Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Archive for the ‘«Ο κόσμος μέσα μας»’ Category

Από το ιστολόγιο του Νίκου Πιλάβιου

Ο Γ. Λ. είπε ότι ήταν ένας επιχειρηματίας με σημαντικές εμπειρίες. Είχε δει την άχαρη και δύσκολη πλευρά της ζωής για πολλά χρόνια και τώρα ήθελε να ζήσει μια πνευματική ζωή κι έτσι θα ήθελε, όπως είπε, να εγκαταλείψει τη σεξουαλική του ζωή. Εξέταζε την απόφαση να την εγκαταλείψει. Είπε ότι θα μπορούσε να την εγκαταλείψει αν το έβαζε στο νου του, γιατί είχε αρκετή θέληση για να την ξεπεράσει.

Μετά από λίγη ακόμα συζήτηση, είπα ότι σε τέτοια ζητήματα η απλή χρήση της θέλησης – παρόλο που μπορεί να φέρει το επιθυμητό αποτέλεσμα – είναι σαν μια χειρουργική επέμβαση που μπορεί να φέρει καταστροφικές παρενέργειες. Η απόφασή του βασίζεται σε κάποιο προσωπικό κίνητρο ωφέλειας, στο να γίνει κάτι άλλο από αυτό που είναι, στο να πετύχει κάποιο στόχο; Αν είναι έτσι, τότε η δύναμη που αποφέρει το σεξ θα κατευθυνθεί σε άλλους κρυμμένους στόχους του κι έτσι θα παραμείνει ο αισθησιασμός. Εάν είναι μια λογική ή μια συναισθηματική απόφαση, τότε μια τέτοια απόφαση θα εξαφανίσει την αγάπη. Αλλά η κατανόηση του προβλήματος και των πολλών επιπτώσεών του, θα κάνει την αγάπη δυνατότερη και δεν θα γίνει παιχνιδάκι του μυαλού.

Όταν η εξουσία, οποιουδήποτε είδους, χρησιμοποιείται για προσωπικούς σκοπούς –πολιτικούς, θρησκευτικούς, οικονομικούς ή σεξουαλικούς– φέρνει φριχτές συμφορές στο άτομο, οπότε και στην μάζα. Αν αναζητάμε αυτολησμονιά μέσα από τις σεξουαλικές ορέξεις, τότε αυτές οι ορέξεις, όπως όλες οι ορέξεις, μαζί με τα προβλήματά τους, θα γίνουν πολύ πιο σημαντικές από την ίδια την αιτία τους. Μέσα από τις διάφορες ορέξεις –είτε είναι ευγενικές είτε ποταπές- οι συγκρούσεις και ο πόνος του εαυτού δεν πρόκειται να ξεπεραστούν.

Ο εαυτός κατανοείται μέσα από την αυτογνωσία. Η θλίψη που φέρνει ο εαυτός δεν είναι για να την απαρνηθείς, να την ξεχάσεις ή να την υποκαταστήσεις. Πρέπει να κατανοηθεί. Για να κατανοήσεις τις περίπλοκες πανουργίες του εαυτού, πρέπει να υπάρχει καλοπροαίρετη και αποστασιοποιημένη παρατήρηση. Με την αυτογνωσία, οι ρίζες του αισθησιασμού, της εχθρικότητας,  της άγνοιας και λοιπά, που είναι θαμμένες στη συνείδηση και στο υποσυνείδητο, αποκαλύπτονται.  Ο τρόπος τού να σκάβεις βαθιά μέσα σου είναι εξαιρετικής σημασίας, γιατί το τέλος βρίσκεται στην αρχή. Δεν πρέπει να υπάρχουν βίαιες αποφάσεις, κριτικές, αλλά μία διαρκώς διευρυνόμενη κατανόηση, που η ίδια της η πραότητα διαλύει τις συγκρούσεις, τα μπερδέματα, τις θλίψεις του εαυτού. Γιατί η αυτογνωσία φέρνει μαζί της σωστή σκέψη, και η σωστή σκέψη έρχεται με την αυτοεπίγνωση.

Από το βιβλίο του Κρισναμούρτι, «Ο κόσμoς μέσα μας» που θα κυκλοφορήσει τον Μάιο, από τις εκδόσεις Καστανιώτη.

Read Full Post »

Φωτογραφία του χρήστη Krishnamurti Library of Athens.

Από το ιστολόγιο του Νίκου Πιλάβιου
Η επισκέπτρια, η κυρία Μ. που ήταν δασκάλα, είπε ότι τα παιδιά –όχι στις ώρες του σχολείου- παίζανε τους στρατιώτες με ξύλινα όπλα, με σπαθιά, τανκς και λοιπά και ρώτησε, πώς μπορεί κανείς να αποτρέψει τα παιδιά απ’ αυτό;
«Όταν όλη η κοινωνία έχει εμπλακεί σ’ αυτό το βάρβαρο παιχνίδι, το να το σταματήσουν μερικά παιδιά -που θα ενθαρρυνθούν να το ξανακάνουν από τους μεγάλους- έχει πολύ μικρή σημασία, εκτός αν ο δάσκαλος είναι διαρκώς μαζί τους και τα βοηθάει με άλλους τρόπους ψυχαγωγίας, λογικούς και άκακους».
Η δασκάλα είπε ότι πιθανόν να μπορούσε να προσέχει διαρκώς ένα ή δύο παιδιά, αλλά αν τα παιδιά δεν βοηθιόνταν με συνετές οδηγίες και ορθή καθοδήγηση, να αντιληφθούν τις συμφορές που ακολουθούν με το ξύπνημα της βαρβαρότητάς τους, σύντομα η κοινωνία θα τα απορροφήσει.
Η κοινωνία, σε τελευταία ανάλυση, είναι το άτομο, είναι ένα σύνολο ατόμων και αν το κάθε άτομο δεν βγάλει από μέσα του τις αιτίες που θρέφουν τον πόλεμο και λοιπά, τα εξωτερικά μπαλώματα, που αναμορφώνουν τις ίδιες αιτίες με διαφορετική αξιολόγηση, έχουν πολύ μικρή σημασία. Γι’ αυτό κι εκείνη θα έπρεπε ν’ αρχίσει με τον εαυτό της· θα έπρεπε πρώτα να κατανοήσει τον εαυτό της, γιατί με την αυτογνωσία έρχεται σωστή σκέψη.

Από το βιβλίο του Κρισναμούρτι, «Ο κόσμoς μέσα μας» που θα κυκλοφορήσει τον Μάιο, από τις εκδόσεις Καστανιώτη.

Read Full Post »

Σχετική εικόνα

Από το ιστολόγιο του Νίκου Πιλάβιου

Η  Σ. η  επισκέπτρια, ήρθε από  πολύ μακριά για να βρει αν η φωνή που είχε ακούσει μέσα της, ήταν η φωνή της διαίσθησής της ή η φωνή των σκέψεων της διαμόρφωσής της.
Ύστερα από διάφορες ερωτήσεις, βρήκαμε ότι αυτή η φωνή υπήρξε ευεργετική, οδηγώντας την μακριά από τον υλικό κόσμο σε όλο και περισσότερη ευγένεια στη σκέψη και προσφορά υπηρεσίας στους άλλους. Αλλά τώρα αμφέβαλλε, αμφισβητώντας τη φωνή και όντας πια ανήσυχη. Η φωνή, τής είχε ζητήσει να υπακούει και να μην κάνει ερωτήσεις και τώρα ύστερα από μερικά χρόνια, είχε γίνει αδιάφορη. Τι έπρεπε να κάνει; Αυτή η φωνή ήταν η φωνή της πραγματικότητας;
Αφού συζητήσαμε κάμποσο γύρω από το θέμα, μπήκαμε στο ζήτημα της επιθυμίας, του «θέλω»: αντιλαμβάνεσαι κάτι με τις αισθήσεις, το βλέπεις, και γεννιέται η επιθυμία, το «θέλω» ή το «δεν το θέλω». Είδαμε πώς εμφανίζεται και μετά πώς εκφράζεται μια επιθυμία, πώς εκπληρώνεται μέσα από τον αισθησιασμό, τον υλισμό ή την δίψα για την αιωνιότητα.
Η Σ. είπε ότι πια διαλογιζόταν τακτικά για να φωτιστεί, καθισμένη στο πάτωμα. Διαλογιζόταν στην μοναδικότητα της ύπαρξης του Θεού και λοιπά, και ήταν μαθήτρια σε Σχολή Βεντάντα.
Χωρίς κατανόηση της αιτίας της επιθυμίας, ο διαλογισμός δεν  οδηγεί σε καμιά φώτιση. Ο διαλογισμός πρέπει να βασίζεται στο να σκέφτεσαι σωστά κι όχι σε κάποια «μέθοδο», όσο ευγενική κι αν είναι. Το να σκέφτεσαι σωστά ξεκινάει από την κατανόηση της επιθυμίας ως μορφής του «εγώ» και του «το δικό μου». Αυτός ο εγωισμός είναι ο εγωισμός του καθένα, είτε ζει στην Ινδία, στην Κίνα, στην Ευρώπη, είτε ζει εδώ στην Αμερική. Ο κόσμος είναι η προβολή του εαυτού τού καθένα. Για να κατανοήσει κανείς τα προβλήματα του κόσμου πρέπει  πρώτα να κατανοήσει τον εαυτό του, κι όχι με μια αυτοπεριορισμένη κατανόηση, αλλά μέσα από μία αμερόληπτη και με καλοσύνη επίγνωση του εαυτού του. Η αυτογνωσία είναι η αρχή του να σκέφτεσαι σωστά, πράγμα που είναι το αληθινό ξεκίνημα του διαλογισμού.
Η Σ. είπε ότι το πρόβλημά της έπαιρνε με τη συζήτηση μια καινούρια σημασία: ότι, με κάποιον τρόπο, μέσα από την έντονη επιθυμία της, έδινε μια σημασία στη φωνή που, όμως, μπορεί να ήταν απλώς η δική της διαισθητική αντίληψη.

Από το βιβλίο του Κρισναμούρτι, «Ο κόσμoς μέσα μας» που θα κυκλοφορήσει τον Απρίλιο.

Read Full Post »

Σκίτσα πολιτικά καταπληκτικές Εικόνες Paul Kuczynski

Από το ιστολόγιο του Νίκου Πιλάβιου

Ο Ε. ήρθε για να ρωτήσει πώς θα ξεπεράσει το θυμό του, καθώς ήταν πυρ και μανία με τον συνεταίρο του, που τον εξερέθιζε ο τρόπος του και η συμπεριφορά του.
Ύστερα από αρκετή συζήτηση, του επεσήμανα ότι έβγαζε αυτόν τον θυμό επειδή ήθελε να κάνει τον συνέταιρό του να προσαρμοστεί στο μοντέλο συμπεριφοράς που είχε ο ίδιος και που το είχε θρέψει μέσα του μία αδιαλλαξία· και η αδιαλλαξία είναι απερισκεψία. Αν εγκατέλειπε αυτόν τον συνέταιρό του και έβρισκε άλλον, θα εμφανιζόταν το ίδιο πρόβλημα, γιατί αυτός ο ίδιος ήταν το πρόβλημα και όχι ο συνέταιρός του. Ο επισκέπτης έπρεπε να κατανοήσει την κατάσταση και όχι απλώς να την αλλάξει. Εάν εξαρτιόταν από το περιβάλλον του για να ελευθερωθεί από τον θυμό, τότε θα ήταν σκλάβος του για πάντα. Όπως και εάν εξαρτιόταν από το περιβάλλον του, τότε δεν θα έβαζε ποτέ το μυαλό του να δουλέψει. Είναι σαν εκείνους που αναζητάνε αδιάκοπη αλλαγή στις σχέσεις τους — όντας απογοητευμένοι ή κουρασμένοι, αναζητούνε φιλία ή αγάπη κάθε τόσο σε ένα άλλο πρόσωπο. Επειδή δεν έχουν πλήρη κατανόηση των σχέσεων, η εξωτερική αλλαγή στο περιβάλλον απλώς θα δημιουργήσει ξανά τις ίδιες συγκρούσεις, απογοητεύσεις και κορεσμό σε διαφορετικές μορφές.
Έτσι ο Ε. πρέπει να αποκτήσει επίγνωση της δικής του απερισκεψίας και της αιτίας της.

Από το βιβλίο του Κρισναμούρτι, «Ο κόσμoς μέσα μας» που θα κυκλοφορήσει τον Απρίλιο.

Read Full Post »

Φωτογραφία του χρήστη Krishnamurti - France.

Οι δύο επισκέπτες που είχαν έρθει εξήγησαν σύντομα ότι ήταν Χριστιανοί και γι’ αυτό ήθελαν να φέρουν ειρήνη στον κόσμο.
«Εάν μου επιτρέπετε, θα παρατηρήσω ότι αυτές ακριβώς οι ταμπέλλες – Χριστιανοί, Βουδιστές, Ινδουιστές, Μουσουλμάνοι και λοιπά – δεν είναι που χωρίζουν τους ανθρώπους; Όπως οι εθνικιστικοί και οι οικονομικοί διαχωρισμοί διαιρούν τους ανθρώπους, έτσι και οι θρησκείες με τους συμβολισμούς τους, τις τελετουργίες τους και τις ψαλμωδίες των ιερέων τους, χωρίζουν τους ανθρώπους. Οι πίστεις και τα δόγματα, οι δοξασίες και η τυπολατρία, χτίζουν αξεπέραστα φράγματα. Γι’ αυτές έχουν γίνει -και γίνονται ακόμα- μάταιες διαμάχες. Αυτές είναι που δημιουργούν αδιαλλαξία και ανταγωνισμό· αυτές είναι που καταστρέφουν τον νου και την καρδιά. Το πνεύμα της αδιαλλαξίας, της αποκλειστικότητας και των προνομίων είναι εκείνο που καταστρέφει την ενότητα των ανθρώπων, την καλή θέληση και την αγάπη.
Θρησκεία είναι ο δρόμος της αγάπης στη ζωή κι όχι η πίστη σε κάτι· είναι η δράση χωρίς το «εγώ» με τα κρυφά κίνητρά του και όχι οι τελετουργίες σε ναούς· θρησκεία είναι η αναζήτηση εκείνου που είναι το ύψιστο χωρίς δόγματα που παραπλανούν.
Όταν δηλώνει κανείς ότι είναι Χριστιανός ή Ινδουιστής και λοιπά, Αμερικάνος, Ινδός ή Άγγλος, σ’ αυτό υπάρχει κάποια περηφάνια και αίσθηση δύναμης, πράγματα που αναπόφευκτα δημιουργούν φράχτες ανάμεσα στους ανθρώπους. Κι όταν λένε ότι είναι Ινδουιστές ή Χριστιανοί και λοιπά, έχουν επίγνωση όλων όσων συνεπάγεται αυτό; Δεν έχουν επίγνωση της ασημαντότητας της ταμπέλλας και του μεγαλείου της πραγματικότητας; Όσο περισσότερο ενδιαφέρονται για το ασήμαντο, τόσο το λιγότερο δεν παύει να υπάρχει το πραγματικό;
Η αγάπη, η συμπόνια, η καλή θέληση, δεν χρειάζονται ταμπέλλες και είναι αυτές που θα φέρουν ειρήνη στον κόσμο. Ούτε οι οικονομικές μεταρρυθμίσεις, ούτε η κυριαρχία ενός ή δύο ανθρώπων, ούτε η τεχνολογική πρόοδος μπορούν να φέρουν ειρήνη. Αντιθέτως, χωρίς αλλαγή της καρδιάς, αυτά μπορούν να φέρουν μόνο μεγαλύτερες και πιο ολέθριες καταστροφές.
Για να «φέρεις ειρήνη στον κόσμο», όπως είπατε, πρέπει να αρχίσεις με τον εαυτό σου, γιατί  εσύ είσαι ο κόσμος. Αυτό που είσαι εσύ, είναι κι ο κόσμος. Αν είσαι άπληστος, ανταγωνιστικός, αναζητάς προνόμια και κέρδη, είσαι προσκολλημένος στην μία ή στην άλλη ταμπέλλα, αν είσαι ζηλόφθονος και εμπαθής, τότε θα υπάρχει ένας κόσμος γεμάτος μίσος και πολέμους, ένας κόσμος αυξανόμενου χάους και τυραννίας, σκληρότητας και φόβου. Εσύ έχεις δημιουργήσει τα προβλήματα που υπάρχουν στον κόσμο και είσαι το μόνο πρόσωπο που μπορεί να τα λύσει. Μην το αφήνεις στους ειδικούς, στους πολιτικούς, στους ηγέτες, επειδή ό,τι είσαι εσύ είναι κι ο κόσμος».

Από το βιβλίο του Κρισναμούρτι, «Ο Κόσμος Μέσα μας», που δεν έχει κυκλοφορήσει ακόμα.

Read Full Post »

Από το ιστολόγιο του Νίκου Πιλάβιου

Ο  Λ.  είπε ότι ήθελε να συζητήσει κάποιες πλευρές της δυαδικότητας. Ξεκίνησε λέγοντας ότι, «χωρίς δυαδικότητα δεν υπάρχει ζωή. Σ’ αυτήν βρίσκεται η ζωή· η αδιάκοπη πάλη των αντιθέτων είναι η φύση ακριβώς της ζωής ─ των πολιτικών, κοινωνικών και προσωπικών σχέσεων. Μέσα σ’ αυτήν ακριβώς την πάλη, υπάρχει δημιουργικότητα κι όχι έξω απ’ αυτήν. Η θέση και η αντίθεση θα υπάρχουν πάντα και από τη σύγκρουσή τους θα γεννιέται ένα αποτέλεσμα, το οποίο θα έχει τις δικές του αντιθέσεις. Κατ’ αυτόν τον τρόπο υπάρχει αδιάκοπη πρόοδος: η φεουδαρχία έφερε τον καπιταλισμό και ο καπιταλισμός έφερε τον κομμουνισμό. Δεν υπάρχει πισωδρόμισμα, γιατί στη σύγκρουση της δυαδικότητας υπάρχει πάντα μια προς τα μπρος επαναστατική κίνηση».

«Ανάμεσα στα αντίθετα υπάρχουν προστριβές, πάλη, αλλά σ’ αυτή τη σύγκρουση υπάρχει δημιουργικότητα;» ρώτησα τον επισκέπτη. «Η δημιουργικότητα είναι αποτέλεσμα δυαδικότητας ή είναι κάτι πέρα από κάθε σύγκρουση; Σύγκρουση υπάρχει σε κάθε σχέση και το τέλος της σύγκρουσης είναι θάνατος ή η αρχή ενός άλλου τρόπου ζωής, μιας άλλης κατάστασης ύπαρξης; Με την κατανόηση της σύγκρουσης θα συνειδητοποιήσουμε τη σημασία της δυαδικότητας· η δυαδικότητα έχει νόημα σε σχέση με τη σύγκρουση. Η ζωή είναι για να τη ζεις στον ατέλειωτο διάδρομο της δυαδικότητας; Υπάρχει κίνηση προς τα μπρος μέσα στη δυαδικότητα; Μέσα στα δεσμά της δυαδικότητας, μπορεί να υπάρξει βαθιά επανάσταση; Έξω από θεωρίες, ας συζητήσουμε γι’ αυτήν πιο άμεσα. Στην πραγματική στιγμή μιας σύγκρουσης, έχουμε επίγνωση δημιουργικότητας; Όταν ο θόρυβος της πάλης σταματήσει, όταν δεν είμαστε πια σε δίλημμα ανάμεσα σε αντίθετα, όταν είμαστε σε ειρήνη με τον εαυτό μας, όταν ο εαυτός είναι σε αναζήτηση, τότε υπάρχει δημιουργικότητα. Στους περισσότερους από μας η σύγκρουση παίρνει τη θέση της δημιουργικότητας, κι έτσι η σύγκρουση γίνεται η ουσιαστική έκφραση της ζωής».

«Η ζωή είναι συγκρούσεις», ισχυρίστηκε ο επισκέπτης.

«Η ζωή είναι πόνος, αλλά δεν θα πρέπει να πάμε πέρα απ’ αυτόν; Εάν η ζωή είναι μια ατέλειωτη σύγκρουση δυαδικότητας, τότε δεν υπάρχει τέλος στον πόνο, τότε δεν υπάρχει επαναστατική κίνηση προς τα εμπρός, αλλά μόνο διαφορετικές μορφές πόνου. Έτσι κάθε μεταρρύθμιση μέσα στη δυαδικότητα εκφυλίζεται και δημιουργική επανάσταση υπάρχει μόνο εκτός δυαδικότητας. Η κοινωνία είναι η έκφρασή μας και αν η σκέψη μας και τα συναισθήματά μας είναι περιορισμένα στα πλαίσια θέσης και αντίθεσης, τότε θα υπάρχει διαίρεση και σύγχυση σε κάθε σχέση».

«Είναι δυνατόν η σκέψη να πάει πέρα από τη σκέψη;» ρώτησε ο επισκέπτης. «Εάν δεν μπορεί να βιωθεί αυτό, τότε δεν είναι πραγματικό, τότε γίνεται το άγνωστο, πράγμα που είναι απλή πρόληψη».

«Εάν δεν υπάρχουν εμπειρίες χωρίς ψευδαισθήσεις, τότε η ζωή δεν έχει νόημα. Μπορεί η σκέψη να ελευθερωθεί από τη δυαδικότητα μόνο με την κατανόηση εκείνου που κάνει τη διαίρεση ─ εκείνου που θέλει να γίνει κάτι και την επιθυμία να γίνεις κάτι. Μπορεί, όταν ο σκεπτόμενος  και οι σκέψεις του βιωθούν σαν ένα. Όπως δεν μπορείς να χωρίσεις τη ζέστη από τη φωτιά, έτσι και ο σκεπτόμενος είναι αχώριστος από τις σκέψεις του. Εμείς έχουμε κάνει αυτό το διαχωρισμό και μόνο με την διαλογιζόμενη επίγνωση μπορεί να υπάρξει ενιαία εμπειρία ─ να έχεις επίγνωση της κάθε σκέψης και του κάθε συναισθήματος, να έχεις επίγνωση της αιτίας τους και του αποτελέσματός τους και της διπλής διαδικασίας τους, και τότε να βιώσεις τον σκεπτόμενο και τις σκέψεις του σαν ένα. Αυτό φέρνει μία αληθινή εσωτερική, δημιουργική επανάσταση. Από τη στιγμή που δεν υπάρχει προσκόλληση, τότε είναι δυνατή μία απεριόριστη εσωτερική ευλυγισία».

Από το βιβλίο του Κρισναμούρτι, «Ο Κόσμος Μέσα μας», που δεν έχει κυκλοφορήσει ακόμα.

Read Full Post »

Αποτέλεσμα εικόνας για κρισναμουρτι

Από το ιστολόγιο του Νίκου Πιλάβιου

Η κυρία Γ. Α. είπε ότι βρισκόταν μέσα σε μια μεγάλη θλίψη, κι ότι είχε μπορέσει να περάσει τις πολλές δοκιμασίες της ζωής της με σχετική ευκολία, επειδή από την παιδική της ηλικία είχε ένα άσβηστο φως μέσα της· αλλά προχθές, αυτό το φως έσβησε ξαφνικά, κάτι που δεν είχε ξανασυμβεί ποτέ πριν. Την είχαν πλημμυρίσει μια ξαφνική μοναξιά, κι ένα ανυπόφορο κενό, τόσο τρομακτικά που για μερικές ημέρες δεν ήξερε τι της γινόταν· είχε γίνει ανυπόφορο. Είπε ότι θα έπρεπε να είχε κάνει κάτι η ίδια, όπως να επέτρεψε στον εαυτό της να γίνει αρνητική, να άφησε να μπουν άσχημα πράγματα μέσα στο μυαλό της. Ίσως να παραήταν δραστήρια, να σπατάλησε τις δυνάμεις της, καθώς είχε πάρα πολλά να κάνει. Αλλά γιατί έπρεπε να την αφήσει το φως; Πώς θα μπορούσε να το φέρει πίσω;
Στην παιδική μας ηλικία και στην εφηβεία μας, έχουμε συχνά μαζί μας αυτήν την εκπληκτική φωτεινότητα, ένα τραγούδι μέσα στην καρδιά που μας ακολουθεί σε όλη μας τη ζωή που, όμως, σε κάποιους σβήνει γρήγορα. Έρχεται απρόσκλητο, κι απλώς είναι μαζί μας. Το θεωρούμε σαν κάτι αυτονόητο και ανυποψίαστοι ζούμε γύρω του. Αν δεν κάνουμε εσκεμμένα κάτι βίαιο και χαθούμε μέσα σε κάποια μεγάλη ανοησία, εκείνο συνεχίζει μαζί μας καλοκάγαθα χωρίς να ανακατεύεται, αλλά είναι πάντα εκεί. Όμως καθώς μεγαλώνουμε, μέσα στην ανία μας, μέσα στην αδυναμία κατανόησης που έχουμε, μέσα στον υλισμό μας, αρχίζουμε να είμαστε εξαρτημένοι από αυτό, γαντζωνόμαστε απ’ αυτό, το φυλάμε σαν θησαυρό κι αρχίζουμε να το χρησιμοποιούμε. Τότε, κάποια μέρα φεύγει έτσι όπως ήρθε, χωρίς να ζητήσει την άδειά μας. Μένουμε με ένα βασανιστικό κενό, με μια ανυπόφορη μοναξιά και κλαίμε γι’ αυτό που χάθηκε.
Τότε, ξυπνάει η μνήμη και ψάχνει τρόπους και μέσα για να ξαναζωντανέψει το φως. Κι αναρωτιέται εκείνος που έχασε το φως: «Γιατί χάθηκε»; «Τι έχω κάνει για να το χάσω»; «Τι πρέπει να κάνω για να το έχω πάλι»; «Υπάρχει καμιά ελπίδα»; Η σκέψη περιπλανιέται πίσω-μπρος, κάνοντας κύκλους μέσα στην απελπισία και στην ελπίδα, δοκιμάζοντας όλους τους τρόπους για να το επαναφέρει, όπως μια μάνα το νεκρό παιδί της. Το ίδιο δεν κάνει κι εκείνη για το φως μέσα της, κάνοντας ό,τι μπορεί για να το επαναφέρει, δίνοντας στον εαυτό της εξηγήσεις, δικαιολογίες, προσπαθώντας να βρει τις αιτίες της εξαφάνισής του; Αυτό το στροβίλισμα του μυαλού της την εμποδίζει να κατανοήσει την πραγματική κατάστασή της. Δεν μπορεί ποτέ να το επαναφέρει, γιατί δεν είναι κάτι που ανήκει στο μυαλό και όσο ευχάριστη κι εμψυχωτική κι αν ήταν η συνεχιζόμενη εμπειρία του, τώρα είχε τελειώσει. Αν δεν το σκέφτεται σαν «σκληρό», θα πρέπει, όσο παράξενο κι αν της φαίνεται, να νοιώσει ευγνωμοσύνη γιατί αυτό που έγινε είναι ένα ξύπνημα. Πριν, το είχε αποδεχτεί, ζούσε μαζί του και προχωρούσε με τις συνηθισμένες δοκιμασίες της ζωής. Τώρα, όμως, είχε ένα οδυνηρό ξύπνημα: το σοκ της βαθιάς μοναξιάς, του κενού, χωρίς να έχει τίποτα να στηριχτεί επάνω του. Θα έπρεπε να ευχαριστήσει τους ουρανούς γι’ αυτό. Μέσα σ’ αυτήν την εξαιρετικά ευάλωτη κατάσταση, όφειλε να βρίσκεται σε έντονη επαγρύπνηση, έτσι ώστε να μην χάνεται μέσα σε κάποια δευτερεύοντα θέματα, σε κάποιες δοξασίες, ερμηνείες, υποκατάστατα, επειδή η αναζήτηση παρηγοριάς θα καταστρέψει εντελώς την κατανόηση. Αυτή η αναζήτηση παρηγοριάς είναι υπερβολικά λεπτή, οι δρόμοι της είναι παραπλανητικοί, μουλωχτοί και δεν οδηγεί πουθενά αλλού εκτός από μαρασμό και θολότητα του νου. Εάν δεν αναζητήσει θολή παρηγοριά, τότε βρίσκεται πια στην αρχή μιας αληθινής εσωτερικής ανάστασής της. Απογυμνωμένη εντελώς από κάθε είδους στηρίγματα, μπορεί – αν θέλει – να αρχίσει να σκάβει βαθιά μέσα της, κατανοώντας τα εμπόδια, τα μπλοκαρίσματά της. Όσο περισσότερο θα αποκτά επίγνωση, τόσο μεγαλύτερη και πλατύτερη θα γίνεται η ικανότητά της να «σκάβει» μέσα της, να κατανοεί. Στην αυτογνωσία βρίσκεται η σοφία και το άφθαρτο.

Από το βιβλίο του Κρισναμούρτι, «Ο Κόσμος Μέσα μας», που δεν έχει κυκλοφορήσει ακόμα.

Read Full Post »

Older Posts »

Αρέσει σε %d bloggers: