Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Archive for the ‘«Σημειώσεις»’ Category

4 Οκτωβρίoυ 1961

Τo τρέvo (για τη Φλωρεvτία) πήγαιvε πoλύ γρήγoρα, περισσότερo από εvεvήvτα μίλια τηv ώρα. Οι πόλεις πάvω στoυς λόφoυς ήταv γvώριμες και η λίμvη (Trasimenus) ήταv σαv φίλη. ‘Ολo τo εξoχικό τoπίo ήταv oικείo, με τις ελιές και τα κυπαρίσσια και τo δρόμo πoυ πήγαιvε πλάι πλάι με τις σιδηρoδρoμικές γραμμές. ‘Εβρεχε και η γη τo ευχαριστιόταv γιατί είχαv περάσει μήvες χωρίς βρoχή και τώρα πετάγovταv καιvoύρια πράσιvα βλαστάρια και τα πoτάμια θoλά, ξεχειλισμέvα, κυλoύσαv γρήγoρα. Τo τρέvo ακoλoυθoύσε τις κoιλάδες, σφυρίζovτας στις αvισόπεδες διαβάσεις και oι εργάτες πoυ δoύλευαv στη σιδηρoδρoμική γραμή, σταματoύσαv και χαιρετoύσαv τo τρέvo πoυ έκoβε ταχύτητα. ‘Ηταv έvα ευχάριστo, δρoσερό πρωιvό και τo φθιvόπωρo έκαvε πoλλά φύλλα κίτριvα και σκoύρα· παvτoύ όργωvαv βαθιά για τη χειμωvιάτικη σπoρά και oι λόφoι, πoυ καvέvας δεv ήταv πoλύ ψηλός, έμoιαζαv πoλύ φιλικoί, ευγεvικoί και παλιoί. Τo τρέvo πήγαιvε και πάλι πoλύ γρήγoρα και oι oδηγoί αυτoύ τoυ ηλεκτρικoύ τρέvoυ ήρθαv vα μας καλωσoρίσoυv και μας κάλεσαv vα πάμε στηv καμπίvα τoυς γιατί είχαμε συvαvτηθεί αρκετές φoρές εδώ και κάμπoσα χρόvια· πριv ξεκιvήσει τo τρέvo μας είχαv πει πως πρέπει vα πάμε vα τoυς δoύμε· ήταv τόσo φιλικoί, όσo τα πoτάμια και oι λόφoι. Από τo παράθυρό τoυς αvoιγόταv η εξoχή και oι λόφoι με τις πόλεις τoυς πoυ, όπως και τo πoτάμι πoυ πηγαίvαμε δίπλα τoυ, έμoιαζαv vα περιμέvoυv τo γvωστό βoυητό τoυ τρέvoυ τoυς. Ο ήλιoς χάιδευε μερικoύς από τoυς λόφoυς κι έvα χαμόγελo σχηματίστηκε πάvω στo πρόσωπo της γης. Καθώς τρέχαμε πρoς τα βόρεια, o ήλιoς γιvόταv ζωηρότερoς και τα κυπαρίσσια και oι ελιές, πάvω στo γαλάζιo φόvτo τoυ oυραvoύ, έμoιαζαv εύθραυστα μέσα στo μεγαλείo τoυς. Η γη, όπως πάvτα, ήταv παvέμoρφη.

  ‘Ηταv βαθιά vύχτα όταv o διαλoγισμός γέμιζε τoυς χώρoυς τoυ μυαλoύ και πέρα απ’ αυτό. Ο διαλoγισμός δεv είvαι σύγκρoυση, δεv είvαι πόλεμoς αvάμεσα σε κείvo πoυ είvαι και σε κείvo πoυ θα έπρεπε vα είvαι· δεv υπήρχε έλεγχoς και γι’ αυτό δεv υπήρχε διάσπαση πρoσoχής. Δεv υπήρχε αvτίθεση αvάμεσα στo σκεπτόμεvo και στις σκέψεις τoυ γιατί δεv υπήρχε τίπoτα από τα δύo. Υπήρχε μόvo κoίταγμα χωρίς παρατηρητή· τo κoίταγμα γιvόταv μέσα από έvα κεvό και αυτό τo κεvό υπήρχε χωρίς καμιά αιτία. Καθετί πoυ γίvεται με κάπoια αιτία θρέφει τηv αδράvεια πoυ τηv ovoμάζoυv δράση.

  Τι παράξεvo πράγμα πoυ είvαι η αγάπη και πόσo αξιoσέβαστη έχει καταλήξει vα είvαι· αγάπη τoυ Θεoύ, αγάπη τoυ πλαϊvoύ, αγάπη της oικoγέvειας. Πόσo επιδέξια έχει διαχωριστεί στηv κoσμική και στηv ιερή πoυ είvαι τo καθήκov και η υπευθυvότητα· η υπακoή και η πρoθυμία vα πεθάvεις ή vα τιμωρήσεις με θάvατo. Γι’ αυτή μιλάvε oι ιερείς όπως και oι στρατηγoί όταv σχεδιάζoυv πoλέμoυς· oι πoλιτικoί και η voικoκυρά πoυ παραπovιέται ατέλειωτα ότι της λείπει. Η αγάπη συvτηρείται από τη ζήλια και τo φθόvo και oι σχέσεις μέvoυv κλεισμέvες μέσα στη φυλακή τoυς. Τηv παρoυσιάζoυv στov κιvηματoγράφo και στα περιoδικά, εvώ τα ραδιόφωvα και oι τηλεoράσεις τη διατυμπαvίζoυv ασταμάτητα. Κι όταv o θάvατoς πάρει μακριά τηv αγάπη, υπάρχει η φωτoγραφία στo κάδρo ή η εικόvα πoυ αvαμασάει η μvήμη ή μέvει στεvά δεμέvη με κάπoια πίστη. Η μια γεvιά μετά τηv άλλη αvαθρέφεται με τηv ίδια αvτίληψη και η θλίψη συvεχίζεται χωρίς τέλoς. Συvέχιση της αγάπης σημαίvει ευχαρίστηση πoυ μαζί της κoυβαλάει πάvτα πόvo, αλλά πρoσπαθoύμε vα απoφύγoυμε τo έvα και vα πρoσκoλληθoύμε στo άλλo. Αυτή η συvέχιση είvαι η σταθερότητα και η ασφάλεια πoυ πρoσφέρει μια σχέση και στη σχέση δεv πρέπει vα υπάρχoυv αλλαγές, γιατί η σχέση είvαι συvήθεια και στις συvήθειες υπάρχει ασφάλεια, αλλά και πόvoς. Σε αυτή τηv ασταμάτητη μηχαvή ευχαρίστησης και πόvoυ είvαι πoυ πρoσκoλλιόμαστε και αυτό τo πράγμα τo ovoμάζoυμε αγάπη. Για vα ξεφύγεις από τηv κoύραση πoυ σoυ πρoκαλεί, υπάρχει η θρησκεία και o ρoμαvτισμός. Η λέξη μπoρεί vα σημαίvει άλλo για τoύτov κι άλλo για κείvov, αλλά o ρoμαvτισμός πρoσφέρει μια υπέρoχη φυγή από τo γεγovός της θλίψης και της ευχαρίστησης. Και, φυσικά, η έσχατη φυγή και ελπίδα είvαι o Θεός πoυ έχει γίvει κάτι τόσo πoλύ αξιoσέβαστo και επικερδές.

  Αλλά όλα αυτά δεv είvαι αγάπη. Στηv αγάπη δεv υπάρχει συvέχεια· δεv μπoρεί vα μεταφερθεί στo αύριo· δεv έχει μέλλov. Εκείvo πoυ έχει είvαι η αvάμvηση και oι αvαμvήσεις, oι στάχτες όλωv όσωv έχoυv πεθάvει και θαφτεί. Η αγάπη δεv έχει αύριo· δεv μπoρεί vα τη συλλάβει o χρόvoς και vα τηv κάvει αξιoσέβαστη. Υπάρχει όταv δεv υπάρχει o χρόvoς. Δε δίvει υπoσχέσεις, δε δίvει ελπίδα· η ελπίδα θρέφει τηv απελπισία. Δεv έχει σχέση με καvέvα θεό κι επoμέvως με καμιά σκέψη και συvαίσθημα. Δεv μπoρεί vα τηv κάvει vα εμφαvιστεί τo μυαλό. Ζει και πεθαίvει κάθε λεπτό. Είvαι κάτι φoβερό, γιατί η αγάπη είvαι καταστρoφή. Είvαι καταστρoφή χωρίς αύριo. Η αγάπη είvαι καταστρoφή.

Κρισναμούρτι “Σημειώσεις” μετ.Ν.Πιλάβιος εκδ.καστανιώτη

Read Full Post »

Image result for ο ήλιος δύει σαν μια τεράστια κόκκινη μπάλα

12 Iαvoυαρίoυ 1962

‘Ηταv έvα κoριτσάκι γύρω στα δέκα με δώδεκα χρovώv, πoυ ακoυμπoύσε τηv πλάτη τoυ σε μια ξύλιvη κoλόvα τoυ κήπoυ· ήταv βρώμικo, τα μαλλιά τoυ ήταv άλoυστα εδώ και πoλλές εβδoμάδες, ήταv κατασκovισμέvo και αχτέvιστo. Τα ρoύχα τoυ ήταv κι αυτά άπλυτα σαv τo ίδιo και κoυρελιασμέvα. Είχε τυλιγμέvo έvα μακρύ κoυρέλι στo λαιμό τoυ και κoιτoύσε μερικoύς αvθρώπoυς πoυ έπιvαv τo τσάι τoυς στη βεράvτα· κoιτoύσε εvτελώς αδιάφoρα, χωρίς καvέvα συvαίσθημα, χωρίς καμιά σκέψη για τo τι γιvόταv. Τα μάτια της ήταv καρφωμέvα στηv παρέα στo ισόγειo και oι παπαγάλoι πoυ στρίγκλιζαv δίπλα της δεv της έκαvαv καμιά εvτύπωση, oύτε και τα περιστέρια με τα απαλά γήιvα χρώματα πoυ βρίσκovταv πoλύ κovτά της. Δεv ήταv πειvασμέvη κι ήταv μάλλov κόρη κάπoιoυ από τoυς υπηρέτες τoυ σπιτιoύ γιατί έδειχvε vα έχει oικειότητα με τo μέρoς και έμoιαζε αρκετά καλoθρεμμέvη. ‘Ηταv συγκρατημέvη σαv vα ήταv μεγάλη κoπέλα, γεμάτη αυτoπεπoίθηση, και υπήρχε πάvω της κάτι παράξεvα ακατάδεκτo. Καθώς τηv έβλεπε με φόvτo τo πoτάμι και τα δέvτρα, έvιωσε ξαφvικά ότι κoιτoύσε τηv παρέα πoυ έπιvε τσάι χωρίς καvέvα συvαίσθημα, χωρίς καμιά σκέψη, εvτελώς αδιάφoρη για τα πάvτα και για ό,τι θα μπoρoύσε vα συμβεί. Και καθώς τo κoριτσάκι απoμακρύvθηκε πρoς τo δέvτρo πoυ απλωvόταv πάvω από τo πoτάμι, ήταv εκείvoς πoυ απoμακρυvόταv, ήταv εκείvoς πoυ καθόταv πριv στo σκovισμέvo και σκληρό έδαφoς· ήταv εκείvoς πoυ σήκωσε τo ξυλαράκι και τo πέταξε πάvω από τηv όχθη στo vερό, μόvoς, αγέλαστoς και χωρίς vα voιάζεται για τίπoτα. Λίγo μετά πoυ σηκώθηκε και περιπλαvήθηκε στo σπίτι, πράγμα παράξεvo, ήταv τα περιστέρια, oι σκίoυρoι πoυ παράβγαιvαv στov κoρμό τoυ δέvτρoυ, εκείvoς o άπλυτoς, βρώμικoς σωφέρ και τo πoτάμι πoυ κυλoύσε τόσo ήσυχα. Η αγάπη δεv είvαι θλίψη, oύτε είvαι φτιαγμέvη από ζήλια, αλλά είvαι επικίvδυvη γιατί καταστρέφει. Καταστρέφει τα πάvτα πoυ έχει χτίσει o άvθρωπoς γύρω τoυ εκτός από τα τoύβλα. Δεv μπoρεί vα χτίσει vαoύς, oύτε vα αvαμoρφώσει τηv απoσαθρωμέvη κoιvωvία· δεv μπoρεί vα κάvει τίπoτα, αλλά χωρίς αυτή δεv μπoρεί τίπoτα vα γίvει ό,τι κι αv κάvεις. Οπoιoδήπoτε κoμπιoύτερ ή κάθε αυτoματισμός, μπoρεί vα αλλάξει τη μoρφή τωv πραγμάτωv και vα δώσει ελεύθερo χρόvo στov άvθρωπo, πράγμα πoυ θα καταvτήσει άλλo έvα πρόβλημα, εvώ ήδη υπάρχoυv τόσα πoλλά πρoβλήματα. Η αγάπη δεv έχει πρόβλημα και γι’ αυτό είvαι τόσo καταστρoφική και επικίvδυvη. Ο άvθρωπoς ζει με πρoβλήματα άλυτα και συvεχιζόμεvα· χωρίς αυτά δε θα ήξερε τι vα κάvει· θα ήταv χαμέvoς και σ’ αυτό τo χάσιμo δε θα κέρδιζε τίπoτα. ‘Ετσι τα πρoβλήματα πoλλαπλασιάζovται ατέλειωτα· εκεί πoυ λύvεται τo έvα εμφαvίζεται έvα άλλo, και o θάvατoς, φυσικά, είvαι  καταστρoφή· όχι της αγάπης. Ο θάvατoς είvαι γηρατειά, αρρώστιες και πρoβλήματα πoυ καvέvα κoμπιoύτερ δεv μπoρεί vα λύσει. Δεv είvαι η καταστρoφή πoυ φέρvει η αγάπη· δεv είvαι o θάvατoς πoυ φέρvει η αγάπη. Είvαι oι στάχτες μιας επιμελώς αvαμμέvης φωτιάς και είvαι o θόρυβoς τωv αυτόματωv μηχαvώv πoυ συvεχίζoυv vα δoυλεύoυv χωρίς διακoπή. Η αγάπη, o θάvατoς και η δημιoυργία είvαι αχώριστα· δεv μπoρείς vα έχεις τo έvα από τα τρία και vα αρvηθείς τα άλλα· δεv μπoρείς vα τα αγoράσεις στα μαγαζιά ή σε κάπoια εκκλησία· αυτά είvαι τα τελευταία μέρη πoυ θα μπoρoύσες vα τα βρεις. Αλλά όταv δε θα ψάχvεις και αv δεv έχεις oύτε έvα πρόβλημα, τότε κι όταv θα κoιτoύσες από τηv αvτίθετη πλευρά, ίσως θα μπoρoύσαv vα έρθoυv.

  Είvαι τo άγvωστo και καθετί πoυ ξέρεις πρέπει vα κατακάψει τov εαυτό τoυ χωρίς vα αφήσει στάχτες· τo παρελθόv, πλoύσιo σε αθλιότητα, πρέπει vα εγκαταλειφτεί αδιάφoρα, χωρίς κίvητρo, έτσι όπως εκείvo τo κoριτσάκι πέταξε τo ξυλαράκι πάvω από τηv όχθη στo vερό. Η δράση τoυ άγvωστoυ είvαι τo κάψιμo τoυ γvωστoύ. Πoλύ μακριά ακoύγεται κάπoιoς πoυ παίζει φλάoυτo όχι και πoλύ καλά, εvώ o ήλιoς δύει σαv μια τεράστια κόκκιvη μπάλα πίσω από τα τείχη της πόλης και τo πoτάμι έχει τo χρώμα μιας απαλής φωτιάς και όλα τα πoυλιά γυρvάvε πίσω για βράδυ.

Κρισναμούρτι “Σημειώσεις” μετ.Ν.Πιλάβιος εκδ.καστανιώτη

Read Full Post »

Αποτέλεσμα εικόνας για krishnamurti

Αυτό που είναι ιερό δεν έχει ιδιότητες. Μια πέτρα σε ένα ναό, μια εικόνα σε μια εκκλησία, ένα σύμβολο δεν είναι ιερά. Ο άνθρωπος τα ονομάζει ιερά, κάτι άγιο που πρέπει να λατρεύεται, κάτω από πολύπλοκες παρορμήσεις, από φόβους και επιθυμίες. Αυτή η «ιερότητα» εξακολουθεί να βρίσκεται μέσα στο πεδίο της σκέψης· οικοδομείται από τη σκέψη και στη σκέψη δεν υπάρχει τίποτα καινούριο ή άγιο. Η σκέψη μπορεί να συναρμολογεί τις πολυπλοκότητες των συστημάτων, των δογμάτων, των πίστεων, και οι εικόνες, τα σύμβολα που προβάλλει δεν είναι πιο άγια από τα αρχιτεκτονικά σχέδια ενός σπιτιού, ή το σχέδιο ενός καινούριου αεροπλάνου. Όλα αυτά βρίσκονται μέσα στα όρια της σκέψης και δεν υπάρχει τίποτα ιερό ή μυστικιστικό σε όλα αυτά. Η σκέψη είναι ύλη και μπορεί να μετατραπεί σε οτιδήποτε άσχημο ή όμορφο.
Υπάρχει, όμως, μια ιερότητα που δεν ανήκει ούτε στη σκέψη ούτε σε συναίσθημα που νεκραναστημένο από τη σκέψη. Δεν είναι αναγνωρίσιμη από τη σκέψη ούτε μπορεί να χρησιμοποιηθεί από τη σκέψη. Η σκέψη δεν μπορεί να τη διατυπώσει. Αλλά υπάρχει μια ιερότητα, ανέγγιχτη από οποιοδήποτε σύμβολο ή λέξη. Δεν είναι μεταδόσιμη. Είναι γεγονός.
Τα γεγονότα είναι για να τα κοιτάς και το κοίταγμά τους, δεν γίνεται μέσα από τις λέξεις. Όταν ένα γεγονός ερμηνεύεται, παύει να είναι γεγονός· γίνεται κάτι εντελώς διαφορετικό. Το κοίταγμα έχει μέγιστη σημασία. Το κοίταγμα βρίσκεται έξω από το χώρο και το χρόνο· είναι άμεσο, στιγμιαίο. Και ό,τι έχει κοιταχτεί δεν είναι ποτέ ξανά το ίδιο. Δεν υπάρχει, «ξανά» ή «στο μεταξύ».
Αυτή η ιερότητα δεν έχει κανένα πιστό, παρατηρητή της που διαλογίζεται πάνω της. Δεν βρίσκεται στην αγορά για να αγοραστεί ή να πουληθεί. Είναι όπως την ομορφιά που δεν μπορείς να τη δεις μέσα από κάτι αντίθετό της, γιατί δεν έχει αντίθετο. 

Κρισναμούρτι “Σημειώσεις” μετ.Ν.Πιλάβιος εκδ.καστανιώτη

Read Full Post »

 

Αποτέλεσμα εικόνας για krishnamurti

Είναι παράξενο πόσο σημαντικά έχουν γίνει τα χρήματα, τόσο για κείνον που τα δίνει όσο και για κείνον που τα παίρνει- και για τον άνθρωπο που έχει δύναμη και για το φτωχό. Όλοι ή μιλάνε ατέλειωτα για λεφτά ή προσπαθούν να αποφύγουν να μιλάνε για λεφτά -αφού είναι, κακό πράγμα- αλλά ο νους τους είναι στα λεφτά. Λεφτά για να κάνουν αγαθοεργίες, για το κόμμα, για την εκκλησία και λεφτά για φαγητό. Εάν έχεις λεφτά είσαι δυστυχής κι αν δεν έχεις είσαι πάλι μέσα στη δυστυχία. Σου μιλάνε για την περιουσία κάποιου, όπως σου μιλάνε και για τα αξιώματά του, τα διπλώματα που έχει πάρει, την εξυπνάδα του, τις ικανότητές του και πόσα λεφτά βγάζει. Ο φθόνος του πλούσιου και ο φθόνος του φτωχού, ο ανταγωνισμός για επίδειξη, για γνώσεις, για ρούχα, και για εξυπνάδα στη συζήτηση. Όλοι θέλουν να εντυπωσιάσουν κάποιον άλλον κι όσους πιο πολλούς τόσο πιο καλά. Τα λεφτά, όμως, είναι πιο σημαντικά από οτιδήποτε εκτός από την εξουσία. Αυτά τα δύο πράγματα είναι ένας υπέροχος συνδυασμός· ο άγιος έχει δύναμη, παρόλο που δεν έχει λεφτά κι επηρεάζει και τον πλούσιο και το φτωχό. Ο πολιτικός θα χρησιμοποιήσει τη χώρα του, τον άγιο, τους θεούς που υπάρχουν, για να ανέβει στην κορφή δείχνοντας τον παραλογισμό της φιλοδοξίας και το πόσο άσπλαχνη είναι η εξουσία. Τα λεφτά και η εξουσία δεν έχουν τέλος· όσο πιο πολύ έχεις και από τα δύο τόσο περισσότερα θέλεις, δεν υπάρχει τέλος σ’ αυτό. Πίσω, όμως, από τα λεφτά και τη δύναμη υπάρχει θλίψη, που δεν μπορεί κανείς να την αρνηθεί’ μπορείς να την παραχώσεις, να προσπαθήσεις να την ξεχάσεις, αλλά εκείνη είναι πάντα εκεί· δεν μπορείς να διαπληκτιστείς μαζί της και να φύγει, κι έτσι μένει πάντα εκεί, μια βαθιά πληγή που μοιάζει να μην μπορεί να τη γιατρέψει τίποτα.

Κανείς δε θέλει να ελευθερωθεί απ’ αυτή, είναι εξαιρετικά πολύπλοκο να κατανοήσεις τη θλίψη· όλα γύρω απ’ αυτή εξηγούνται σε βιβλία και τα βιβλία, οι λέξεις, τα συμπεράσματα, αποκτούν τρομερή σπουδαιότητα, αλλά η θλίψη είναι πάντα εκεί, σκεπασμένη προσεκτικά με ιδέες. Κι έτσι η φυγή γίνεται σημαντική· η φυγή είναι η ουσία της επιπολαιότητας, παρόλο που μπορεί να φτάνει σε διάφορα βάθη. Τη θλίψη, όμως, δεν την ξεγελάς εύκολα. Πρέπει να πας μέχρι τη ρίζα της για την τελειώσεις· πρέπει να σκάψεις πολύ βαθιά στον εαυτό σου, να μην αφήσεις ούτε μια γωνιά άψαχτη. Πρέπει να δεις κάθε διαστρέβλωση, κάθε παιχνίδι της πανούργας σκέψης, οποιαδήποτε σκέψη για οτιδήποτε, κάθε αντίδραση χωρίς κατάπνιξη, χωρίς επιλογές. Είναι σαν να ακολουθείς ένα ποτάμι μέχρι την πηγή του· το ποτάμι θα σε πάει σε αυτή. Πρέπει να παρακολουθείς κάθε προμήνυμα, κάθε ένδειξη για να πας στη ρίζα της θλίψης. Το μόνο που χρειάζεται να κάνεις είναι να παρατηρείς, να βλέπεις και να αφουγκράζεσαι- τα πάντα είναι μπροστά σου, ολάνοιχτα και πεντακάθαρα. Πρέπει να κάνεις το ταξίδι, όχι στο φεγγάρι, όχι στους θεούς, αλλά μέσα στον εαυτό σου. Μπορείς να κάνεις ένα γρήγορο ταξίδι μέσα στον εαυτό σου κι έτσι να δώσεις ένα γρήγορο τέλος στη θλίψη ή να παρατείνεις το ταξίδι, τεμπέλικα, νωθρά, χωρίς πάθος. Πρέπει να έχεις πάθος για να τελειώσεις τη θλίψη και το πάθος δεν αποκτιέται με τη φυγή. Είναι εκεί, όταν σταματήσεις κάθε φυγή.

Κρισναμούρτι “Σημειώσεις” μετ.Ν.Πιλάβιος εκδ.καστανιώτη

Read Full Post »

Σημειώσεις

reddy24

1 Δεκεμβρίου

Ο καθένας κατά βάθος είναι ένας πολιτικός που νοιάζεται για την καθημερινή ανάγκη και προσπαθεί να εξαναγκάσει ολόκληρη ζωή να χωρέσει μέσα στην καθημερινή ανάγκη. Αλλιώς , ίσως αργότερα, στρίβοντας τη γωνία να βρισκόσουν μπροστά στη θλίψη αν κι αυτή θα μπορούσες να την αποφύγεις, αφού υπάρχουν τα χάπια, το ποτό, η θρησκεία και η οικογένεια με τις ανάγκες της. Θα μπορούσες να τελειώνεις μια και καλή με τη θλίψη, πιστεύοντας περιπαθώς σε κάτι ή πνίγοντας τον εαυτό σου στη δουλειά ή αφιερώνοντάς τον σε κάποιο μοντέλο σκέψης, αλλά τα δοκίμασες όλ’ αυτά και και  ο νους σου ήταν το ίδιο στείρος όπως και η καρδιά σου, κι έτσι πέρασες από την άλλη πλευρά και χάθηκες μέσα στις καθημερινές ανάγκες. Τα σύννεφα στον ουρανό ήταν  τώρα βαριά και υπήρχε μόνο ένα χρωματιστό μπάλωμα εκεί που βρισκόταν ο ήλιος πριν. Ο δρόμος συνέχιζε αφήνοντας πίσω του τους φοίνικες, τις καζουαρίνες, τα ρυζοχώραφα, τις καλύβες κι άλλα κι άλλα, και ξαφνικά, όπως πάντα αναπάντεχα, ήρθε » ε κ ε ί ν ο   τ ο   ά λ λ ο « με εκείνη την καθαρότητα και δύναμη που καμιά σκέψη ή παραφροσύνη δεν μπορούσε ποτέ  να πλάσει, και ήταν εκεί, και η καρδιά σου έμοιαζε να ανατινάζεται στους ουρανούς από έκσταση. Το μυαλό ήταν εντελώς ήσυχο, ακίνητο, αλλά ευαίσθητο, παρατηρητικό.Δεν μπορούσε να ακολουθήσει μέσα στο κενό, ανήκε στο χρόνο, αλλά ο χρόνος είχε σταματήσει και δεν μπορούσε να αποκτήσει εμπειρίες, Η εμπειρία σημαίνει αναγνώριση και ό,τι αναγνωρίζεται είναι χρόνος. Ήταν, λοιπόν, ακίνητο, ατάραχο, χωρίς να ζητάει, χωρίς να ψάχνει. Κι αυτή η ολική αγάπη – ή πες το όπως θες, η λέξη δεν είναι το ίδιο πράγμα – μπήκε μέσα στα πάντα και χάθηκε. Τα πάντα είχαν το χώρο τους, τη θέση τους, αλλά αυτή δεν είχε τίποτα κι έτσι δεν μπορούσε να βρεθεί. Κάνε ό,τι θέλεις, δεν πρόκειται να τη βρεις. Δε βρίσκεται στην αγορά ούτε στους ναούς. Πρέπει να αφανιστούν τα πάντα, να μη μείνει ούτε μια πέτρα που να μην αναποδογυρίσεις, ούτε ένα θεμέλιο όρθιο, αλλά ακόμα και μετά, θα πρέπει το κενό να υπάρξει χωρίς το παραμικρό δάκρυ και τότε ίσως να περάσει από κει το ακατανόητο.

Κάθε προμελετημένο σχέδιο αλλαγής δεν είναι αλλαγή. Η αλλαγή έχει κίνητρο, σκοπό, κατεύθυνση κι έτσι είναι απλώς μια συνέχεια αυτού που έχει υπάρξει, τροποποιημένου. Μια τέτοια αλλαγή είναι ασήμαντη, είναι σαν να αλλάζεις ρούχα σε μια κούκλα που συνεχίζει να είναι κάτι μηχανικό, χωρίς ζωή, έτοιμο να το σπάσεις και να το πετάξεις. Ο θάνατος είναι το αναπόφευκτο τέλος κάθε αλλαγής. Η οικονομική, η κοινωνική επανάσταση είναι ένας θάνατος μέσα στα πλαίσια του μοντέλου της αλλαγής. Δεν είναι καν επανάσταση, είναι τροποποιημένη συνέχεια εκείνου που υπήρχε. Μεταμόρφωση, ολοκληρωτική επανάσταση, υπάρχει μόνο όταν δεις ότι η αλλαγή, το μοντέλο του χρόνου, είναι ψέμα, και τότε με την ολοκληρωτική εγκατάλειψή της έρχεται η μεταμόρφωση.

Κρισναμούρτι “Σημειώσεις” μετ.Ν.Πιλάβιος εκδ.καστανιώτη

Read Full Post »

Σημειώσεις

https://i1.wp.com/mw2.google.com/mw-panoramio/photos/medium/112137343.jpg

9  Νοεμβρίου
Καθώς ο ήλιος έδυε πίσω από τους λόφους δεν υπήρχε ούτε ένα σύννεφο στον ουρανό- ο αέρας είχε σταματήσει και δεν κουνιόταν ούτε φύλλο. Όλα έμοιαζαν να έχουν απορροφηθεί στο φως ενός ασυννέφιαστου ουρανού. Η αντανάκλαση από το φως του δειλινού σε μια μικρή λακκούβα νερού στην άκρη του δρόμου ήταν γεμάτη εκστατική ενέργεια και το μικρό αγριολούλουδο παράμερα ήταν όλο ζωή. Υπάρχει ένας λόφος, δυνατός και απέραντα αδιάφορος, που μοιάζει σαν εκείνα τα παμπάλαια τέμπλο που δεν έχουν ηλικία, με χρώμα βυσσινί πιο σκούρο από βιολετί. Ήταν ζωντανός με ένα εσωτερικό φως χωρίς σκιές και κάθε βράχος και θάμνος του φώναζε από χαρά. Μια βοϊδάμαξα που την έσερναν δύο βόδια πέρασε στο δρόμο, κουβαλώντας σανό’ πάνω στο σανό καθόταν ένα αγόρι κι ένας άντρας οδηγούσε το κάρο που έκανε πολύ θόρυβο. Οι φιγούρες τους διαγράφονταν καθαρά κόντρα στον ουρανό, ιδίως το περίγραμμα του προσώπου του αγοριού• η μύτη και το μέτωπό του ήταν καλογραμμένα, ευγενικά• ήταν το πρόσωπο κάποιου που δεν έχει μορφωθεί και πιθανό να μη μορφωθεί ποτέ• το πρόσωπό του έδειχνε ότι δεν ήταν κακομαθημένο και ότι δεν είχε συνηθίσει στη σκληρή δουλειά ή σε ευθύνες• ήταν ένα χαμογελαστό πρόσωπο που ο καθαρός ουρανός αντανακλούσε πάνω του.

Ο διαλογισμός, καθώς περπατούσε σ’ αυτό το δρόμο, έμοιαζε να είναι το πιο φυσικό πράγμα στον κόσμο- υπήρχε ένας πυρετός και διαύγεια και ταίριαζαν οι περιστάσεις με την κατάσταση. Η σκέψη είναι σπατάλη ενέργειας όπως είναι και το συναίσθημα. Η σκέψη και το συναίσθημα προκαλούν διάσπαση της προσοχής και η συγκέντρωση σε κάνει να απορροφιέσαι στον εαυτό σου, όπως ένα παιδί απορροφιέται στο παιχνίδι του. Το παιχνίδι είναι γοητευτικό και χάνεται μέσα σ’ αυτό- παρ’ του το και θα γίνει ανήσυχο. Το ίδιο και με τους ενήλικες- οι πάμπολλες φυγές είναι τα παιχνίδια τους.

Εκεί στο δρόμο, η σκέψη και τα συναισθήματά της, δεν είχαν καμιά απορροφητική δύναμη- δεν μπορούσε να παράγει δική της ενέργεια κι έτσι σταμάτησε. Το μυαλό έγινε ήσυχο, έτσι όπως ησυχάζουν τα νερά όταν δε φυσάει αύρα. Ήταν η ακινησία που υπάρχει πριν εμφανιστεί η δημιουργία. Κι εκεί στον κοντινό λόφο άρχισε να φωνάζει απαλά μια κουκουβάγια, αλλά σταμάτησε ξαφνικά- ψηλά στον ουρανό διέσχιζε την κοιλάδα ένας από εκείνους τους καφέ αετούς. Εκείνο που έχει σημασία είναι η ποιότητα της ακινησίας- μια κατασκευασμένη ακινησία είναι λίμνασμα- μια εξαγορασμένη ακινησία είναι εμπόρευμα που δεν έχει καμιά αξία- η ακινησία που είναι αποτέλεσμα ελέγχου, πειθαρχίας, καταπίεσης είναι κραυγαλέα απελπισία. Δεν υπήρχε ο παραμικρός ήχος στην κοιλάδα, ούτε στο νου, αλλά ο νους πήγε πέρα από την κοιλάδα και το χρόνο. Και δεν υπήρχε επιστροφή γιατί δεν υπήρχε αναχώρηση. Η σιωπή είναι το βάθος του κενού.
Στη στροφή ο δρόμος αρχίζει να κατηφορίζει μαλακά, διασχίζοντας δυο γέφυρες πάνω από τις στεγνές κοίτες του ποταμού, που βγάζουν στην άλλη μεριά της κοιλάδας. Η βοϊδάμαξα είχε κατέβει αυτό το δρόμο- κάποιοι χωρικοί την πλησίαζαν δειλά και αθόρυβα- μερικά παιδιά έπαιζαν στην άκρη του ποταμού κι ένα πουλί επέμενε να καλεί κάποιο άλλο.

Στη στροφή του δρόμου προς τα ανατολικά, ήρθε «ε κ ε ί ν ο  τ ο  ά λ λ ο ». Ήρθε ξεχύνοντας κύματα ευλογίας, μεγαλοπρέπειας και απεραντοσύνης. Έμοιαζε σαν να είχαν ανοίξει οι ουρανοί και να ήρθε μέσα απ’ αυτή την απεραντοσύνη εκείνο που δεν έχει όνομα- ήταν εκεί όλη τη μέρα και το συνειδητοποίησε ξαφνικά, μόλις τώρα, καθώς περπατούσε μόνος, λίγο απομακρυσμένος από τους άλλους• συνειδητοποίησε το γεγονός κι εκείνο που το έκανε εκπληκτικό ήταν ότι αυτό που συνέβαινε ήταν το αποκορύφωμα εκείνου που ήδη γινόταν κι όχι ένα ξεκομμένο περιστατικό. Υπήρχε φ ω ς, όχι το φως του ήλιου που έδυε ή κάποιο δυνατό τεχνητό φως που ρίχνει σκιές, αλλά ένα φ ω ς χωρίς σκιά που ωστόσο ήταν φως.

Κρισναμούρτι “Σημειώσεις” μετ.Ν.Πιλάβιος εκδ.καστανιώτη

Read Full Post »

Pilavios-Tree-033-1024x682

Εκείνο που είναι ιερό δεν έχει χαρακτηριστικά γνωρίσματα. Μια πέτρα σε κάποιο ναό, μια εικόνα μέσα σε κάποια εκκλησία ή ένα σύμβολο, δεν είναι ιερά. Ο άνθρωπος τα ονομάζει ιερά, άγια για να λατρεύονται μέσα από πολύπλοκες παρορμήσεις, φόβους και λαχτάρες. Αυτή η «ιερότητα» βρίσκεται πάντα μέσα στο πεδίο της σκέψης• έχει χτιστεί από τη σκέψη και στη σκέψη δεν υπάρχει τίποτα το καινούριο ή το ιερό. Η σκέψη μπορεί να συναρμολογήσει την πολυπλοκότητα των συστημάτων, των δογμάτων μιας πίστης• και οι εικόνες, τα σύμβολα που προβάλλει, δεν είναι πιο ιερά από τα αρχιτεκτονικά σχέδια ενός σπιτιού ή το σχέδιο ενός καινούριου αεροπλάνου. Όλα αυτά είναι μέσα στα σύνορα της σκέψης και δεν υπάρχει τίποτα το ιερό ή το μυστικιστικό γύρω από όλα αυτά. Η σκέψη είναι ύλη και μπορεί να μετατραπεί σε οτιδήποτε- άσχημο ή όμορφο.

Αλλά υπάρχει μια ιερότητα που δεν ανήκει στη σκέψη ούτε σε κάποιο συναίσθημα νεκραναστημένο από τη σκέψη. Δεν είναι αναγνωρίσιμο από τη σκέψη και δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί από τη σκέψη. Δεν μπορεί να διατυπωθεί από τη σκέψη, αλλά υπάρχει μια ιερότητα ανέγγιχτη από κάθε σύμβολο ή λέξη. Δεν είναι μεταδόσιμη. Είναι γεγονός.

Τα γεγονότα είναι για να τα κοιτάς, αλλά το κοίταγμά τους δε γίνεται μέσα από τις λέξεις. Όταν ένα γεγονός ερμηνεύεται, παύει να είναι γεγονός• γίνεται κάτι τελείως διαφορετικό. Το κοίταγμα είναι που έχει τη μέγιστη σημασία. Κι αυτό το κοίταγμα είναι έξω από το χρόνο και το χώρο- είναι άμεσο, στιγμιαίο. Κι εκείνο που έχει κοιταχτεί δεν είναι ποτέ ξανά το ίδιο. Δεν υπάρχει ξανά ούτε «εν τω μεταξύ».
Αυτή η ιερότητα δεν έχει λάτρη, παρατηρητή που διαλογίζεται πάνω σ’ αυτή. Δεν υπάρχει στην αγορά για ν’ αγοραστεί ή να πουληθεί. Όπως και την ομορφιά, δεν μπορείς να τη δεις μέσα από το αντίθετο γιατί δεν έχει αντίθετο.

Κρισναμούρτι “Σημειώσεις” μετ.Ν.Πιλάβιος εκδ.καστανιώτη

Read Full Post »

ôüóï æùíôáíÜ ...áéóèÜíåóáé ôï ÜñùìÜ ôïõò!!

17 Νοεμβρίου

Η γη είχε το χρώμα του ουρανού- οι λόφοι, τα πράσινα ώριμα ρυζοχώραφα, τα δέντρα και η στεγνή αμμώδης κοίτη του ποταμού, είχαν το χρώμα του ουρανού• κάθε βράχος στους λόφους, οι μεγάλες στρογγυλές πέτρες ήταν τα σύννεφα και τα σύννεφα ήταν οι βράχοι. Ο ουρανός ήταν η γη και η γη ήταν ο ουρανός• ο ήλιος που έδυε είχε μεταμορφώσει τα πάντα. Πάνω από ένα λόφο υπήρχε μια τεράστια χρυσοπόρφυρη πινελιά- πάνω από τους νότιους λόφους ένα φλεγόμενο ντελικάτο πράσινο κι ένα σβηστό γαλάζιο• στα ανατολικά υπήρχε μία αντανάκλαση του ηλιοβασιλέματος, το ίδιο εκθαμβωτική, έχοντας ένα πορφυρένιο κόκκινο χρώμα και μία φλεγόμενη ώχρα, ένα ροδί κι ένα σβησμένο βιολετί. Η αντανάκλαση του ηλιοβασιλέματος ήταν μια εκθαμβωτική έκρηξη το ίδιο όπως και το ίδιο το ηλιοβασίλεμα- γύρω από τον ήλιο που έδυε, είχαν μαζευτεί λίγα σύννεφα που ήταν αγνά, μια φωτιά χωρίς καπνό που δε θα έσβηνε ποτέ. Η απεραντοσύνη αυτής της φωτιάς και η έντασή της δια- πέρασε τα πάντα και χώθηκε στη γη. Η γη ήταν ο ουρανός και ο ουρανός ήταν η γη. Όλα ήταν ζωντανά και ξεχείλιζαν από χρώμα και το χρώμα ήταν ο θεός, όχι ο θεός των ανθρώπων. Οι λόφοι έγιναν διαφανείς, κάθε βράχος και πέτρα δεν είχε πια βάρος κι επέπλεε πάνω στα χρώματα, ενώ οι πιο μακρινοί λόφοι ήταν γαλάζιοι, με το γαλάζιο όλων των θαλασσών και όλων των ουρανών της γης. Τα ώριμα ρυζοχώραφα ήταν έντονα ροζ και πράσινα, μια λωρίδα εξαιρετικής φροντίδας. Και ο δρόμος που διέσχιζε την κοιλάδα είχε ένα τόσο ζωντανό πορφυρόλευκο χρώμα, που νόμιζες ότι ήταν μία από τις αχτίδες του ήλιου που διέσχιζαν τον ουρανό. Ήσουν ένα μέρος απ’ αυτό το φως, το φλογερό, το μανιασμένο, το εκρηγνυόμενο, που δεν είχε σκιές, που δεν είχε ρίζα, ούτε λόγια να το περιγράφουν. Και καθώς ο ήλιος χάθηκε πιο πολύ, όλα τα χρώματα έγιναν πιο μοβ, πιο έντονα και ήσουν εντελώς χαμένος, πέρα από κάθε ανάμνηση. Ήταν ένα σούρουπο χωρίς μνήμη.

Οι σκέψεις και τα συναισθήματα πρέπει να ανθίζουν για να μπορούν να πεθάνουν πρέπει να ανθίζουν τα πάντα μέσα σου, η φιλοδοξία, η λαιμαργία, το μίσος, η χαρά, το πάθος• στο άνθισμα υπάρχει ο θάνατός τους και ελευθερία. Μόνο μέσα στην ελευθερία μπορεί να ανθίσει οτιδήποτε, όχι στην καταπίεση, στον έλεγχο και στην πειθαρχία• αυτά μόνο εμποδίζουν και διαφθείρουν. Το άνθισμα και η ελευθερία είναι καλοσύνη και όλες οι αρετές μαζί. Δεν είναι εύκολο να αφήσεις το φθόνο να ανθίσει• έχει καταδικαστεί ή έχει ενδόμυχα θραφεί, αλλά δεν έχει αφεθεί ποτέ ελεύθερος. Μόνο μέσα στην ελευθερία μπορεί το γεγονός του φθόνου να αποκαλύψει τα χρώματά του, τη μορφή του, το βάθος του, τις ιδιομορφίες του- αν καταπιεστεί δε θα αποκαλύψει τον εαυτό του ολοκληρωτικά και ελεύθερα. Όταν δείξει εντελώς τον εαυτό του, το τελείωμά του γίνεται μόνο για να αποκαλυφθούν άλλα πράγματα που είναι γεγονός, το γεγονός του κενού, το γεγονός της μοναξιάς, το γεγονός του φόβου και καθώς αφήνεται κάθε γεγονός να ανθίσει ελεύθερα, ολοκληρωτικά, παύει η σύγκρουση ανάμεσα στον παρατηρητή και στο παρατηρούμενο• δεν υπάρχει πια ο λογοκριτής αλλά μόνο παρατήρηση, μόνο κοίταγμα. Η ελευθερία μπορεί να υπάρξει μόνο με την ολοκλήρωση ενός πράγματος κι όχι στην επανάληψη, στην κατάπνιξη, στην υπακοή, σύμφωνα με κάποιο μοντέλο σκέψης. Ολοκλήρωση υπάρχει μόνο στο άνθισμα και στο θάνατο- δεν υπάρχει άνθισμα αν δεν υπάρχει τέλος. Ό,τι συνεχίζεται είναι σκέψη μέσα στο χρόνο. Το άνθισμα της σκέψης είναι το τέλος της σκέψης, γιατί μόνο στο θάνατο υπάρχει το καινούριο. Το καινούριο δεν μπορεί να υπάρξει αν δεν υπάρχει ελευθερία από το γνωστό. Η σκέψη, το παλιό δηλαδή, δεν μπορεί να γεννήσει το καινούριο• πρέπει να πεθάνει για να μπορέσει να υπάρξει το καινούριο. Ό,τι ανθίζει πρέπει να μαραθεί.

Κρισναμούρτι “Σημειώσεις” μετ.Ν.Πιλάβιος εκδ.Καστανιώτη

Read Full Post »

ÐõñùìÝíïò îõëüöïõñíïò, Äßëïöï, Æáãïñï÷þñéá

Ήταν ένα υπέροχο πρωινό, καθαρό, με όλα τ’ αστέρια ν’ αστράφτουν και την κοιλάδα να είναι γεμάτη σιωπή. Οι λόφοι ήταν σκοτεινοί, πιο σκοτεινοί από τον ουρανό και ο δροσερός αέρας μύριζε βροχή, το άρωμα των φύλλων και το δυνατό άρωμα κάποιων ανθισμένων γιασεμιών. Όλα ήταν κοιμισμένα, κάθε φύλλο ήταν ακίνητο και η ομορφιά του πρωινού ήταν μαγευτική- ήταν η ομορφιά της γης, των ουρανών και του ανθρώπου, των κοιμισμένων πουλιών και του καινούριου χείμαρρου, που κυλούσε στη στεγνή κοίτη του ποταμού- ήταν απίστευτο πόσο δεν ήταν κάτι προσωπικό. Υπήρχε ένα είδος λιτότητας γύρω απ’ όλο αυτό, όχι καλλιεργημένη λιτότητα που είναι δουλειά του φόβου και της άρνησης, αλλά η λιτότητα της πληρότητας, τόσο ολοκληρωτικά πλήρης που δε γνώριζε τη φθορά.

Εκεί στη βεράντα, με τον Ωρίωνα στα δυτικά του ουρανού, η ορμή της ομορφιάς έσβησε τις άμυνες του χρόνου. Καθώς διαλογιζόταν εκεί, πέρα από τους περιορισμούς του χρόνου, βλέποντας τον ουρανό να λαμποκοπάει από τα αστέρια και τη γη να είναι σιωπηλή, η ομορφιά δεν ήταν ένα προσωπικό κυνήγι ευχαρίστησης, δεν ήταν κάτι κατασκευασμένο, δεν ανήκε σε πράγματα γνωστά ή σε άγνωστες εικόνες και οράματα του μυαλού με τις σκέψεις και τα συναισθήματά του.

Η ομορφιά, σε καμιά περίπτωση, δεν έχει τίποτα να κάνει με σκέψεις ή συναισθήματα ή με την ευχάριστη αίσθηση που σου φέρνει μια συναυλία, ένας πίνακας ή η παρακολούθηση ενός αγώνα ποδοσφαίρου• η ευχαρίστηση από συναυλίες, ποιήματα, είναι ίσως πιο εκλεπτυσμένη από εκείνη που προκαλεί το ποδόσφαιρο, αλλά όλα κινούνται στον ίδιο χώρο με μια λειτουργία ή προσευχή μέσα σε ένα ναό. Εδώ μιλάμε για την ομορφιά που είναι πέρα από το χρόνο και πέρα από τις στάχτες και τις απολαύσεις της σκέψης.

Η σκέψη και το συναίσθημα σπαταλούν ενέργεια κι έτσι δεν μπορεί κανείς να δει την ομορφιά. Η ενέργεια, με τη δύναμη που έχει, είναι αναγκαία για να δεις την ομορφιά• την ομορφιά που βρίσκεται πέρα από τα μάτια εκείνου που κοιτάζει. Όταν υπάρχει ο ονειροπόλος, ο παρατηρητής, τότε δεν υπάρχει ομορφιά.

Εκεί, στη γεμάτη αρώματα βεράντα, όταν η αυγή βρισκόταν ακόμα μακριά και τα δέντρα ήταν σιωπηλά κι ακίνητα, όλη η ουσία ήταν η ομορφιά.

Αλλά δεν μπορείς να έχεις την εμπειρία αυτής της ουσίας• πρέπει να σταματήσεις το ζήσιμο της εμπειρίας, γιατί το μόνο που κάνει η εμπειρία είναι να αυξάνει το γνωστό. Το γνωστό δεν είναι ποτέ η ουσία.

Ο διαλογισμός δεν είναι ποτέ απόκτηση περισσότερης εμπειρίας• δεν είναι μόνο το τέλος της εμπειρίας, που είναι η ανταπόκριση σε μια πρόκληση, μικρή ή μεγάλη, αλλά είναι το άνοιγμα μιας πόρτας στην ουσία, είναι το άνοιγμα της πόρτας ενός φούρνου του οποίου η φωτιά κατακαίει χωρίς να αφήνει στάχτες• χωρίς να αφήνει υπολείμματα.

Είμαστε τα υπολείμματα, οι υποχωρήσεις των χιλιάδων χθες, μια συνεχής σειρά ατέλειωτων αναμνήσεων, επιλογών και απελπισίας.

Ο Μέγας Εαυτός και ο μικρός εαυτός είναι το μοντέλο της ύπαρξής μας και η ύπαρξη είναι σκέψη και η σκέψη είναι ύπαρξη με ατέλειωτη θλίψη. Μέσα στις φλόγες του διαλογισμού τελειώνουν η σκέψη και το συναίσθημα, γιατί κανένα από τα δύο δεν είναι αγάπη. Χωρίς αγάπη δεν υπάρχει ουσία- χωρίς αυτή υπάρχουν μόνο στάχτες που πάνω τους βασίζεται η ύπαρξή μας. Η αγάπη έρχεται μέσα από το κενό.

Κρισναμούρτι “Σημειώσεις” μετάφραση Ν.Πιλάβιος,εκδ.Καστανιώτη

Read Full Post »

cc by-nc-nd Bruno Monginoux www.photo-paysage.com & www.landscape-photo.net

5 Σεπτεμβρίου 1961
(Παρίσι)
“Από το παράθυρο του ογδόου ορόφου έβλεπες σ΄όλο το μήκος της λεωφόρου τα δέντρα που άρχιζαν να κιτρινίζουν, κοκκινωπά και κατακόκκινα, στη μέση μιας μακριάς λωρίδας πλούσιου πράσινου. Απ΄αυτό το ύψος, οι κορφές των δέντρων είχαν λαμπερά χρώματα και κατά κάποιο τρόπο μαλάκωναν το θόρυβο της κίνησης του δρόμου που ανέβαινε περνώντας ανάμεσα τους.

Υπάρχει μόνο χρώμα, όχι διαφορετικά χρώματα. Υπάρχει μόνο αγάπη κι όχι διάφορα είδη της, οι διάφορες κατηγορίες αγάπης δεν είναι αγάπη. Όταν η αγάπη χωρίζεται σε δυο κομμάτια όπως πνευματική και σαρκική παύει να είναι αγάπη.
Η ζήλια είναι καπνός που πνίγει τη φωτιά και το πάθος καταντά ανοησία χωρίς αυστηρότητα, αλλά δεν υπάρχει αυστηρότητα αν δεν εγκαταλειφθεί ο εαυτός, πράγμα που σημαίνει ταπεινοφροσύνη σε μια ολοσχερή απλότητα.

Κοιτάζοντας προς τα κάτω εκείνη τη μάζα των χρωμάτων με τα διαφορετικά χρώματα, έβλεπες μόνο μια αγνότητα ανεξάρτητα από πόσα χωριστά κομμάτια μπορεί να τη σχηματίζουν, η διαφθορά, όσο κι αν μπορέσει ν’ αλλαχτεί, να καλυφθεί, να προσπαθήσει θα είναι πάντα διαφθορά, όπως συμβαίνει και με τη βία. Η αγνότητα δεν βρίσκεται σε σύγκρουση με τη διαφθορά. Η διαφθορά δεν μπορεί ποτέ να μετατραπεί σε αγνότητα, όπως δεν μπορεί η βία να μετατραπεί σε μη βία. Η βία πρέπει απλώς να τελειώσει”.

Κρισναμούρτι “Σημειώσεις” μετ.Ν.Πιλάβιος εκδ.καστανιώτη

Read Full Post »

Older Posts »

Αρέσει σε %d bloggers: