Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Archive for the ‘«Στοχασμοί πάνω στη ζωή μας»’ Category

Αποτέλεσμα εικόνας για κρισναμουρτι

«… Η δίψα για μεταφυσικές εμπειρίες είναι η αρχή της αυταπάτης. Όπως συνειδητοποιείς τώρα, τα οράματά σου δεν ήταν παρά προβολές τής καταγωγής σου, τής διαμόρφωσής σου. Και σίγουρα, αυτό δεν είναι διαλογισμός. Το ξεκίνημα του διαλογισμού είναι η κατανόηση της καταγωγής, του εαυτού, και χωρίς αυτή την κατανόηση, ό,τι ονομάζεται διαλογισμός, όσο ευχάριστος ή οδυνηρός κι αν είναι, είναι απλώς μια μορφή αυτο-ύπνωσης. Έχεις εξασκήσει τον αυτο-έλεγχο, την τιθάσευση της σκέψης και συγκεντρώθηκες στην αύξηση των εμπειριών σου. Αυτή είναι μία εγωκεντρική απασχόληση, δεν είναι διαλογισμός. Και το να δεις ότι αυτό δεν είναι διαλογισμός, είναι η αρχή του διαλογισμού. Το να δεις την αλήθεια μέσα στο ψέμα, ελευθερώνει τον νου από το ψέμα. Η ελευθερία από το ψέμμα δεν έρχεται από την επιθυμία να την πετύχεις, έρχεται όταν ο νους δεν ενδιαφέρεται πια για την πραγματοποίηση κάποιου σκοπού. Πρέπει να σταματήσει κάθε αναζήτηση και μόνο τότε υπάρχει κάποια πιθανότητα, να εμφανιστεί εκείνο που δεν έχει όνομα…» ΣΤΟΧΑΣΜΟΙ ΠΑΝΩ ΣΤΗ ΖΩΗ ΜΑΣ – Γ΄ ΤΟΜΟΣ

Read Full Post »

Ερώτηση: Μπορώ να κάνω μια μόνο ερώτηση; Με ποιο τρόπο θα πρέπει να ζει κανείς την καθημερινή του ζωή;
Κρισναμούρτι: Σαν να ήταν να ζεις γι’ αυτή  μόνο τη μέρα, γι’ αυτή μόνο την ώρα.

Ερώτηση: Πώς;
Κρισναμούρτι: Αν είχατε μόνο μια ώρα ζωής, τι θα κάνατε;
Ερώτηση: Δεν ξέρω.
Κρισναμούρτι: Δεν θα τακτοποιούσατε ό,τι έπρεπε πρακτικά; Τις υποθέσεις σας, τη διαθήκη σας και λοιπά; Δεν θα καλούσατε την οικογένεια σας και τους φίλους σας και θα τους συγχωρούσατε για ό,τι κακό τους έχετε ίσως κάνει και ό,τι κακό σας έχουν πιθανόν κάνει; Δεν θα πεθαίνατε για όλα τα πράγματα του νου σας, για τις επιθυμίες σας και για όλο τον κόσμο; Και αν αυτό μπορεί να γίνει για μια ώρα, τότε μπορεί να γίνει και για τις μέρες και τα χρόνια που απομένουν.
Ερώτηση: Γίνεται πραγματικά κάτι τέτοιο;
Κρισναμούρτι: Δοκιμάστε το και θα δείτε.

Στοχασμοί πάνω στη Ζωή μας 3, Κεφ. 55

Κρισναμούρτι « Ο κόσμος μας σε κρίση», επιλογή κειμένων-μετάφραση  Ν.Πιλάβιος, εκδ.Καστανιώτη

Read Full Post »

1010562_541885785873974_491852361_n1

Ερώτηση: Η αγριότητα και η βιαιότητα στον κόσμο δεν μπορούν να σταματήσουν από τη δική μου ατομική προσπάθεια. Οπότε, δεν θα χρειαστεί άπειρος χρόνος για ν’ αλλάξει ο καθένας από μας;

Κρισναμούρτι: Ο άλλος είστε εσείς. Η ερώτηση αυτή βγαίνει από την επιθυμία να αποφύγετε τη δική σας άμεση αλλαγή, έτσι δεν είναι;
Στη πραγματικότητα λέτε: “Ποιο το όφελος μιας δικής μου αλλαγής αν όλοι οι άλλοι δεν αλλάξουν;”
Πρέπει κανείς να ξεκινήσει από κοντά για να μπορέσει να πάει μακριά. Αλλά εσείς δεν θέλετε να αλλάξετε, θέλετε να συνεχίζονται τα πράγματα όπως είναι, ειδικά αν έχετε φτάσει σε κάποια κοινωνική κορυφή, και έτσι καταλήγετε να διαπιστώνετε ότι χρειάζεται άπειρος χρόνος για τη μεταμόρφωση του κόσμου μέσα από τη μεταμόρφωση του καθενός χωριστά.
Ο κόσμος είστε εσείς, εσείς είστε το πρόβλημα, το πρόβλημα δεν είναι διαφορετικό από σας, ο κόσμος είναι ο δικός σας αντικατοπτρισμός.
Ο κόσμος δεν μπορεί να αλλάξει αν δεν αλλάξετε εσείς.

(Στοχασμοί πάνω στη ζωή μας Β’ Κεφ.16)

*****************************************
“Όταν γίνεται μια ριζική αλλαγή σε ένα ανθρώπινο ον, σε σένα, τότε φέρεις αβίαστα και μια ριζική αλλαγή στη δομή της κοινωνίας. Και αυτή η αλλαγή δεν θα πρέπει να ξεκινήσει απέξω, αλλά από μέσα μας.”

(Talk with American Students. Τομ. 1).

*******************************
“Επειδή η κρίση είναι χωρίς προηγούμενο, πρέπει να υπάρξει και μια δράση χωρίς προηγούμενο, πράγμα που σημαίνει ότι η αναγέννηση κάθε ανθρώπου πρέπει να γίνει στη στιγμή, να μην είναι αποτέλεσμα κάποιου χρονικού διαστήματος.
Πρέπει να συμβεί τώρα, όχι αύριο- γιατί το αύριο είναι μια διαδικασία αποσύνθεσης.
Αν σκέφτομαι να αλλάξω τον εαυτό μου αύριο, προκαλώ τη σύγχυση, εξακολουθώ να βρίσκομαι στο πεδίο της καταστροφής.
Είναι δυνατό να μεταμορφωθεί κανείς εντελώς στη στιγμή τώρα;
Προσωπικά λέω ότι είναι.”
(Ερωτήσεις και απαντήσεις. Ερωτ. 1)

***********************

Τα παραπάνω αποσπάσματα βρίσκονται στο βιβλίο:
ΚΡΙΣΝΑΜΟΥΡΤΙ
“Ο ΚΟΣΜΟΣ ΜΑΣ ΣΕ ΚΡΙΣΗ”.
Μετάφραση Νίκος Πιλάβιος.
Εκδόσεις Καστανιώτη.

Από το μπλογκ της Άιναφετς: http://ainafetst.wordpress.com/

Read Full Post »

Rita4

Ήμασταν οκτώ μέσα στo δωμάτιο, πού ήταν ευχάριστα σκοτεινό, αλλά μόνο δύο ή τρεις πήραν μέρος στη συζήτηση. Ακριβώς απ’ έξω έκοβαν το χορτάρι, κάποιος ακόνιζε ένα δρεπάνι και οι φωνές των παιδιών έμπαιναν στο δωμάτιο. Αυτοί πού είχαν έρθει είχαν όλοι ενδιαφέρον. Όλοι τους εργάζονταν σκληρά με διάφορους τρόπους για την καλυτέρευση της κοινωνίας και όχι για εξωτερικό, προσωπικό κέρδος. Αλλά η ματαιοδοξία είναι παράξενο πράγμα, κρύβεται κάτω από το μανδύα της αρετής και της υπόληψης.

«Το Ίδρυμα πού εκπροσωπούμε αποσυντίθεται», άρχισε ο πιο ηλικιωμένος, «έχει αρχίσει να αποσυντίθεται από αρκετά χρόνια, και πρέπει να κάνουμε κάτι για να σταματήσουμε αυτήν την αποσύνθεση. Είναι πολύ εύκολο να καταστρέφεις μια οργάνωση, μα τόσο πολύ δύσκολο να τη δημιουργήσεις και να τη διατηρήσεις. Αντιμετωπίσαμε πολλές κρίσεις και κατά κάποιο τρόπο πάντα μπορέσαμε να τις ξεπεράσουμε, με απώλειες, αλλά ακόμα ικανοί για δράση. Τώρα, όμως, έχει φτάσει σ’ ένα σημείο που θα πρέπει να κάνουμε κάτι δραστικό, αλλά τί; Αυτό είναι το πρόβλημά μας».

Εκείνο που χρειάζεται να γίνει εξαρτάται από τα συμπτώματα του πάσχοντος, και από αυτούς που είναι υπεύθυνοι για τον πάσχοντα.

«Ξέρουμε πολύ καλά τα συμπτώματα της αποσύνθεσης, είναι τόσο πολύ φανερά. Μολονότι εξωτερικά το Ίδρυμα είναι αναγνωρισμένο και ευδοκιμεί, εσωτερικά σαπίζει. Αυτοί που δουλεύουν για το Ίδρυμα είναι αυτοί πού είναι. Είχαμε τις διαφορές μας, αλλά καταφέραμε να συνεργασθούμε για περισσότερα χρόνια απ’ όσα θα ήθελα να θυμάμαι. Αν ήμασταν ευχαριστημένοι με μόνη την εξωτερική όψη των πραγμάτων, θα θεωρούσαμε ότι όλα πηγαίνουν καλά, αλλά όποιοι από μας βρίσκονται μέσα στα πράγματα ξέρουμε πώς υπάρχει παρακμή».

Εσείς και οι άλλοι που έχετε οργανώσει και είσαστε υπεύθυνοι γι’ αυτό το Ίδρυμα, το κάνατε ό,τι είναι. Είσαστε το Ίδρυμα. Και η αποσύνθεση ενυπάρχει σε κάθε Ίδρυμα, σε κάθε κοινωνία ή πολιτισμό, έτσι δεν είναι;

«Έτσι είναι», συμφώνησε ένας άλλος. «Όπως λέτε ό κόσμος είναι φτιαγμένος από εμάς. Ο κόσμος είναι εμείς, και εμείς είμαστε ο κόσμος. Για να αλλάξουμε τον κόσμο πρέπει να αλλάξουμε τον εαυτό μας. Αυτό το Ίδρυμα είναι μέρος του κόσμου. Όπως εμείς σαπίζουμε, το ίδιο κάνει ο κόσμος, και το Ίδρυμα. Η αναγέννηση επομένως πρέπει ν’ αρχίσει με τον εαυτό μας. Το κακό είναι, κύριε, ότι η ζωή για μας δεν είναι μια ολοκληρωτική κίνηση. Δρούμε σε διάφορα επίπεδα, καθένα σε αντίθεση με τα άλλα. Αυτό το Ίδρυμα είναι ένα πράγμα και εμείς είμαστε κάτι άλλο. Είμαστε Διευθυντές, Πρόεδροι, Γραμματείς, τα ανώτατα στελέχη από τα οποία διοικείται το Ίδρυμα. Δεν το θεωρούμε σαν την δική μας ζωή. Είναι κάτι έξω από εμάς, κάτι που πρέπει να το διαχειριστούμε και να το μεταρρυθμίσουμε. Όταν λέτε ότι η οργάνωση είναι αυτό πού εμείς είμαστε, το παραδεχόμαστε λεκτικά, αλλά όχι εσωτερικά. Μας απασχολεί το πώς να κάνουμε μια χειρουργική επέμβαση στο Ίδρυμα και όχι στον εαυτό μας».

Αισθάνεστε ότι έχετε ανάγκη χειρουργικής επέμβασης;

«Τό βλέπω ότι έχουμε ανάγκη μιας δραστικής χειρουργικής επέμβασης», είπε ο πιο ηλικιωμένος, «αλλά ποιός θα είναι ο χειρούργος;»

Ο καθένας μας είναι μαζί χειρούργος και ασθενής, δεν υπάρχει εξωτερική αυθεντία που θα χειριστεί το νυστέρι. Αυτή τούτη η αντίληψη του γεγονότος, ότι χρειάζεται χειρουργική επέμβαση, βάζει σε κίνηση μια δράση που αυτή η ίδια θα είναι η επέμβαση. Αλλά αν είναι να γίνει η επέμβαση, σημαίνει πάρα πολύ ενόχληση, αναστάτωση, γιατί ο ασθενής πρέπει να πάψει να ζει σε μια ρουτίνα. Η ενόχληση είναι αναπόφευκτη. Το να αποφύγεις κάθε ενόχληση των πραγμάτων όπως είναι, είναι σα να έχεις την αρμονία του νεκροταφείου, που είναι καλοδιατηρημένο και σε τάξη, αλλά γεμάτο από θαμμένη αποσύνθεση.

«Αλλά είναι δυνατόν, έτσι όπως είμαστε, να επέμβουμε εμείς στον εαυτό μας;»

Κύριε, κάνοντας αυτήν την ερώτηση, δεν ορθώνετε ένα τείχος αντίστασης που εμποδίζει την επέμβαση να λάβει χώρα; Έτσι ασυναίσθητα αφήνετε την αποσύνθεση να συνεχίσει.

«Θέλω να επέμβω στον εαυτό μου, αλλά δεν νομίζω ότι είμαι ικανός να το κάνω».

Όταν προσπαθείτε να επέμβετε στον εαυτό σας, δεν υπάρχει καθόλου επέμβαση. Τό να κάνεις προσπάθεια για να σταματήσεις την αποσύνθεση, είναι ένας ακόμα τρόπος για να αποφύγεις το γεγονός. Είναι το να επιτρέψεις την αποσύνθεση να συνεχίζει. Κύριε, δεν θέλετε πραγματικά μια χειρουργική επέμβαση- θέλετε να μπαλώσετε τα πράγματα, να βελτιώσετε την εξωτερική όψη, με μικρές αλλαγές εδώ κι εκεί. Θέλετε να μεταρρυθμίσετε, να καλύψετε τη σαπίλα με χρυσό, για να μπορέσετε να έχετε τον κόσμο και το Ίδρυμα που επιθυμείτε. Όμως όλοι μας γερνούμε, και οπωσδήποτε θα πεθάνουμε. Δεν θέλω να σας πείσω… αλλά γιατί δεν τραβάτε το χέρι σας και ν’ αφήσετε να γίνει η επέμβαση; Καθαρό, υγειές αίμα θα τρέξει αν δεν το εμποδίσετε.

  Κρισναμούρτι “Στοχασμοί πάνω στη ζωή μας”  3ος τόμος, εκδ.Καστανιώτη

Read Full Post »

IMGATA6NF36C7

Όταν υπάρχει η κατανόηση του εαυτού, τότε η  γνώση έχει την πρέπουσα θέση της. Αλλά χωρίς αυτή την κατανόηση, η  επιδίωξη της αυτογνωσίας δίνει ένα αίσθημα πραγματοποίησης, ότι κανείς φτάνει κάπου. Είναι τόσο ερεθιστικό και ευχάριστο όσο και  η επιτυχία στον κόσμο. Μπορεί κανείς να απαρνηθεί τα εξωτερικά πράγματα της ύπαρξης, αλλά στον αγώνα για την απόκτηση της αυτογνωσίας υπάρχει μια αίσθηση εκπλήρωσης, του κυνηγού που συλλαμβάνει το θήραμα, που είναι όμοια με την ευχαρίστηση του υλικού κέρδους. Δεν υπάρχει κατανόηση του εαυτού, του εγώ, μέσα από την συσσώρευση γνώσης εκείνου που υπήρξε ή εκείνου που υπάρχει. Η συσσώρευση στρεβλώνει την αντίληψη, και δεν είναι δυνατόν να κατανοήσει τον εαυτό στην καθημερινή του δράση, τις γοργές και πανούργες αντιδράσεις του, όταν ο νους είναι βαρύς από τη γνώση. Όσο ο νους είναι φορτωμένος με γνώση και είναι ο ίδιος το αποτέλεσμα της γνώσης, δεν μπορεί ποτέ να είναι καινούριος, αδιάφθορος.

  Κρισναμούρτι “Στοχασμοί πάνω στη ζωή μας”  3ος τόμος, εκδ.Καστανιώτη

Read Full Post »

778_max

» Μου φαίνεται ότι οι περισσότεροι από μας, δε συνειδητοποιούν όχι μόνο αυτά που λέμε αλλά ούτε το περιβάλλον μας, τα χρώματα γύρω μας, τον κόσμο, το σχήμα των δέντρων, τα σύννεφα, την κίνηση του νερού. Αυτό ίσως συμβαίνει επειδή είμαστε πολύ απασχολημένοι με τους εαυτούς μας, με τα μικρά ασήμαντα προβλήματά μας, τις ιδέες μας, τις απολαύσεις μας, τις επιδιώξεις και τις φιλοδοξίες ώστε δεν είμαστε αντικειμενικά ενήμεροι. Και παρ’ όλ’ αυτά μιλάμε πάρα πολύ για  συνειδητότητα.

Κάποτε στην Ινδία ταξίδευα μ’ ένα αυτοκίνητο. Καθόμουν δίπλα στον οδηγό και ήταν τρεις κύριοι πίσω που συζητούσαν για  συνειδητότητα  και άρχισαν να μου κάνουν ερωτήσεις για αυτήν και ατυχώς εκείνη τη στιγμή ο οδηγός κοιτούσε κάπου αλλού και πάτησε μία κατσίκα, και οι τρεις κύριοι συνέχιζαν να συζητούν για τη συνειδητότητα — αγνοώντας εντελώς ότι είχαν πέσει πάνω στην κατσίκα. Όταν αυτή η έλλειψη προσοχής επισημάνθηκε σ’ αυτούς τους κυρίους που προσπαθούσαν να είναι συνειδητοί, η έκπληξή τους ήταν μεγάλη.»

Κρισναμούρτι “Η απελευθέρωση από το γνωστό” μετ.Α.Μοιράγιας-Π.Λασκαράτος,εκδ.Καστανιώτη

************************************************************************************

Ταξιδεύοντας με το τραίνο από το Δελχί στο Μπενάρες, ένας επιβάτης που ήταν στο ίδιο κουπέ και ενδιαφερόταν για το θάνατο, ρώτησε τον Κρισναμούρτι για το αν είναι αλήθεια η συνέχεια μετά το θάνατο. Καθώς το τραίνο σταμάτησε σε κάποιο τοπικό σταθμό, συνέβη κάτι πολύ ενδιαφέρον. Και να πώς το περιγράφει ο ίδιος, στο βιβλίο του «Στοχασμοί πάνω στη ζωή μας»:

«Το τραίνο είχε σταματήσει και ακριβώς εκείνη τη στιγμή περνούσε ένα κάρο με δύο ρόδες που το τράβαγε ένα άλογο. Πάνω στο κάρο, ήταν το πτώμα ενός ανθρώπου, τυλιγμένο μ ένα πεντακάθαρο ύφασμα και δεμένο σε δυο μεγάλα φρεσκοκομμένα καλάμια πράσινου μπαμπού. Το έφερναν από κάποιο χωριό στο ποτάμι για να το κάψουν Καθώς το κάρο προχωρούσε πάνω στον ανώμαλο χωματόδρομο, το πτώμα τρανταζόταν άγρια και κάτω από το ύφασμα το κεφάλι έδειχνε να τραντάζεται περισσότερο. Στο αμάξι υπήρχε μόνο ένας επιβάτης δίπλα στον αμαξά, που πρέπει να ήταν στενός συγγενής, γιατί τα μάτια του ήταν κατακόκκινα από το πολύ κλάμα. Ό ουρανός είχε πάρει το απαλό γαλάζιο χρώμα της πρώιμης Άνοιξης, ενώ μέσα στις  βρωμιές του δρόμου έπαιζαν παιδιά  φωνάζοντας χαρούμενα. Φαίνεται πως ο θάνατος ήταν πολύ κοινό θέαμα, γιατί όλοι συνέχιζαν ατάραχοι τις δουλειές τους. Ακόμα κι ο επιβάτης που μου είπε ότι ερευνούσε το ζήτημα του θανάτου δεν πρόσεξε το κάρο με το φορτίο του.»

  Κρισναμούρτι «Στοχασμοί πάνω στη ζωή μας» εκδ.Καστανιώτη

Read Full Post »

Αρέσει σε %d bloggers: