι που είναι πολύ πέρα από τον νου, όχι να έχεις απλώς μια πίστη, που δεν έχει καμιά απολύτως σημασία. Και οι επονομαζόμενες θρησκείες, το να ακολουθείς διάφορους δάσκαλους, διάφορες πειθαρχίες που ανήκουν σε αιρέσεις, σε δόγματα και που όλες είναι –αν το παρατηρήσετε- μέσα στο πεδίο της κοινωνικής αξιοπρέπειας, κάτι από όλα αυτά σε βοηθάει να βρεις εκείνο που είναι άχρονη ευλογία, άχρονη πραγματικότητα; Εάν δεν ακούτε απλώς ό,τι λέγεται, συμφωνώντας ή διαφωνώντας, αλλά ρωτάτε τον εαυτό σας εάν η κοινωνία σάς βοηθάει, όχι στο επιφανειακό επίπεδο να σας τρέφει, να σας ντύνει και να σας δίνει στέγη, αλλά σε βάθος· αν κάνετε πραγματικά αυτή την ερώτηση άμεσα στον εαυτό σας, που σημαίνει ότι εφαρμόζετε ό,τι λέγεται στον εαυτό σας έτσι ώστε να γίνει μία άμεση εμπειρία και όχι απλώς μια επανάληψη όσων έχετε ακούσει ή μάθει, τότε θα δείτε ότι προσπάθεια μπορεί να υπάρξει μόνο στο πεδίο της αυτοβελτίωσης. Και η προσπάθεια είναι βασικά μέρος της κοινωνίας, που διαμορφώνει τον νου σύμφωνα με ένα μοντέλο στο οποίο η προσπάθεια θεωρείται ουσιαστική.

Είναι ως εξής. Εάν θέλω να είμαι επιστήμονας, πρέπει να σπουδάσω, πρέπει να ξέρω μαθηματικά, πρέπει να ξέρω όλα όσα έχουν ειπωθεί πριν, πρέπει να κάνω μία τεράστια συσσώρευση γνώσης. Η μνήμη μου πρέπει να πλουτιστεί, να δυναμώσει και να διευρυνθεί. Αλλά μία τέτοια μνήμη, τέτοια γνώση, στην πράξη εμποδίζει περισσότερη ανακάλυψη. Μόνο όταν μπορέσω να ξεχάσω όλη την αποκτημένη γνώση, να σβήσω όλες τις πληροφορίες που έχω αποκτήσει και που μπορούν να χρησιμοποιηθούν αργότερα, μόνο τότε θα μπορέσω να βρω κάτι καινούργιο. Δεν μπορώ να βρω τίποτα καινούργιο κουβαλώντας το φορτίο του παρελθόντος, της γνώσης, που είναι και πάλι ένα προφανές ψυχολογικό γεγονός. Και το λέω αυτό επειδή προσεγγίζουμε την πραγματικότητα, εκείνη την εξαιρετική κατάσταση δημιουργικότητας, με όλο το φορτίο της κοινωνίας, με τη διαμόρφωση κάποιας δεδομένης κουλτούρας, κι έτσι δεν ανακαλύπτουμε ποτέ τίποτα καινούργιο. Σίγουρα εκείνο που είναι το ανυπέρβλητο, το αιώνιο, πρέπει να είναι πάντα καινούργιο, άχρονο και για να γεννηθεί το καινούργιο, δεν μπορεί να υπάρξει καμία προσπάθεια στο πεδίο εκείνο όπου ασκείται προσπάθεια για αυτοβελτίωση ή αυτό-ολοκλήρωση. Μόνο όταν πάψει εντελώς κάθε τέτοια προσπάθεια είναι δυνατόν να υπάρξει το άλλο.

Σας παρακαλώ, προσέξτε. Δεν είναι κάτι γενικό και αφηρημένο, αλλά είναι ζήτημα κατανόησης όλης της διαδικασίας της προσπάθειας στην κοινωνία· αυτής της κοινωνίας της οποίας είσαστε δημιούργημα, που εσείς την έχετε οικοδομήσει και στην οποία η προσπάθεια είναι ουσιαστική, επειδή αλλιώς είστε χαμένοι. Εάν δεν είσαι φιλόδοξος, καταστράφηκες· εάν δεν είσαι κτητικός, χάθηκες· εάν δεν είσαι ζηλόφθονος, δεν μπορείς να γίνεις διευθυντικό στέλεχος ή πολύ επιτυχημένος. Έτσι κάνεις διαρκώς προσπάθειες για να γίνεις ή να μη γίνεις κάτι, να είσαι επιτυχημένος, να εκπληρώσεις τις φιλοδοξίες σου· και με αυτή τη νοοτροπία, που είναι δημιούργημα της κοινωνίας, προσπαθείς να βρεις κάτι που δεν ανήκει στην κοινωνία.

Εάν κανείς θέλει να βρει εκείνο που είναι Αλήθεια, πρέπει να είναι ελεύθερος από κάθε θρησκεία, από κάθε διαμόρφωση, από κάθε δόγμα, από κάθε πίστη, από κάθε αυθεντία που σε κάνει να συμμορφώνεσαι, πράγμα που σημαίνει στην ουσία, να στέκεσαι εντελώς μόνος σου και αυτό είναι πολύ επίπονο· αυτό δεν είναι ένα χόμπι για κάποια Κυριακή πρωί, όπως όταν πηγαίνεις με ένα ευχάριστο οδήγημα να κάτσεις κάτω από δέντρα και να ακούς κάποιες ανοησίες. Για να βρεις τι είναι Αλήθεια χρειάζεται τεράστια υπομονή, πραότητα, διστακτικότητα. Η απλή μελέτη βιβλίων δεν έχει αξία, αλλά αν καθώς ακούτε μπορείτε να έχετε πλήρη προσοχή, τότε θα δείτε ότι αυτή ακριβώς η προσοχή σάς ελευθερώνει από κάθε προσπάθεια έτσι ώστε χωρίς καμία κίνηση προς οποιανδήποτε κατεύθυνση, ο νους είναι ικανός να δέχεται κάτι που είναι εξαιρετικά όμορφο και δημιουργικό, κάτι που δεν μπορεί να μετρηθεί από τη γνώση, από το παρελθόν. Μόνο ένα τέτοιο πρόσωπο είναι πραγματικά θρησκευόμενο και επαναστατικό, επειδή δεν είναι πια μέρος της κοινωνίας. Όσο είναι κανείς φιλόδοξος, ζηλόφθονος, κτητικός, ανταγωνιστικός, τότε είναι η κοινωνία. Με αυτή την νοοτροπία, από την οποία είναι εξαιρετικά δύσκολο να απελευθερωθείς, ψάχνει κανείς τον Θεό, και αυτή η αναζήτηση δεν έχει κανένα απολύτως νόημα επειδή είναι απλώς μία άλλη προσπάθεια να γίνεις κάτι, να κερδίσεις κάτι. Γι’ αυτό είναι σημαντικό να καταλάβει κανείς τη σχέση του με την κοινωνία, να έχει επίγνωση όλων των πίστεων, των δογμάτων, των δοξασιών, των προλήψεων που έχει αποκτήσει και να τα πετάξει  – όχι με προσπάθεια, επειδή τότε θα παγιδευτείς πάλι στην κοινωνία, αλλά απλώς να δεις αυτά τα πράγματα όπως είναι και να τα αφήσεις να φύγουν, σαν τα φύλλα του Φθινοπώρου που μαραίνονται και διασκορπίζονται με τον αέρα, αφήνοντας το δέντρο γυμνό. Μόνο ένας τέτοιος νους μπορεί να δεχτεί κάτι που φέρνει αμέτρητη ευτυχία στη ζωή.

«Όπως είναι κανείς» μετάφραση Ν.Πιλάβιος

Read Full Post »

από το μπλογκ του Παραμυθά:

ΕΡΩΤΗΣΗ: Πώς μπορεί κανείς να κόψει τις συνήθειες;

ΚΡΙΣΝΑΜΟΥΡΤΙ:   Εάν κατανοήσουμε την όλη διαδικασία μιας συνήθειας, τότε ίσως θα μπορέσουμε να σταματήσουμε τη δημιουργία συνηθειών. Το να σταματήσεις απλώς μία ιδιαίτερη συνήθεια είναι συγκριτικά κάτι εύκολο, αλλά το όλο πρόβλημα δεν λύνεται τότε. Όλοι μας έχουμε διάφορες συνήθειες οι οποίες είναι είτε συνειδητές είτε ασυνείδητες· πρέπει, λοιπόν, να βρούμε εάν ο νους μας είναι παγιδευμένος σε κάποια συνήθεια και γιατί ο νους δημιουργεί συνήθειες.

Από συνήθεια δεν γίνονται οι περισσότερες από τις σκέψεις μας; Από την παιδική ηλικία έχουμε διδαχτεί να σκεφτόμαστε ακολουθώντας κάποια γραμμή, είτε σαν Χριστιανοί, Ινδουιστές ή κομμουνιστές και δεν τολμάμε να παρεκκλίνουμε από αυτή τη γραμμή επειδή η ίδια αυτή η παρέκκλιση φέρνει φόβο. Βασικά, λοιπόν, η σκέψη μας γίνεται από συνήθεια, είναι διαμορφωμένη· ο νους μας ακολουθεί καθιερωμένα μονοπάτια και φυσικά υπάρχουν και επιφανειακές συνήθειες που προσπαθούμε να ελέγξουμε.

Τώρα: εάν ο νους σταματήσει εντελώς να σκέφτεται με βάση συνήθειες, τότε θα προσεγγίσουμε το πρόβλημα μίας επιπόλαιης συνήθειας εντελώς διαφορετικά. Καταλαβαίνετε; Εάν ψάχνετε, εάν προσπαθείτε να βρείτε κατά πόσο ο νους σας σκέφτεται με βάση συνήθειες, εάν σας ενδιαφέρει πραγματικά αυτό, τότε – για παράδειγμα – η συνήθεια του καπνίσματος θα έχει μία διαφορετική σημασία. Δηλαδή, εάν ενδιαφέρεσαι να ερευνήσεις βαθιά την όλη διαδικασία της συνήθειας, που βρίσκεται σε ένα βαθύτερο επίπεδο, θα αντιμετωπίσεις τη συνήθεια του καπνίσματος με έναν εντελώς διαφορετικό τρόπο. Όντας τελείως ξεκάθαρος μέσα σου ότι θέλεις πραγματικά να σταματήσεις όχι μόνο τη συνήθεια του καπνίσματος αλλά την όλη διαδικασία του να σκέφτεσαι με βάση συνήθειες, δεν μάχεσαι την αυτόματη κίνηση του να πάρεις ένα τσιγάρο και όλα τα υπόλοιπα, επειδή βλέπεις ότι όσο πιο πολύ πολεμάς αυτή την ιδιαίτερη συνήθεια, τόσο πιο πολύ της δίνεις ζωή. Αλλά αν δίνεις όλη την προσοχή σου, εάν έχεις πλήρη επίγνωση της συνήθειας, χωρίς να την πολεμάς, τότε θα δεις ότι η συνήθεια σταματάει στην ώρα της· οπότε ο νους παύει να είναι απασχολημένος με αυτή τη συνήθεια. Δεν ξέρω αν το παρακολουθείτε αυτό.

Βλέπω μέσα μου πολύ καθαρά ότι θέλω να σταματήσω το κάπνισμα, αλλά η συνήθεια συνεχίζεται για αρκετά χρόνια. Να την πολεμήσω αυτήν τη συνήθεια; Σίγουρα με το να πολεμήσω μία συνήθεια της δίνω ζωή. Σας παρακαλώ καταλάβετέ το αυτό. Οτιδήποτε πολεμώ μέσα μου, του δίνω ζωή. Εάν πολεμήσω μία ιδέα μου, δίνω ζωή σε αυτή την ιδέα. Πρέπει να το δω αυτό πολύ καθαρά και μπορώ να το δω πολύ καθαρά μόνο αν βλέπω το όλο πρόβλημα της συνήθειας και όχι απλώς και μόνο κάποια ιδιαίτερη συνήθεια. Τότε η προσέγγισή μου στη συνήθεια γίνεται σε ένα εντελώς διαφορετικό επίπεδο.

Το ερώτημα, λοιπόν, τώρα είναι: Γιατί ο νους σκέφτεται με όρους συνήθειας, όπως η συνήθεια της σχέσης, η συνήθεια των ιδεών, η συνήθεια των πίστεων και λοιπά. Γιατί; Επειδή στην ουσία αναζητά να είναι σίγουρος, να είναι ασφαλής, να είναι μόνιμος, έτσι δεν είναι; Ο νους μισεί να είναι αβέβαιος κι έτσι έχει διάφορες συνήθειες ως μέσα ασφάλειας. Ένας νους που είναι ασφαλής δεν μπορεί ποτέ να είναι ελεύθερος  από συνήθειες, όπως μπορεί μόνο ένας νους που είναι εντελώς ανασφαλής – πράγμα που δεν σημαίνει  ότι θα καταλήξει σε άσυλο ή σε ψυχιατρική κλινική. Ένας νους που είναι τελείως ανασφαλής, που είναι αβέβαιος, ερευνητικός  και επομένως είναι σε μία κατάσταση μη-γνώσης, μόνο ένας τέτοιος νους μπορεί να είναι ελεύθερος από συνήθειες και αυτή είναι η ύψιστη μορφή σκέψη.

«Όπως είναι κανείς» μετάφραση Ν.Πιλάβιος

Read Full Post »

Αρέσει σε %d bloggers: