Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Archive for the ‘«Ο κόσμος μέσα μας»’ Category

Αποτέλεσμα εικόνας για μυαλο σε αντιγραφα σουρεαλισμος
Η Σ. Ρ. είπε όχι έβρισκε εξαιρετικά δύσκολο το να υπερνικήσει τις διασπάσεις της προσοχής της. Αυτές οι διασπάσεις της προσοχής έκαναν τον νου τόσο μηδαμινό, τόσο ασήμαντο, που θα ήθελε να ελευθερωθεί απ’ αυτές. Έμοιαζε να υπάρχουν πάρα πολλές διασπάσεις και προκαλούσαν σύγχυση· κι όσο περισσότερο τις μαχόταν, τόσο περισσότερες διασπάσεις της προσοχής της έμοιαζε να εμφανίζονται. Δεν μπορούσε να βρει έναν τρόπο να βγει απ’ αυτή την κατάσταση.
Αρχίσαμε με ένα ερώτημα: έβαζε σωστά το πρόβλημα; Οι διασπάσεις της προσοχής έκαναν τον νου μηδαμινό και ασήμαντο ή επειδή ο ίδιος ο νους ήταν μηδαμινός και ασήμαντος γινόταν διάσπαση της προσοχής του; Εκείνο που είναι ο νους είναι κι οι διασπάσεις του. Αν ο νους είναι ασήμαντος, μικρός, τι νόημα έχει να μάχεσαι τις διασπάσεις του; Όσο πιο πολύ παλεύεις εναντίον τους, τόσο πιο πολύ ο νους αναπαράγει τον εαυτό του, κι έτσι το πρόβλημα γίνεται άλυτο. Ένα πρόβλημα δεν μπορεί να λυθεί στο δικό του επίπεδο.
Όντας ο νους ασήμαντος, περιορισμένου ορίζοντα, η προσοχή του διασπάται από ανοησίες. Έτσι το πρόβλημα δεν είναι οι διασπάσεις της προσοχής, αλλά το πώς να βαθύνεις και να πλατύνεις τον νου. Οι απλές γνώσεις γίνονται ένας εθισμός, ίσως μια άλλη μορφή διάσπασης της προσοχής· το διάβασμα και η αναζήτηση πληροφόρησης είναι επίσης διασπάσεις της προσοχής. Μ’ αυτούς τους τρόπους μπορεί να βαθύνεις και να πλατύνεις τα επιφανειακά επίπεδα του νου, αλλά οι ίδιοι αυτοί τρόποι θα γίνουν διασπάσεις της προσοχής από τους οποίους θα εξαρτιέται ο νους. Η εξάρτηση και η προσκόλληση είναι διασπάσεις της προσοχής. Αυτές οι διασπάσεις μπορεί να είναι και ευγενικές ή επουσιώδεις, αλλά βοηθάνε να τραβιέται η σκέψη από το κεντρικό πρόβλημα που είναι ο εαυτός, με τις θλίψεις του, τους φόβους του, τις συγκρούσεις και τις εφήμερες χαρές του. Αυτές οι ανακουφιστικές ασχολίες σταδιακά θαμπώνουν τον νου, τον κάνουν ασήμαντο, στενό, πεισματάρη. Οι διάφορες εξωτερικές εφαρμογές για ακόνισμα και βάθεμα του νου βοηθάνε, αλλά δεν μπορούν ποτέ να τον πάνε πολύ μακριά, καθώς αυτές οι εφαρμογές γίνονται μέσα εξάρτησης και προσκόλλησης. Μόνο μέσα από την αυτεπίγνωση και την αποκαλυπτική γνώση του εαυτού που φέρνει μπορεί ο νους να ξεφύγει από τα ίδια του τα δεσμά και τους ίδιους του τους περιορισμούς. Η αυτογνωσία θρέφει τη σωστή σκέψη.
Το ίδιο και με την προσκόλληση. Το να πολεμήσεις την προσκόλληση είναι μάταιο. Η προσκόλληση είναι απλώς ένα σύμπτωμα -ευχάριστο όσο το πραγματικό του βάρος δεν είναι αντιληπτό- που η αιτία του βρίσκεται πολύ βαθύτερα. Μπορεί να ξεπεράσεις την προσκόλληση σε κάποιον γιατί αυτή σου έχει φέρει πόνο, και είναι ο πόνος που σε «ελευθερώνει» οδηγώντας σε μακριά από τη συγκεκριμένη προσκόλληση, αλλά σύντομα αναπτύσσεται μια άλλη προσκόλληση.
Ο πόνος δεν φέρνει κατανόηση- δεν είναι παρά μια προειδοποίηση. Η προσκόλληση γεννιέται από πολλές αιτίες: από τη μοναξιά, από τη δύναμη και την εξουσία που σου φέρνει οφέλη και από ό,τι εμείς ονομάζουμε «αγάπη». Μέσα από την «αγάπη» για έναν άλλο νιώθουμε παράξενα δυναμωμένοι, δημιουργικοί, χαρούμενοι, και το άλλο πρόσωπο γίνεται απαραίτητο για την ευτυχία μας, κι έτσι η εξάρτηση και η προσκόλληση μεγαλώνουν. Είναι αυτή η εξάρτηση και η προσκόλληση, με τους φόβους τους, τις ζήλιες τους, τις καχυποψίες και τις απογοητεύσεις τους, που τελικά καταστρέφουν την αγάπη. Η ίδια η αγάπη έχει χάσει το νόημά της, και η ιδέα, το πρόσωπο έχουν πάρει τη θέση της.
Το να μάχεσαι την προσκόλληση δεν σημαίνει ότι κατανοείς την αιτία της. Για να την καταλάβεις, πρώτα σταμάτα να τη μάχεσαι· κι έτσι, όντας ήρεμος, απόκτησε επίγνωση της σημασίας, της εσωτερικής φύσης και των επιπτώσεων της προσκόλλησης. Άφησε την επίγνωση να ανθίσει και βγάλε έξω τις κρυμμένες αιτίες. Τώρα: η επίγνωση δεν θα ανθίσει αν είσαι ανέντιμος και επεμβαίνεις στις σκέψεις σου και στα συναισθήματά σου. Απλές αποφάσεις βάζουν τέλος στην ανακάλυψη όσων υπάρχουν στο υποσυνείδητο, πράγμα που είναι το μόνο που ελευθερώνει σκέψη και συναίσθημα από την εξάρτηση, την προσκόλληση.
Με την αυτεπίγνωση, που φέρνει γνώση του εαυτού και σωστή σκέψη, ο νους και η καρδιά βαθαίνουν. Αυτή η αυτεπίγνωση, με τη γνώση του εαυτού που έχει και τη σωστή σκέψη, κυλάει σε βαθύτερες και πλατύτερες δεξαμενές του διαλογισμού.

Από το βιβλίο του Κρισναμούρτι  «Ο κόσμoς μέσα μας» , σε μετάφραση Νίκου Πιλάβιου από τις εκδόσεις Καστανιώτη

Read Full Post »

Αποτέλεσμα εικόνας για σταυροδρομια

Από το ιστολόγιο του Νίκου Πιλάβιου

Ο  Σ. ήρθε αρκετά ανήσυχος, καθώς βρισκόταν μέσα σε μια πολύπλοκη κατάσταση όπου, όπως εξήγησε, είχε να διαλέξει ανάμεσα σε δύο τρόπους αντιμετώπισής της. Είχε φτάσει σ’ ένα σταυροδρόμι της ζωής του και ήταν αβέβαιος για το ποιο δρόμο θα έπρεπε να ακολουθήσει: Μπορούσε να παντρευτεί  και να ακολουθήσει μια καλλιτεχνική τάση που καλλιεργούσε μέσα του για κάποια χρόνια ή θα μπορούσε να πάει κάπου μακριά, να ζει ήσυχα, να μελετάει και να διαλογίζεται. Τι να κάνει, τι ήταν το πιο σωστό για εκείνον, ποια θα έπρεπε να είναι η επιλογή του;

Μετά από κάποια συζήτηση, σύντομα συνειδητοποίησε ότι κανείς δεν θα μπορούσε να διαλέξει γι’ αυτόν ή να τον βοηθήσει στην απόφασή του. Εάν κάποιος τον έπειθε να κάνει κάποια ιδιαίτερη επιλογή, όχι μόνο θα έπαυε να έχει την ευθύνη της, αλλά ίσως αργότερα και να μετάνιωνε νοιώθοντας  ότι εκείνο που είχε πειστεί να διαλέξει τον οδήγησε σε μια κατάσταση απουσίας της ολοκλήρωσής του και λοιπά. Έπρεπε να συνειδητοποιήσει  τη σημασία αυτού του πράγματος για τον ίδιο.

Αλλά γιατί έβαλε τον εαυτό του σε μια κατάσταση επιλογής; Ήταν το θέμα του ζήτημα επιλογής; Τι σημαίνει επιλογή; Σημαίνει  να διαλέγεις, να ξεχωρίζεις ανάμεσα σε εναλλακτικές περιπτώσεις. Ποιο είναι το κίνητρο, ποια είναι η δύναμη που σε κάνει να αποφασίσεις για το ένα και να απορρίψεις το άλλο; Είναι οι προκαταλήψεις, οι τάσεις σου, οι εμπειρίες σου, η επίδραση από το περιβάλλον και λοιπά. Δηλαδή, η επιλογή σου εξαρτάται από τα δικά σου «μ’ αρέσει-δεν μ’ αρέσει», από την ευχαρίστησή σου, από τα οφέλη και τα κέρδη, από τις διάφορες επιθυμίες σου και την τελική και λοιπά. Και αυτή η σύγκρουση «επιλογή-επιθυμία», μπορεί να οδηγήσει  σε κατανόηση, σε καθαρή κι απροκατάληπτη αντίληψη; Σ’ αυτή τη διαδικασία ξεχωρίσματος, δεν θα υπάρχει πάντα η σύγχυση και η σύγκρουση της επιλογής; Επειδή στην επιλογή, υπάρχει μια αντίθεση, μια αίσθηση δυαδικότητας ─ δεν υπάρχει; Είναι δυνατόν να αντιληφθείς εκείνο που είναι αλήθεια, μέσα σε μια κατάσταση σύγκρουσης, σύγχυσης και ανταγωνισμού; Δεν πρέπει να σταματήσει πρώτα η σύγκρουση της επιλογής, προκειμένου να έχεις καθαρή αντίληψη, για να κατανοήσεις;  Η επιλογή, είναι μέσα στην αυτοαπομόνωση των περιορισμών της επιθυμίας, οπότε μπορεί ποτέ να γίνει μέσο απελευθέρωσης του συναισθήματος και της σκέψης; Αντιθέτως, δυναμώνει την ξεροκεφαλιά, τη δίψα της επιθυμίας, την ταύτιση με το «εγώ»  και το «δικό μου», οδηγώντας έτσι στην απομόνωση και στον αποκλεισμό και στον πόνο και στη θλίψη, στην ψευδαίσθηση και στην άγνοια που έρχεται απ’ αυτήν· έτσι δεν είναι;

Νοιώθοντας βαθιά, ερευνώντας βαθιά τι συνεπάγεται η επιλογή, αποκτώντας επίγνωση της διαδικασίας της, θα κατανοηθούν και θα διαλυθούν: η σύγχυση και η αβεβαιότητα της επιθυμίας με τα αλληλοσυγκρουόμενα και ανταγωνιστικά «θέλω» της και τις αλληλοσυγκρουόμενες προτιμήσεις της. Αυτή κατανόηση είναι διαλογισμός, γιατί χωρίς σωστή σκέψη η σύγκρουση των αντιθέτων θα συνεχιστεί.

Από το βιβλίο του Κρισναμούρτι  «Ο κόσμoς μέσα μας» , σε μετάφραση Νίκου Πιλάβιου από τις εκδόσεις Καστανιώτη

Read Full Post »

Από το ιστολόγιο του Νίκου Πιλάβιου:  http://www.paramithas.gr

Τη Δευτέρα 29 Μαίου  θα κυκλοφορήσει στα βιβλιοπωλεία το βιβλίο, «Ο κόσμος μέσα μας» του Κρισναμούρτι, απ’όπου είναι παρμένο και το παρακάτω απόσπασμα.

Ο   Ρ. είπε ότι ήταν αναστατωμένος από μια ποικιλία ονείρων και ότι αυτή η αναστάτωση μεγαλώνει και μικραίνει ανάλογα με την ψυχολογική του κατάσταση. Αυτά τα όνειρα που τον αναστατώνουν συνεχίζονται εδώ και μερικά χρόνια και παρόλο που πήγε σε ψυχαναλυτές, αυτά συνεχίζονται με διάφορους βαθμούς έντασης. Και ρώτησε, πώς θα μπορούσε να βάλει ένα τέλος σ’ αυτά και ποια ήταν τα αναγκαία βήματα που έπρεπε να κάνει για να κοιμάται χωρίς να βλέπει όνειρα.

Κουβέντιασε άνετα για τη ζωή του, τις σχέσεις του, τις διασκεδάσεις του. Ήταν ένας καλοσυνάτος και έξυπνος άνθρωπος και είχε εντρυφήσει σε πολλές φιλοσοφίες.

Όσο περισσότερη επίγνωση έχει κανείς τις ώρες που είναι ξύπνιος, παρακολουθώντας μέχρι το τέλος τους κάθε σκέψη και συναίσθημα, όσο πιο πλατιά και βαθιά γίνεται αυτό, τόσο λιγότερα θα είναι τα όνειρα. Κανείς, επειδή δεν έχει επίγνωση και δεν είναι σε εγρήγορση στη διάρκεια της ημέρας, παρακολουθώντας στενά τις σκέψεις του και τα συναισθήματά του όσο πιο διεξοδικά γίνεται, το λιγότερο που του συμβαίνει είναι να βλέπει όνειρα. Επειδή δεν υπάρχει επίγνωση και εγρήγορση στη διάρκεια της ημέρας, η σημασία και η εκτίμηση των γεγονότων ξεφεύγουν μέσα από την νωθρότητα, την έλλειψη εγρήγορσης στη σωστή στιγμή. Αλλά τα γεγονότα και οι αντιδράσεις σε αυτά καταγράφονται, αν είναι σημαντικά, από τον εσωτερικό νου.  Κι όταν έρχεται ο λεγόμενος ύπνος, αυτές οι καταγραφές παίρνουν τη μορφή ονείρων, σημαντικών ή ασήμαντων. Αυτά τα όνειρα τότε πρέπει να ερμηνευτούν από εκείνον που τα είδε ή από έναν επαγγελματία ψυχαναλυτή, αλλά και τα δύο έχουν τους κινδύνους τους.

Για να ερμηνεύσει κανείς τα όνειρά του, πρέπει να υπάρχει ελευθερία από κάθε προκατάληψη, ανησυχία και διαστρεβλωτική επιθυμία, και από κάθε κριτική, πράγμα που είναι εξαιρετικά δύσκολο. Κάθε λάθος ερμηνεία φέρνει σύγχυση, καθώς δίνει μια καινούργια εικόνα στο όνειρο. Για να εμποδίσεις την ερμηνευτική σύγχυση, με τις ανησυχίες της και τις αμφιβολίες της είναι πιο συνετό και λογικό, να είσαι σε εγρήγορση και να έχεις επίγνωση στις ώρες που είσαι ξύπνιος, παρακολουθώντας στενά κάθε σκέψη και συναίσθημα, κάθε αντίδραση, όσο πλατιά και πέρα για πέρα γίνεται, πράγμα που χρειάζεται σοβαρότητα και προσοχή. Αν πας σε κάποιον ψυχαναλυτή όχι μόνο δεν θα αποκτήσεις επίγνωση του τεράστιου πλούτου που κρύβεται μέσα σου, αλλά αναπόφευκτα αυτός θα σου γίνει μία εξάρτηση, πράγμα που είναι χειρότερο από όλα τα όνειρα μαζί. Γιατί η εξάρτηση δημιουργεί ψυχολογική ασφάλεια, και στην ψυχολογική ασφάλεια δεν υπάρχει κατανόηση. Ενώ, έχοντας επίγνωση κάθε σκέψης και συναισθήματος, κάθε αντίδρασης, νιώθοντάς τα εντελώς και όσο βαθιά γίνεται, θα δεις να έρχεται τάξη, διαύγεια και κατανόηση, με μεγαλύτερη ένταση μιας πλατιάς επίγνωσης. Έτσι τα όνειρα, στη διάρκεια που είσαι ξύπνιος και που κοιμάσαι, λιγοστεύουν και διαλύονται, και τότε οι ώρες του ύπνου γίνονται τόσο σημαντικές όσο και οι ώρες που είσαι ξύπνιος. Γιατί τότε ο ύπνος φέρνει οξύτητα στην κατάσταση που δεν κοιμάσαι, και ο ύπνος είναι ισοδύναμος με τις ώρες που είσαι ξύπνιος  και όπως στην κατάσταση του ύπνου, έτσι και στην κατάσταση που είσαι ξύπνιος, υπάρχουν διαφορετικά επίπεδα συνείδησης. Όσο περισσότερο αγγίζει κανείς όταν είναι ξύπνιος τα βαθύτερα επίπεδα, τόσο περισσότερο αντιλαμβάνεται στον ύπνο του εκείνες τις καταστάσεις  που βρίσκονται πιο πέρα και από τα βαθιά επίπεδα της συνείδησης. Αν κανείς το βιώσει αυτό, τότε θα δει ότι έχει μια βαθιά επίδραση στον συνειδητό νου όταν δεν κοιμάται.

Το να βιωθεί αυτή η κατάσταση που βρίσκεται πάνω και πέρα από ό,τι μπορεί να φτάσει ο συνειδητός νους είναι εξαιρετικά δύσκολο γιατί το υποσυνείδητο πρέπει να αδειάσει το περιεχόμενό του, μέσω της επίγνωσης, μέσω του ανοίγματος του συνειδητού νου. Έτσι, όταν υπάρχει βαθιά ησυχία, υπάρχει η συνειδητοποίηση «εκείνου» που δεν έχει όνομα.

Από το βιβλίο του Κρισναμούρτι  «Ο κόσμoς μέσα μας» , σε μετάφραση Νίκου Πιλάβιου από τις εκδόσεις Καστανιώτη.

Read Full Post »

Από το ιστολόγιο του Νίκου Πιλάβιου

Ο Γ. Λ. είπε ότι ήταν ένας επιχειρηματίας με σημαντικές εμπειρίες. Είχε δει την άχαρη και δύσκολη πλευρά της ζωής για πολλά χρόνια και τώρα ήθελε να ζήσει μια πνευματική ζωή κι έτσι θα ήθελε, όπως είπε, να εγκαταλείψει τη σεξουαλική του ζωή. Εξέταζε την απόφαση να την εγκαταλείψει. Είπε ότι θα μπορούσε να την εγκαταλείψει αν το έβαζε στο νου του, γιατί είχε αρκετή θέληση για να την ξεπεράσει.

Μετά από λίγη ακόμα συζήτηση, είπα ότι σε τέτοια ζητήματα η απλή χρήση της θέλησης – παρόλο που μπορεί να φέρει το επιθυμητό αποτέλεσμα – είναι σαν μια χειρουργική επέμβαση που μπορεί να φέρει καταστροφικές παρενέργειες. Η απόφασή του βασίζεται σε κάποιο προσωπικό κίνητρο ωφέλειας, στο να γίνει κάτι άλλο από αυτό που είναι, στο να πετύχει κάποιο στόχο; Αν είναι έτσι, τότε η δύναμη που αποφέρει το σεξ θα κατευθυνθεί σε άλλους κρυμμένους στόχους του κι έτσι θα παραμείνει ο αισθησιασμός. Εάν είναι μια λογική ή μια συναισθηματική απόφαση, τότε μια τέτοια απόφαση θα εξαφανίσει την αγάπη. Αλλά η κατανόηση του προβλήματος και των πολλών επιπτώσεών του, θα κάνει την αγάπη δυνατότερη και δεν θα γίνει παιχνιδάκι του μυαλού.

Όταν η εξουσία, οποιουδήποτε είδους, χρησιμοποιείται για προσωπικούς σκοπούς –πολιτικούς, θρησκευτικούς, οικονομικούς ή σεξουαλικούς– φέρνει φριχτές συμφορές στο άτομο, οπότε και στην μάζα. Αν αναζητάμε αυτολησμονιά μέσα από τις σεξουαλικές ορέξεις, τότε αυτές οι ορέξεις, όπως όλες οι ορέξεις, μαζί με τα προβλήματά τους, θα γίνουν πολύ πιο σημαντικές από την ίδια την αιτία τους. Μέσα από τις διάφορες ορέξεις –είτε είναι ευγενικές είτε ποταπές- οι συγκρούσεις και ο πόνος του εαυτού δεν πρόκειται να ξεπεραστούν.

Ο εαυτός κατανοείται μέσα από την αυτογνωσία. Η θλίψη που φέρνει ο εαυτός δεν είναι για να την απαρνηθείς, να την ξεχάσεις ή να την υποκαταστήσεις. Πρέπει να κατανοηθεί. Για να κατανοήσεις τις περίπλοκες πανουργίες του εαυτού, πρέπει να υπάρχει καλοπροαίρετη και αποστασιοποιημένη παρατήρηση. Με την αυτογνωσία, οι ρίζες του αισθησιασμού, της εχθρικότητας,  της άγνοιας και λοιπά, που είναι θαμμένες στη συνείδηση και στο υποσυνείδητο, αποκαλύπτονται.  Ο τρόπος τού να σκάβεις βαθιά μέσα σου είναι εξαιρετικής σημασίας, γιατί το τέλος βρίσκεται στην αρχή. Δεν πρέπει να υπάρχουν βίαιες αποφάσεις, κριτικές, αλλά μία διαρκώς διευρυνόμενη κατανόηση, που η ίδια της η πραότητα διαλύει τις συγκρούσεις, τα μπερδέματα, τις θλίψεις του εαυτού. Γιατί η αυτογνωσία φέρνει μαζί της σωστή σκέψη, και η σωστή σκέψη έρχεται με την αυτοεπίγνωση.

Από το βιβλίο του Κρισναμούρτι, «Ο κόσμoς μέσα μας» που θα κυκλοφορήσει τον Μάιο, από τις εκδόσεις Καστανιώτη.

Read Full Post »

 

Από το ιστολόγιο του Νίκου Πιλάβιου
Η επισκέπτρια, η κυρία Μ. που ήταν δασκάλα, είπε ότι τα παιδιά –όχι στις ώρες του σχολείου- παίζανε τους στρατιώτες με ξύλινα όπλα, με σπαθιά, τανκς και λοιπά και ρώτησε, πώς μπορεί κανείς να αποτρέψει τα παιδιά απ’ αυτό;
«Όταν όλη η κοινωνία έχει εμπλακεί σ’ αυτό το βάρβαρο παιχνίδι, το να το σταματήσουν μερικά παιδιά -που θα ενθαρρυνθούν να το ξανακάνουν από τους μεγάλους- έχει πολύ μικρή σημασία, εκτός αν ο δάσκαλος είναι διαρκώς μαζί τους και τα βοηθάει με άλλους τρόπους ψυχαγωγίας, λογικούς και άκακους».
Η δασκάλα είπε ότι πιθανόν να μπορούσε να προσέχει διαρκώς ένα ή δύο παιδιά, αλλά αν τα παιδιά δεν βοηθιόνταν με συνετές οδηγίες και ορθή καθοδήγηση, να αντιληφθούν τις συμφορές που ακολουθούν με το ξύπνημα της βαρβαρότητάς τους, σύντομα η κοινωνία θα τα απορροφήσει.
Η κοινωνία, σε τελευταία ανάλυση, είναι το άτομο, είναι ένα σύνολο ατόμων και αν το κάθε άτομο δεν βγάλει από μέσα του τις αιτίες που θρέφουν τον πόλεμο και λοιπά, τα εξωτερικά μπαλώματα, που αναμορφώνουν τις ίδιες αιτίες με διαφορετική αξιολόγηση, έχουν πολύ μικρή σημασία. Γι’ αυτό κι εκείνη θα έπρεπε ν’ αρχίσει με τον εαυτό της· θα έπρεπε πρώτα να κατανοήσει τον εαυτό της, γιατί με την αυτογνωσία έρχεται σωστή σκέψη.

Από το βιβλίο του Κρισναμούρτι, «Ο κόσμoς μέσα μας» που θα κυκλοφορήσει τον Μάιο, από τις εκδόσεις Καστανιώτη.

Read Full Post »

Σχετική εικόνα

Από το ιστολόγιο του Νίκου Πιλάβιου

Η  Σ. η  επισκέπτρια, ήρθε από  πολύ μακριά για να βρει αν η φωνή που είχε ακούσει μέσα της, ήταν η φωνή της διαίσθησής της ή η φωνή των σκέψεων της διαμόρφωσής της.
Ύστερα από διάφορες ερωτήσεις, βρήκαμε ότι αυτή η φωνή υπήρξε ευεργετική, οδηγώντας την μακριά από τον υλικό κόσμο σε όλο και περισσότερη ευγένεια στη σκέψη και προσφορά υπηρεσίας στους άλλους. Αλλά τώρα αμφέβαλλε, αμφισβητώντας τη φωνή και όντας πια ανήσυχη. Η φωνή, τής είχε ζητήσει να υπακούει και να μην κάνει ερωτήσεις και τώρα ύστερα από μερικά χρόνια, είχε γίνει αδιάφορη. Τι έπρεπε να κάνει; Αυτή η φωνή ήταν η φωνή της πραγματικότητας;
Αφού συζητήσαμε κάμποσο γύρω από το θέμα, μπήκαμε στο ζήτημα της επιθυμίας, του «θέλω»: αντιλαμβάνεσαι κάτι με τις αισθήσεις, το βλέπεις, και γεννιέται η επιθυμία, το «θέλω» ή το «δεν το θέλω». Είδαμε πώς εμφανίζεται και μετά πώς εκφράζεται μια επιθυμία, πώς εκπληρώνεται μέσα από τον αισθησιασμό, τον υλισμό ή την δίψα για την αιωνιότητα.
Η Σ. είπε ότι πια διαλογιζόταν τακτικά για να φωτιστεί, καθισμένη στο πάτωμα. Διαλογιζόταν στην μοναδικότητα της ύπαρξης του Θεού και λοιπά, και ήταν μαθήτρια σε Σχολή Βεντάντα.
Χωρίς κατανόηση της αιτίας της επιθυμίας, ο διαλογισμός δεν  οδηγεί σε καμιά φώτιση. Ο διαλογισμός πρέπει να βασίζεται στο να σκέφτεσαι σωστά κι όχι σε κάποια «μέθοδο», όσο ευγενική κι αν είναι. Το να σκέφτεσαι σωστά ξεκινάει από την κατανόηση της επιθυμίας ως μορφής του «εγώ» και του «το δικό μου». Αυτός ο εγωισμός είναι ο εγωισμός του καθένα, είτε ζει στην Ινδία, στην Κίνα, στην Ευρώπη, είτε ζει εδώ στην Αμερική. Ο κόσμος είναι η προβολή του εαυτού τού καθένα. Για να κατανοήσει κανείς τα προβλήματα του κόσμου πρέπει  πρώτα να κατανοήσει τον εαυτό του, κι όχι με μια αυτοπεριορισμένη κατανόηση, αλλά μέσα από μία αμερόληπτη και με καλοσύνη επίγνωση του εαυτού του. Η αυτογνωσία είναι η αρχή του να σκέφτεσαι σωστά, πράγμα που είναι το αληθινό ξεκίνημα του διαλογισμού.
Η Σ. είπε ότι το πρόβλημά της έπαιρνε με τη συζήτηση μια καινούρια σημασία: ότι, με κάποιον τρόπο, μέσα από την έντονη επιθυμία της, έδινε μια σημασία στη φωνή που, όμως, μπορεί να ήταν απλώς η δική της διαισθητική αντίληψη.

Από το βιβλίο του Κρισναμούρτι, «Ο κόσμoς μέσα μας» που θα κυκλοφορήσει τον Απρίλιο.

Read Full Post »

Σκίτσα πολιτικά καταπληκτικές Εικόνες Paul Kuczynski

Από το ιστολόγιο του Νίκου Πιλάβιου

Ο Ε. ήρθε για να ρωτήσει πώς θα ξεπεράσει το θυμό του, καθώς ήταν πυρ και μανία με τον συνεταίρο του, που τον εξερέθιζε ο τρόπος του και η συμπεριφορά του.
Ύστερα από αρκετή συζήτηση, του επεσήμανα ότι έβγαζε αυτόν τον θυμό επειδή ήθελε να κάνει τον συνέταιρό του να προσαρμοστεί στο μοντέλο συμπεριφοράς που είχε ο ίδιος και που το είχε θρέψει μέσα του μία αδιαλλαξία· και η αδιαλλαξία είναι απερισκεψία. Αν εγκατέλειπε αυτόν τον συνέταιρό του και έβρισκε άλλον, θα εμφανιζόταν το ίδιο πρόβλημα, γιατί αυτός ο ίδιος ήταν το πρόβλημα και όχι ο συνέταιρός του. Ο επισκέπτης έπρεπε να κατανοήσει την κατάσταση και όχι απλώς να την αλλάξει. Εάν εξαρτιόταν από το περιβάλλον του για να ελευθερωθεί από τον θυμό, τότε θα ήταν σκλάβος του για πάντα. Όπως και εάν εξαρτιόταν από το περιβάλλον του, τότε δεν θα έβαζε ποτέ το μυαλό του να δουλέψει. Είναι σαν εκείνους που αναζητάνε αδιάκοπη αλλαγή στις σχέσεις τους — όντας απογοητευμένοι ή κουρασμένοι, αναζητούνε φιλία ή αγάπη κάθε τόσο σε ένα άλλο πρόσωπο. Επειδή δεν έχουν πλήρη κατανόηση των σχέσεων, η εξωτερική αλλαγή στο περιβάλλον απλώς θα δημιουργήσει ξανά τις ίδιες συγκρούσεις, απογοητεύσεις και κορεσμό σε διαφορετικές μορφές.
Έτσι ο Ε. πρέπει να αποκτήσει επίγνωση της δικής του απερισκεψίας και της αιτίας της.

Από το βιβλίο του Κρισναμούρτι, «Ο κόσμoς μέσα μας» που θα κυκλοφορήσει τον Απρίλιο.

Read Full Post »

Older Posts »

Αρέσει σε %d bloggers: