Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Archive for the ‘Κ’ Category

Ο νερόμυλος

Αποτέλεσμα εικόνας για νερομυλος και η λιμνη

«Ποια είναι η φύση της δικής σας διάνοιας Κρίσνατζι; Τί βλέπετε όταν κοιτάτε ένα δέντρο;»

» Η διάνοιά μου είναι σαν λίμνη. Κάθε ανατάραξη που συμβαίνει στην επιφάνειά της, σύντομα πεθαίνει αφήνοντάς την γαλήνια όπως και πριν», μου απάντησε ήρεμα. Κατόπιν, σα να κατάλαβε τι θα τον ρωτούσα, πρόσθεσε με ένα παιχνιδιάρικο χαμόγελο:

» Και η δική σας διάνοια είναι σαν νερόμυλος».

Κρισναμούρτι: δυο πουλιά πάνω σ’ ένα δέντρο, του Ravi Ravindra

Advertisements

Read Full Post »

Αποτέλεσμα εικόνας για κρισναμουρτι

«… Η δίψα για μεταφυσικές εμπειρίες είναι η αρχή της αυταπάτης. Όπως συνειδητοποιείς τώρα, τα οράματά σου δεν ήταν παρά προβολές τής καταγωγής σου, τής διαμόρφωσής σου. Και σίγουρα, αυτό δεν είναι διαλογισμός. Το ξεκίνημα του διαλογισμού είναι η κατανόηση της καταγωγής, του εαυτού, και χωρίς αυτή την κατανόηση, ό,τι ονομάζεται διαλογισμός, όσο ευχάριστος ή οδυνηρός κι αν είναι, είναι απλώς μια μορφή αυτο-ύπνωσης. Έχεις εξασκήσει τον αυτο-έλεγχο, την τιθάσευση της σκέψης και συγκεντρώθηκες στην αύξηση των εμπειριών σου. Αυτή είναι μία εγωκεντρική απασχόληση, δεν είναι διαλογισμός. Και το να δεις ότι αυτό δεν είναι διαλογισμός, είναι η αρχή του διαλογισμού. Το να δεις την αλήθεια μέσα στο ψέμα, ελευθερώνει τον νου από το ψέμα. Η ελευθερία από το ψέμμα δεν έρχεται από την επιθυμία να την πετύχεις, έρχεται όταν ο νους δεν ενδιαφέρεται πια για την πραγματοποίηση κάποιου σκοπού. Πρέπει να σταματήσει κάθε αναζήτηση και μόνο τότε υπάρχει κάποια πιθανότητα, να εμφανιστεί εκείνο που δεν έχει όνομα…» ΣΤΟΧΑΣΜΟΙ ΠΑΝΩ ΣΤΗ ΖΩΗ ΜΑΣ – Γ΄ ΤΟΜΟΣ

Read Full Post »

Αποτέλεσμα εικόνας για poylia sta syrmata

«… Ένας από τους παράγοντες βίας στον κόσμο είναι ο υπερπληθυσμός. Σε μια γεμάτη από κόσμο πόλη, όπου κάθε δρόμος είναι πλημυρισμένος από ανθρώπους, δεν υπάρχει χώρος. Και οι άνθρωποι χρειάζονται χώρο. Μού έχει πει ένας φίλος για κάποια πειράματα που έχουν γίνει με ποντίκια: Όταν έβαλαν πολλά ποντίκια μέσα σε ένα μικρό χώρο, πολεμούσε το ένα το άλλο και οι μητέρες εξόντωναν τα παιδιά τους· υπήρχε πλήρης αποπροσανατολισμός. Κι αυτό είναι που συμβαίνει στον κόσμο· αυτό είναι εκείνο που συμβαίνει σε κάθε μεγάλη πόλη όπου συνωστίζεται πλήθος ανθρώπων, που είναι πυκνοκατοικημένη. Ένας από τους παράγοντες βίας εξωτερικά είναι η έλλειψη χώρου. Ένας άλλος παράγοντας είναι όταν ο νους είναι φορτωμένος με πάρα πολλές μνήμες, πάρα πολλές εμπειρίες, που είναι γνώσεις, κι έτσι δεν υπάρχει καθόλου χώρος εσωτερικά. Και τον χρειάζεσαι τον χώρο. Ποιος είναι ο παράγοντας που εμποδίζει τον νου να έχει τεράστιο χώρο; (….) Αλλά και μέσα σας χρειάζεται να έχετε χώρο έτσι ώστε να τελειώνουν οι εσωτερικές συγκρούσεις. Έχετε παρακολουθήσει ποτέ τον νου σας αντικειμενικά, κοιτάζοντας πόσο αεικίνητος είναι με το να φλυαρεί και να θυμάται; Ξέρετε τον ατελείωτο θόρυβο που γίνεται καθώς ο νους πηγαίνει από τη μία γελοία σκέψη σε μία άλλη γελοία σκέψη, όταν είναι πλημυρισμένος από σκέψεις, μπερδεμένος. Πώς γίνεται και συμβαίνει αυτό; Σας παρακαλώ παρακολουθήστε το πραγματικά όλο αυτό, όχι τον ομιλητή. Παρακολουθήστε τον εαυτό σας, παρατηρήστε τον εαυτό σας, ερευνήστε μέσα σας. Γιατί, λοιπόν; Γιατί ο νους δεν είναι ποτέ άδειος, έχοντας πλήρη χώρο και την ομορφιά του χώρου; Ξέρετε, όταν κοιτάζεις πάνω από ένα λόφο ή από μία μεγάλη πεδιάδα, βλέπεις όλο τον ορίζοντα, τον απέραντο ουρανό, την ομορφιά του και την ησυχία του. Και ο νους μας δεν έχει καθόλου χώρο. Γιατί; Εσείς κάνετε την ερώτηση στον εαυτό σας, δεν σας ζητάω εγώ να την κάνετε…»

Από το βιβλίο «Εσωτερική Επανάσταση»

Read Full Post »

Φωτογραφία του χρήστη Krishnamurti - France.

«… Όταν αναλογιστεί κανείς όσα συμβαίνουν εδώ και στον υπόλοιπο κόσμο -όλη τη σύγχυση, την εξαχρείωση, τη διαφθορά, τη διαίρεση, τον μεγάλο πόνο- επιβάλλεται σε όλους μας να τα αλλάξουμε, να φέρουμε ένα διαφορετικό κόσμο, να δημιουργήσουμε μια εντελώς διαφορετική κοινωνική δομή όχι μόνο στον τόπο που ζούμε, αλλά σε όλο τον κόσμο, επειδή είμαστε μέρος του κόσμου, δεν είμαστε χωριστοί από τον κόσμο. Βλέποντας το απέραντο χάος, τη μεγάλη σύγχυση και δυστυχία, νομίζω ότι δεν πρέπει να πάρουμε την πολιτική από μόνη της ή την επιστήμη από μόνη της ή την οικονομική κατάσταση κάποιας ιδιαίτερης κοινωνίας, αλλά να πάρουμε την όλη κίνηση της ζωής, είτε είναι στο εργασιακό πεδίο, στο οικονομικό πεδίο ή στο επιλεγόμενο θρησκευτικό πεδίο. Θα πρέπει να τα πάρουμε όλα σαν ένα όλο. Είναι πρόβλημά μας να μην το χωρίσουμε σε κομμάτια, να μην το διαιρέσουμε, αλλά να πάρουμε όλη την κίνηση της ζωής σαν ένα σύνολο και να την αντιμετωπίσουμε. Σ’ αυτή την κίνηση της ζωής, υπάρχει χρόνος, χώρος, αγάπη και θάνατος. Έχουμε την τάση να χωρίζουμε το θάνατο από τη ζωή και τη ζωή από την αγάπη και να θεωρούμε την αγάπη σαν κάτι ξεχωριστό από το χρόνο, αλλά για να κατανοήσουμε τι είναι ο θάνατος, πρέπει να κατανοήσουμε επίσης τον χρόνο και την αγάπη.»
Κρισναμούρτι. Από ομιλία στο Νέο Δελχί το 1970

Μετάφραση Ν.Πιλάβιος από το βιβλίο του Κρισναμούρτι, «Εσωτερική Επανάσταση»

Read Full Post »

Φωτογραφία του χρήστη Krishnamurti Library of Athens.

«..Στις δικές μας ζωές, μπορούμε να παρατηρήσουμε πόσο κομματιασμένοι είμαστε από αντικρουόμενες επιθυμίες, από ανταγωνιστικές πολιτικές, θρησκευτικές, καλλιτεχνικές, επιστημονικές και επαγγελματικές δραστηριότητες. Υπάρχει, όμως, κάποια δράση που να μπορεί να ανταποκριθεί ολοκληρωτικά σε κάθε απαίτηση της ζωής χωρίς να είναι η ίδια αντιφατική; Δεν ξέρω αν έχετε κάνει ποτέ μια τέτοια ερώτηση.
Οι περισσότεροι από μας ζούμε μέσα στη δική μας ιδιαίτερη δραστηριότητα και προσπαθούμε να την κάνουμε όσο πιο καλά μπορούμε.
Εάν είσαι πολιτικός – και ελπίζω να μην είστε – τότε η ζωή σου είναι πολύ εξαρτημένη από ψήφους και όλη την ανοησία που υπάρχει στο όνομα της πολιτικής. Εάν είσαι θρησκευόμενος θα έχεις έναν αριθμό από «πιστεύω» ή κάποια μέθοδο διαλογισμού, κι όλα αυτά θα συγκρούονται με την καθημερινή σου ζωή. Εάν είσαι καλλιτέχνης, ζεις μακριά από όλα αυτά, απορροφημένος στη δική σου ειδική φαντασία, στη δική σου αντίληψη της ομορφιάς και λοιπά. Και αν είσαι επιστήμονας, ζεις στο εργαστήριο ή στο γραφείο σου και οπουδήποτε αλλού, είσαι απλώς ένας καθημερινός άνθρωπος, χωρίς ηθικές αρχές και ανταγωνιστικός.
Βλέποντας, λοιπόν, όλο αυτό, που για τους περισσότερους από μας είναι αρκετά οικείο, τι είναι εκείνο που μπορεί να κάνει κανείς για να ανταποκρίνεται τελείως σε κάθε απαίτηση της ζωής κι ωστόσο να παραμένει χωρίς συγκρούσεις μέσα του, να παραμένει ψυχολογικά ένα ενιαίο όλο;

Εάν το ερώτημα είναι ξεκάθαρο, τότε πώς θα βρούμε μια τέτοια δράση; Με κάποια μέθοδο, με κάποιο σύστημα; Εάν προσπαθούμε να βρούμε μια μέθοδο, ένα τρόπο ζωής βάσει κάποιου συστήματος, σύμφωνα με κάποιο μοντέλο, αυτό το ίδιο το μοντέλο, αυτό το ίδιο το σύστημα είναι συγκρουσιακό. Σας παρακαλώ, ας το καταλάβουμε αυτό πολύ καθαρά. Εάν ακολουθώ κάποιο ιδιαίτερο σύστημα προκειμένου να φέρω μια δράση που θα είναι ένα όλο, πλήρης, ενιαία, πλούσια και ωραία, τότε η μέθοδος, το σύστημα, γίνονται μηχανικά. Οι δράσεις μου θα είναι μηχανικές κι επομένως εντελώς ελλιπείς. Οπότε πρέπει να παραμερίσω κάθε ιδέα να ακολουθήσω κάποια, μηχανικά επαναλαμβανόμενη δραστηριότητα.

Επίσης θα πρέπει να βρει κανείς εάν η σκέψη μπορεί να βοηθήσει για να γίνεται μια τέτοιου είδους δράση. Ζείτε μια κομματιασμένη ζωή: είσαστε διαφορετικοί στη δουλειά και στο σπίτι· έχετε προσωπικές σκέψεις και δημόσιες σκέψεις. Μπορείτε να το δείτε αυτό το μεγάλο χάσμα, αυτή την αντίθεση, αυτό το κομμάτιασμα. Και αναρωτιέται κανείς αν η σκέψη μπορεί να γεφυρώσει όλα αυτά τα διάφορα κομμάτια, αν μπορεί να φέρει μια ένωση όλων αυτών των παραγόντων. Μπορεί; Πρέπει να βρούμε τη φύση και τη δομή της σκέψης προτού πούμε αν η σκέψη μπορεί ή δεν μπορεί· αν το να σκέφτεσαι, το να συλλογίζεσαι, η διανοητική διαδικασία αιτιολόγησης, μπορούν να φέρουν μια αρμονική ζωή. Για να το βρει κανείς αυτό πρέπει να ερευνήσει, να εξετάσει προσεκτικά τη φύση και τη δομή της σκέψης….»
Μετάφραση Ν.Πιλάβιος από το βιβλίο του Κρισναμούρτι, «Εσωτερική Επανάσταση».

Read Full Post »

 

Από το ιστολόγιο του Νίκου Πιλάβιου

«… Πρόκειται, λοιπόν, να ερευνήσουμε μαζί, εάν για τον νου είναι δυνατόν να ζει χωρίς καμιά προσπάθεια κι ωστόσο να λειτουργεί κι όχι να σέρνεται. Η ερώτηση είναι δική σας, όχι δική μου. Εσείς κάνετε αυτή την ερώτηση στον εαυτό σας· δεν σας την κάνω εγώ. Όλα όσα ξέρετε είναι προσπάθεια, αντίσταση, καταπίεση ή το να ακολουθείς κάποιον. Αυτά είναι όλα όσα ξέρετε. Και ρωτάμε εάν είναι δυνατόν ή όχι, ο νους που έχει αποδεχτεί αυτό το σύστημα, αυτή την παράδοση, αυτόν τον τρόπο ζωής, αν μπορεί να σταματήσει να κάνει κάθε προσπάθεια. Θα το ερευνήσουμε μαζί, δεν θα το μάθετε  από μένα. Σας παρακαλώ, καταλάβετέ το αυτό. Δεν θα το μάθετε από τον ομιλητή σε καμιά περίπτωση. Μαθαίνετε μέσα από παρατήρηση· οπότε είναι δικό σας θέμα, όχι δικό μου. Είναι ξεκάθαρο αυτό;»

«…Πώς θα παρατηρήσει πραγματικά ο νους αυτό που είναι; Τώρα: αυτό που είναι,  είναι ότι τα ανθρώπινα πλάσματα είναι βίαια. Μπορούμε να το εξηγήσουμε, να βρούμε τις αιτίες γιατί τα ανθρώπινα πλάσματα έγιναν βίαια. Αυτό είναι αρκετά απλό και μπορεί κανείς να το παρατηρήσει εύκολα. Βλέπει κανείς τη βία στα ζώα και καθώς προερχόμαστε από τα ζώα, είμαστε επιθετικοί, είμαστε βίαιοι και εν μέρει εξαιτίας της κουλτούρας στην οποία ζούμε, για την οποία εμείς είμαστε υπεύθυνοι. Είμαστε, λοιπόν, πραγματικά βίαιοι. Τώρα: πώς παρατηρεί ο  νους αυτό το γεγονός, που είναι η βία; Πώς το παρατηρείτε; Θυμώνετε, ζηλεύετε, είστε φθονεροί, σκληρόκαρδοι. Πώς το παρατηρείτε αυτό το γεγονός της βίας; Το παρατηρείτε σαν ένας παρατηρητής που παρατηρεί κάτι; Αυτό είναι διαίρεση. Υπάρχει ένας παρατηρητής που παρατηρεί τη βία του; Πώς την παρατηρείτε; Ή είναι η παρατήρησή σας, μια πλήρης ενοποιημένη διαδικασία στην οποία δεν υπάρχει διαίρεση ανάμεσα στον παρατηρητή και στο παρατηρούμενο; Τι συμβαίνει; Παρατηρείτε το γεγονός ότι είστε βίαιοι, άπληστοι, φθονεροί, διαχωρίζοντας τον εαυτό σας από το γεγονός, έτσι ώστε ο παρατηρητής να λέει ότι είναι διαφορετικός από εκείνο που παρατηρεί; Ή βλέπετε το θυμό, τη ζήλια, τη βία, ως ένα κομμάτι του παρατηρητή, οπότε βλέπετε ότι ο παρατηρητής είναι το παρατηρούμενο; Το βλέπετε αυτό; Αν δείτε ότι δεν υπάρχει διαίρεση ανάμεσα σε εκείνο που παρατηρεί ο παρατηρητής και σ’ αυτόν, δηλαδή ότι ο θυμός, η ζήλια και λοιπά, είναι μέρος του παρατηρητή, τότε μπαίνει τέλος στη σύγκρουση…»

Δυο αποσπάσματα από το βιβλίο του Κρισναμούρτι «Εσωτερική Επανάσταση» , σε μετάφραση Ν. Πιλάβιου.

Read Full Post »

Αποτέλεσμα εικόνας για μυαλο σε αντιγραφα σουρεαλισμος
Η Σ. Ρ. είπε όχι έβρισκε εξαιρετικά δύσκολο το να υπερνικήσει τις διασπάσεις της προσοχής της. Αυτές οι διασπάσεις της προσοχής έκαναν τον νου τόσο μηδαμινό, τόσο ασήμαντο, που θα ήθελε να ελευθερωθεί απ’ αυτές. Έμοιαζε να υπάρχουν πάρα πολλές διασπάσεις και προκαλούσαν σύγχυση· κι όσο περισσότερο τις μαχόταν, τόσο περισσότερες διασπάσεις της προσοχής της έμοιαζε να εμφανίζονται. Δεν μπορούσε να βρει έναν τρόπο να βγει απ’ αυτή την κατάσταση.
Αρχίσαμε με ένα ερώτημα: έβαζε σωστά το πρόβλημα; Οι διασπάσεις της προσοχής έκαναν τον νου μηδαμινό και ασήμαντο ή επειδή ο ίδιος ο νους ήταν μηδαμινός και ασήμαντος γινόταν διάσπαση της προσοχής του; Εκείνο που είναι ο νους είναι κι οι διασπάσεις του. Αν ο νους είναι ασήμαντος, μικρός, τι νόημα έχει να μάχεσαι τις διασπάσεις του; Όσο πιο πολύ παλεύεις εναντίον τους, τόσο πιο πολύ ο νους αναπαράγει τον εαυτό του, κι έτσι το πρόβλημα γίνεται άλυτο. Ένα πρόβλημα δεν μπορεί να λυθεί στο δικό του επίπεδο.
Όντας ο νους ασήμαντος, περιορισμένου ορίζοντα, η προσοχή του διασπάται από ανοησίες. Έτσι το πρόβλημα δεν είναι οι διασπάσεις της προσοχής, αλλά το πώς να βαθύνεις και να πλατύνεις τον νου. Οι απλές γνώσεις γίνονται ένας εθισμός, ίσως μια άλλη μορφή διάσπασης της προσοχής· το διάβασμα και η αναζήτηση πληροφόρησης είναι επίσης διασπάσεις της προσοχής. Μ’ αυτούς τους τρόπους μπορεί να βαθύνεις και να πλατύνεις τα επιφανειακά επίπεδα του νου, αλλά οι ίδιοι αυτοί τρόποι θα γίνουν διασπάσεις της προσοχής από τους οποίους θα εξαρτιέται ο νους. Η εξάρτηση και η προσκόλληση είναι διασπάσεις της προσοχής. Αυτές οι διασπάσεις μπορεί να είναι και ευγενικές ή επουσιώδεις, αλλά βοηθάνε να τραβιέται η σκέψη από το κεντρικό πρόβλημα που είναι ο εαυτός, με τις θλίψεις του, τους φόβους του, τις συγκρούσεις και τις εφήμερες χαρές του. Αυτές οι ανακουφιστικές ασχολίες σταδιακά θαμπώνουν τον νου, τον κάνουν ασήμαντο, στενό, πεισματάρη. Οι διάφορες εξωτερικές εφαρμογές για ακόνισμα και βάθεμα του νου βοηθάνε, αλλά δεν μπορούν ποτέ να τον πάνε πολύ μακριά, καθώς αυτές οι εφαρμογές γίνονται μέσα εξάρτησης και προσκόλλησης. Μόνο μέσα από την αυτεπίγνωση και την αποκαλυπτική γνώση του εαυτού που φέρνει μπορεί ο νους να ξεφύγει από τα ίδια του τα δεσμά και τους ίδιους του τους περιορισμούς. Η αυτογνωσία θρέφει τη σωστή σκέψη.
Το ίδιο και με την προσκόλληση. Το να πολεμήσεις την προσκόλληση είναι μάταιο. Η προσκόλληση είναι απλώς ένα σύμπτωμα -ευχάριστο όσο το πραγματικό του βάρος δεν είναι αντιληπτό- που η αιτία του βρίσκεται πολύ βαθύτερα. Μπορεί να ξεπεράσεις την προσκόλληση σε κάποιον γιατί αυτή σου έχει φέρει πόνο, και είναι ο πόνος που σε «ελευθερώνει» οδηγώντας σε μακριά από τη συγκεκριμένη προσκόλληση, αλλά σύντομα αναπτύσσεται μια άλλη προσκόλληση.
Ο πόνος δεν φέρνει κατανόηση- δεν είναι παρά μια προειδοποίηση. Η προσκόλληση γεννιέται από πολλές αιτίες: από τη μοναξιά, από τη δύναμη και την εξουσία που σου φέρνει οφέλη και από ό,τι εμείς ονομάζουμε «αγάπη». Μέσα από την «αγάπη» για έναν άλλο νιώθουμε παράξενα δυναμωμένοι, δημιουργικοί, χαρούμενοι, και το άλλο πρόσωπο γίνεται απαραίτητο για την ευτυχία μας, κι έτσι η εξάρτηση και η προσκόλληση μεγαλώνουν. Είναι αυτή η εξάρτηση και η προσκόλληση, με τους φόβους τους, τις ζήλιες τους, τις καχυποψίες και τις απογοητεύσεις τους, που τελικά καταστρέφουν την αγάπη. Η ίδια η αγάπη έχει χάσει το νόημά της, και η ιδέα, το πρόσωπο έχουν πάρει τη θέση της.
Το να μάχεσαι την προσκόλληση δεν σημαίνει ότι κατανοείς την αιτία της. Για να την καταλάβεις, πρώτα σταμάτα να τη μάχεσαι· κι έτσι, όντας ήρεμος, απόκτησε επίγνωση της σημασίας, της εσωτερικής φύσης και των επιπτώσεων της προσκόλλησης. Άφησε την επίγνωση να ανθίσει και βγάλε έξω τις κρυμμένες αιτίες. Τώρα: η επίγνωση δεν θα ανθίσει αν είσαι ανέντιμος και επεμβαίνεις στις σκέψεις σου και στα συναισθήματά σου. Απλές αποφάσεις βάζουν τέλος στην ανακάλυψη όσων υπάρχουν στο υποσυνείδητο, πράγμα που είναι το μόνο που ελευθερώνει σκέψη και συναίσθημα από την εξάρτηση, την προσκόλληση.
Με την αυτεπίγνωση, που φέρνει γνώση του εαυτού και σωστή σκέψη, ο νους και η καρδιά βαθαίνουν. Αυτή η αυτεπίγνωση, με τη γνώση του εαυτού που έχει και τη σωστή σκέψη, κυλάει σε βαθύτερες και πλατύτερες δεξαμενές του διαλογισμού.

Από το βιβλίο του Κρισναμούρτι  «Ο κόσμoς μέσα μας» , σε μετάφραση Νίκου Πιλάβιου από τις εκδόσεις Καστανιώτη

Read Full Post »

Older Posts »

Αρέσει σε %d bloggers: