Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Archive for the ‘«Η ζωή και ο θάνατος του Κρισναμούρτι»’ Category

1463763_675052152539332_1970779664_n
Το βράδυ της 27ης Ιουλίου του 1926 στο ‘Ομεν η Λαίδη Εμιλι, σύμφωνα με το ημερολόγιό της, ήξερε «ότι μόλις ο Κρίσνα εμφανίστηκε, Εκείνος (ο Κύριος) ήταν εκεί. Έμοιαζε τόσο αυστηρός και γεμάτος δύναμη.» Και η κυρία Κέρμπι -Ιταλίδα παντρεμένη μ’ έναν Άγγλο τραπεζίτη στη Γένοβα, που ήξερε τον Κ από το 1909 στο Άντιαρ κι ήταν μαζί μας και στο Περζίν- έγραψε ότι υπήρχε μια ασυνήθιστη αξιοπρέπεια στην εμφάνισή του εκείνο το βράδυ κι ότι η δύναμη στη φωνή του αύξανε όλο και πιο πολύ, ηχώντας πιο βαθιά και πιο γεμάτη,
μέχρι που «ο Κύριος ήταν εκεί κι Εκείνος μιλούσε… Όταν τέλειωσε, ανακάλυψα πως έτρεμα σύγκορμη», ενώ όταν τον είδε την άλλη μέρα το πρωί, «Ήταν όσο ποτέ καθάριος και τρυφερός και, καθώς του έλεγα πώς η όλη του εμφάνιση είχε αλλάξει, είπε, “Μακάρι να μπορούσα να τό ’βλεπα”… Ο Κρίσνατζι φαινόταν να χρειάζεται απεγνωσμένα λίγη ξεκούραση… Τι ζωή, καημένε Κρίσνατζι. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ήταν η προσωποποίηση της Θυσίας».
Μέρος από την ομιλία του εκείνο το βράδυ δίνεται εδώ:

«Θα σας ζητούσα να έρθετε και να κοιτάξετε μέσ’ απ’ το παράθυρό μου, απ’ όπου θα βλέπατε τους ουρανούς μου, απ’ όπου θα βλέπατε τον κήπο και την κατοικία μου. Τότε θα βλέπατε ότι εκείνο που έχει σημασία δεν είναι αυτό που κάνετε, αυτό που διαβάζετε ή αυτό που άλλοι σας λένε ότι είστε ή δεν είστε, αλλά το να έχετε αυτή την έντονη επιθυμία να μπείτε στο οίκημα όπου κατοικεί η Αλήθεια… Θα ήθελα να έρθετε και να τη δείτε· θα ήθελα να τη νιώσετε… και μην μου πείτε: «Ω, εσύ είσαι διαφορετικός, βρίσκεσαι στην κορυφή του βουνού, είσαι μυστικιστής.» Δικά σας είναι αυτά τα λόγια που καλύπτουν την Αλήθεια μου. Δε θέλω να απομακρυνθείτε απ’ όλα όσα πιστεύετε. Δε θέλω να απαρνηθείτε την ιδιοσυγκρασία σας. Δε θέλω να κάνετε πράγματα που νομίζετε ότι δεν είναι σωστά. Είναι όμως κανείς από σας ευτυχισμένος; Έχει κανείς από σας γευτεί την αιωνιότητα;… Ανήκω σ’όλους τους ανθρώπους, σε όλους που πραγματικά αγαπούν, σε όλους που υποφέρουν. Κι αν θέλετε να βαδίσετε, πρέπει να βαδίσετε μαζί μου. Αν θέλετε να κατανοήσετε, πρέπει να κοιτάξετε μέσα από τον νου μου. Αν θέλετε να αισθανθείτε, πρέπει να κοιτάξετε μέσα από την καρδιά μου. Κι επειδή πραγματικά αγαπώ, θέλω ν’ αγαπήσετε. Επειδή πραγματικά αισθάνομαι, θέλω να αισθανθείτε. Επειδή θεωρώ το κάθε τι αγαπημένο, θέλω όλα να τα θεωρήσετε αγαπημένα. Επειδή θέλω να προστατεύσω, πρέπει να προστατεύσετε. Κι αυτή είναι η μόνη ζωή που αξίζει κανείς να ζήσει κι η μόνη Ευτυχία που αξίζει να έχουμε.»

Τζίντου Κρισναμούρτι 12/5/1895 – 17/2/1986

 

 

Read Full Post »

355275

Mέσα από τα γράμματα του Κ στη Λαίδη Έμιλι γνωρίζουμε κάτι για την κατάσταση του νου του στις αρχές του 1930. Το Μάρτιο της επόμενης χρονιάς, της έγραφε: «Προσπαθώ να χτίσω μια γέφυρα για να περάσουν κι άλλοι, όχι έξω, μακριά απ’ τη ζωή, αλλά να έχουν τη μεγαλύτερη αφθονία της ζωής… Όσο περισσότερο σκέφτομαι αυτό που έχω ’καταλάβει, τόσο καθαρότερα μπορώ να το τοποθετήσω και να χτίσω μια γέφυρα. Αυτό όμως παίρνει χρόνο με συνεχείς αλλαγές στις φράσεις, για να δοθεί η αληθινή σημασία. Δεν έχετε ιδέα πόσο δύσκολο είναι να εκφράσει κανείς το ανέκφραστο κι αυτό πάλι που εκφράζεται δεν είναι η αλήθεια.»

Σ’ όλη του τη ζωή συνέχισε να προσπαθεί να εκφράσει το ανέκφραστο με διαφορετικές λέξεις και φράσεις. Η Λαίδη Έμιλι δεν αφηνόταν να παρασυρθεί από τον Κ κι ήταν εξαιρετικά κριτική απέναντι του. Του έλεγε όσα, χωρίς αμφιβολία, πολλοί σκέφτονταν και συζητούσαν πίσω απ’ την πλάτη του, χωρίς να ’χουνε το κουράγιο να του τα πούνε κατάμουτρα. Το Σεπτέμβριο εκείνης της χρονιάς, του έγραφε:

«Φαίνεται να εκπλήσσεσαι που πολλοί άνθρωποι δε σε καταλαβαίνουν, όμως εγώ θα εκπλησσόμουν περισσότερο αν σε καταλάβαιναν!! Εν πάσει περιπτώσει, ανατρέπεις όλα όσα πίστευαν -συντρίβοντας τα θεμέλιά τους και βάζοντας στη θέση τους ομιχλώδεις αφηρημένες έννοιες. Μιλάς γι’ αυτό που εσύ ο ίδιος λες ότι είναι απερίγραπτο -και που ποτέ δε θα το κατανοήσουμε μέχρι να το ανακαλύψουμε οι ίδιοι, για τον ίδιο τον εαυτό μας. Πώς περιμένεις τότε να καταλάβουν; Μιλάς από μια άλλη διάσταση κι έχεις για τα καλά ξεχάσει τι σημαίνει να ζεις σ’ ένα κόσμο με τρεις διαστάσεις. Υποστηρίζεις την πλήρη καταστροφή του εγώ για να πετύχουμε κάτι για το οποίο δεν μπορούμε να ξέρουμε τίποτα, μέχρι να το πετύχουμε! Φυσικά οι άνθρωποι προτιμούν το εγώ τους, για το οποίο όλο και κάτι ξέρουν… Κανένα ανθρώπινο πρόβλημα δεν έχει σημασία για σένα, γιατί είσαι χωρίς «εγώ» και η αφηρημένη έννοια της ευδαιμονίας δε σημαίνει τίποτα για τους ανθρώπους, που επιθυμούν ακόμα να ζήσουν σ’ έναν κόσμο έτσι όπως τον ξέρουν.»

Την ίδια μέρα που του έγραφε αυτά, εκείνος, στη διάρκεια μιας περιοδείας του στην Αμερική, της έγραψε:
«Είμαι γεμάτος από κάτι τρομακτικό. Δεν μπορώ να σας πω με λέξεις με τι μοιάζει, είναι σαν μια ξέχειλη χαρά, μια ζωντανή σιωπή, μια βαθιά έντονη επίγνωση, σαν μια ζωντανή φλόγα… Προσπάθησα να χρησιμοποιήσω τα χέρια μου για να θεραπεύσω, σε δυο τρεις περιπτώσεις, που τους ζήτησα να μην πούνε τίποτα, και πήγε πολύ καλά. Μια κυρία που είχε αρχίσει να τυφλώνεται νομίζω πως είναι εντελώς καλά».

Ο Κ είχε χωρίς αμφιβολία κάποια δύναμη να θεραπεύει, αλλά ήταν πάντα λιγόλογος κι επιφυλακτικός απέναντι σ’ αυτό γιατί δεν ήθελε ο κόσμος να ’ρχεται σ’ αυτόν ως θεραπευτή. Σε απάντηση μιας ερώτησης που του τέθηκε σε κάποια συγκέντρωση, απάντησε:

«Τι θα προτιμούσατε να έχετε: έναν δάσκαλο που θα σας δείξει το δρόμο προς μια μόνιμη πληρότητα ή κάποιον που θα θεραπεύσει προσωρινά τις πληγές σας; Τα θαύματα είναι γοητευτικά παιδιάστικα παιχνίδια. Θαύματα συμβαίνουν κάθε μέρα. Οι γιατροί κάνουν θαύματα. Πολλοί φίλοι μου είναι πνευματικοί θεραπευτές. Όμως, αν και μπορεί να θεραπεύουν το σώμα, αν δεν οδηγήσουν και το νου και την καρδιά σε μια ολότητα, η αρρώστια θα ξανάρθει. Εγώ ενδιαφέρομαι για τη θεραπεία της καρδιάς και του νου, όχι του σώματος. Νομίζω ότι κανείς μεγάλος Διδάσκαλος δεν θα έκανε θαύματα, γιατί αυτό θα ήταν προδοσία της Αλήθειας.»

Read Full Post »

Truth-is-a-Pathless-Land
Ο Κ, στη συγκέντρωση του Σάανεν το καλοκαίρι του 1975, αφιέρωσε μια από τις ομιλίες του σε αυτό που ονόμαζε ένα πολύ σοβαρό ζήτημα: μπορεί να υπάρξει απόλυτη ελευθερία από τον ψυχολογικό φόβο; «Αν πρόκειται κανείς να απελευθερωθεί από το φόβο» επεσήμανε, «πρέπει να απελευθερωθεί από το χρόνο. Αν δεν υπήρχε χρόνος, κανείς δε θα είχε φόβο. Αναρωτιέμαι αν το βλέπετε αυτό. Αν δεν υπήρχε αύριο, αν υπήρχε μόνο το τώρα, ο φόβος, σαν κίνηση της σκέψης, θα έπαιρνε τέλος.» Ο φόβος γεννιέται από την επιθυμία της ασφάλειας. «Αν υπάρχει απόλυτη ψυχολογική ασφάλεια, δεν υπάρχει φόβος», δεν μπορεί όμως ποτέ να υπάρξει ψυχολογική ασφάλεια «αν κανείς πάντοτε κάτι θέλει, επιθυμεί, αναζητά, προσπαθεί να γίνει». Και συνέχισε:
«… η σκέψη προσπαθεί πάντοτε να βρει ένα μέρος όπου θα μπορεί να εγκατασταθεί, να εγκατασταθεί με την έννοια του να κρατηθεί. Αυτό που δημιουργεί η σκέψη -που είναι κατακερματισμένη- είναι πλήρης ανασφάλεια. Επομένως υπάρχει πλήρης ασφάλεια, όταν κανείς δεν είναι τίποτα – που σημαίνει να μην είναι κάτι που η σκέψη έχει δημιουργήσει. Το να είναι κανείς απολύτως τίποτα σημαίνει μια πλήρη αντίφαση με όλα όσα έχετε μάθει… Ξέρετε τι σημαίνει να είστε τίποτα; Καμιά φιλοδοξία -πράγμα που δε σημαίνει πως θα φυτοζωείτε- καμιά επιθετικότητα, καμιά αντίσταση, κανένας φραγμός που χτίζεται από το πλήγωμα… Η ασφάλεια, που η σκέψη έχει δημιουργήσει, δεν είναι καθόλου ασφάλεια. Αυτό είναι μια απόλυτη αλήθεια.»

Read Full Post »

 

Οι τελευταίες φράσεις της τελευταίας Ομιλίας

Ο Κ τέλειωσε την τρίτη ομιλία στις 4 Ιανουαρίου του 1986, στο Μαντράς της Ινδίας -η τελευταία που θα έκανε ποτέ- με τις φράσεις:
Η Δημιουργία είναι κάτι πάρα πολύ ιερό. Είναι το πιο ιερό πράγμα στη ζωή κι αν έχετε κάνει μαντάρα τη ζωή σας, αλλάξτε τη. Αλλάξτε τη σήμερα, όχι αύριο. Αν είστε αβέβαιοι, ανακαλύψτε γιατί, και γίνετε βέβαιοι. Αν η σκέψη σας δεν έχει ευθύτητα, σκεφτείτε με ευθύτητα, λογικά. Αν δεν προετοιμαστούν όλα αυτά, αν όλα δεν τακτοποιηθούν, δεν μπορείτε να μπείτε στον κόσμο της δημιουργίας.
Τέλειωσε. [Αυτή η λέξη μόλις που ακούγεται, είναι μάλλον σαν μια εκπνοή παρά σαν λόγος. Μπορεί να την ακούσει κανείς μόνο στην κασέτα. Δε θα μπορούσε να είχε ακουστεί από το κοινό].
Έπειτα, ύστερα από μια μεγάλη παύση, πρόσθεσε: «Αυτή είναι η τελευταία ομιλία. Θέλετε να καθίσουμε για λίγο μαζί σιωπηλοί; Εντάξει, κύριοι, καθίστε για λίγο σιωπηλοί»

————————————————————————-

Το τελευταίο ηχητικό ντοκουμέντο

«Σήμερα το πρωί τους έλεγα: εδώ κι εβδομήντα χρόνια αυτή η υπερ-ενέργεια -όχι- αυτή η απέραντη ενέργεια, η απέραντη νοημοσύνη, χρησιμοποιούσε αυτό το σώμα. Δε νομίζω ότι οι άνθρωποι κατάλαβαν τι τρομακτική ενέργεια και νοημοσύνη πέρασε μέσα απ’ αυτό το σώμα -είναι μια δωδεκακύλινδρη μηχανή. Και για εβδομήντα χρόνια -ήταν πραγματικά πολύς καιρός- και τώρα το σώμα δεν μπορεί ν’ αντέξει άλλο. Κανείς, εκτός κι αν το σώμα προετοιμαστεί πολύ προσεκτικά και προστατευτεί κλπ… κανείς δεν μπορεί να καταλάβει τι πέρασε απ’ αυτό το σώμα. Κανείς. Ας μην υποκριθεί κανείς. Κανείς. Το επαναλαμβάνω: κανείς από μας ή από τον κόσμο, δεν ξέρει τι συνέβη. Το ξέρω. Και τώρα, ύστερα από εβδομήντα χρόνια έφτασε στο τέλος. Όχι αυτή η νοημοσύνη και η ενέργεια… με κάποιο τρόπο είναι εδώ, κάθε μέρα, και ιδιαίτερα τη νύχτα. Και ύστερα από εβδομήντα χρόνια το σώμα δεν μπορεί ν’ αντέξει… δεν μπορεί ν’ αντέξει άλλο. Δεν μπορεί. Οι Ινδοί έχουν ένα σωρό καταραμένες προλήψεις γι’ αυτό… ότι αρκεί να το θελήσεις και το σώμα φεύγει… κι όλες αυτές τις ανοησίες. Δε θα βρείτε άλλο σώμα σαν αυτό, ή εκείνη την υπέρτατη νοημοσύνη που δούλευε πάνω σ’ ένα σώμα εκατοντάδες χρόνια. Δε θα το ξαναδείτε. Όταν θα φύγει αυτός, θα φύγει κι εκείνη. Δεν υπάρχει συνείδηση που θα μείνει πίσω από εκείνη τη συνείδηση, από εκείνη την κατάσταση. Όλοι υποκρίνονται ή προσπαθούν να φανταστούν ότι μπορούν να έρθουν σε επαφή μ’ εκείνο. Ίσως να το κάνουν κάπως, αν ζήσουν τις διδασκαλίες. Όμως κανείς δεν τό ’χει κάνει. Κανείς. Αυτό είν’ όλο.»
Το τελευταίο ηχητικό ντοκουμέντο του Κ, όπως το καταγράφει η Μαίρη Λάτιενς στη βιογραφία του: «Η ζωή και ο θάνατος του Κρισναμούρτι» από τις εκδόσεις Καστανιώτη.

Τζίντου Κρισναμούρτι ( 12 Μαίου 1895 – 17 Φεβρουαρίου 1986)

Read Full Post »

 

21395_476507079104314_1192304529_n

Το Φεβρουάριο του 1973 ο Κ σταμάτησε για λίγες μέρες στο Μπρόκγουντ, πηγαίνοντας από τη Βομβάη στο Λος Άντζελες. Ήμουν τότε βαθιά απορροφημένη από το γράψιμο του χρονικού της νεανικής ζωής του, που θα γινόταν ο πρώτος τόμος μιας τρίτομης βιογραφίας . Είχα κάποιους ενδοιασμούς ως προς την ορθότητα της έκδοσής του, η ιστορία ήταν τόσο τρελή και παρόλα αυτά τόσο ιερή• έτσι πήγα στο Μπρόκγουντ για μια μέρα, ώστε να μιλήσω μαζί του πάνω σ’ αυτό το θέμα. Μόνη μαζί του, μετά το γεύμα, στο μεγάλο καθιστικό της Δυτικής Πτέρυγας -αυτό το μέρος του σπιτιού που είχε γίνει σπίτι του, όποτε βρισκόταν στην Αγγλία- (εκείνος να κάθεται σε μια σκληρή καρέκλα, όπως πάντοτε το προτιμούσε, τραβηγμένη δίπλα στον καναπέ, όπου εγώ καθόμουν) του εξέθεσα τις αμφιβολίες μου. Μου απάντησε στη στιγμή: «Δεν το νιώθεις στο δωμάτιο; Ε, αυτή, λοιπόν, είναι η απάντηση». Δεν έχω καθόλου «ψυχικές» ικανότητες, όμως εκείνη τη στιγμή ένιωσα πράγματι έναν ελαφρύ παλμό μέσα στο δωμάτιο, που εύκολα θα μπορούσε να είναι φαντασίωση. Προφανώς εκείνος ένιωσε ότι ερχόταν κάτι έξω απ’ αυτόν κι έδινε τη συγκατάθεσή του. «Τι είναι αυτό το πράγμα;» ρώτησα απαιτητικά. «Τι είναι αυτή η δύναμη; Τι υπάρχει πίσω σου; Ξέρω ότι πάντοτε ένιωθες προστατευμένος, όμως τι ή ποιος είναι αυτός που σε προστατεύει»; «Βρίσκεται εκεί, σαν να ήταν πίσω από μια κουρτίνα», μου απάντησε, τεντώνοντας πίσω το χέρι του σαν να ένιωθε μιαν αόρατη κουρτίνα. «Θα μπορούσα να τη σηκώσω, όμως δεν αισθάνομαι ότι είναι δουλειά μου να το κάνω».

Όταν έφυγα εκείνο το απόγευμα, ο Κ ανέβηκε στο δωμάτιό του να ξεκουραστεί κι η κόρη μου, που με είχε φέρει από το Λονδίνο, με περίμενε τώρα ανυπόμονη στο αυτοκίνητο. Έχοντας αποχαιρετήσει όλο τον κόσμο στο σχολείο, γύρισα στη Δυτική πτέρυγα για να πάρω το παλτό μου απ’ τη γκαρνταρόμπα. Καθώς περνούσα από την ανοιχτή πόρτα του καθιστικού, χωρίς καμιά σκέψη στο νου μου παρά να κάνω γρήγορα, μια τεράστια δύναμη ξεχύθηκε κατά πάνω μου, τρομακτική στην ισχύ της. Ήταν άραγε εχθρική απέναντι μου; Ένα μόνο ξέρω πραγματικά, δεν ήταν φανταστική, ούτε αποτέλεσμα αυθυποβολής. Κατέληξα στο συμπέρασμα ότι δεν ήταν προσωπικά εχθρική. Ήταν όπως είχα φανταστεί ότι θα ήταν: σαν να πιάνεσαι στη δύνη μια προπέλας. Να ήταν άραγε αυτή η πηγή, η ενέργεια που διαπερνούσε τον Κ τόσο συχνά; Δεν ήξερα τότε ότι ένα χρόνο πριν, στο Όχαϊ, ο Κ ρωτήθηκε για το ίδιο θέμα από μια ομάδα συμβούλων του Αμερικάνικου Ιδρύματος, από τους οποίους η Έρνα Λίλιφελτ και ο σύζυγός της Θίοντορ ήταν οι πιο εξέχοντες• στην πραγματικότητα το Ίδρυμα δεν θα είχε καν ξεκινήσει χωρίς την Έρνα. Ο Κ είχε πει τότε σ’ αυτή την περίσταση, μιλώντας σε τρίτο πρόσωπο για τον εαυτό του:

Πρώτα απ’ όλα ερευνούμε κάτι που ο ίδιος ο Κ ποτέ δεν ερεύνησε. Δεν είπε ποτέ: «Ποιός είμαι;» Νιώθω ότι σκάβουμε σε κάτι που ο συνειδητός νους ποτέ δε θα μπορέσει να καταλάβει, πράγμα που δε σημαίνει πως το κάνω μυστήριο. Υπάρχει κάτι. Εξαιρετικά απέραντο για να το βάλουμε σε λέξεις. Υπάρχει ένα τρομακτικό ρεζερβουάρ, ας πούμε, που αν ο ανθρώπινος νους μπορέσει να το αγγίξει, μπορεί να αποκαλύψει κάτι που κανένας μύθος κατασκευασμένος από το νου, καμιά εφεύρεση, δόγμα, δεν μπορεί να αποκαλύψει. Δεν το κάνω μυστήριο -κάτι τέτοιο θα ήταν ένα ηλίθιο παιδιάστικο κόλπο, το πιο άθλιο πράγμα που θα μπορούσε κανείς να κάνει, γιατί έτσι θα εκμεταλλευόταν τους ανθρώπους. Είτε κανείς δημιουργεί ένα μυστήριο εκεί όπου δεν υπάρχει είτε υπάρχει ένα μυστήριο που πρέπει να το πλησιάσετε με εξαιρετική λεπτότητα και δισταγμό. Και ο συνειδητός νους δεν μπορεί να το κάνει. Αυτό υπάρχει εκεί. Υπάρχει εκεί αλλά εσείς δεν μπορείτε να πάτε σ’αυτό, δεν μπορείτε να το προσκαλέσετε. Δεν είναι κάτι που θα το πετύχετε προοδευτικά. Υπάρχει κάτι, αλλά το μυαλό δεν μπορεί να το καταλάβει.

Ο Κ αγανάκτησε πολύ όταν κάποιος, στην ίδια συγκέντρωση, υπέθεσε ότι μπορεί ο Κ να ήταν και μέντιουμ. «Φυσικά και δεν είμαι μέντιουμ• αυτό είναι φανερό. Μια τέτοια εξήγηση θα ήταν πολύ παιδιάστικη, πολύ ανώριμη». Τον ρώτησαν αν είχε επίγνωση ότι τον χρησιμοποιούσαν. «Όχι. Αυτό θα ήταν σαν ένα σταθμό βενζίνας που τον χρησιμοποιούν άλλοι». Και τότε ρώτησε με τη σειρά του: «Συμβαίνει άραγε κάτι στο μυαλό, απρόσκλητο από μένα -οι διάφορες εμπειρίες σαν αυτή του Όχαϊ και τις άλλες; Για παράδειγμα, ξύπνησα στις 3.30 το πρωί και υπήρχε μια τρομακτική αίσθηση ενέργειας, μια εκρηκτική ενέργεια, μεγάλη ομορφιά, συνέβαιναν διαφόρων ειδών πράγματα. Αυτού του είδους η εμπειρία συνεχίζεται αδιάκοπα, όταν το σώμα δεν είναι πολύ κουρασμένο».

Μαίρης Λάτιενς “Η ζωή και ο θάνατος του Κρισναμούρτι” ,μετάφρ.

Ανθή Ανδρεοπούλου,εκδ.Καστανιώτη

Read Full Post »

 

boardman3

Ο διαλογισμός είναι μια από τις μεγαλύτερες τέχνες στη ζωή – ίσως η μεγαλύτερη-και δεν μπορεί κανείς να τη μάθει από κανέναν. Αυτή είναι και η ομορφιά του. Δεν έχει τεχνική και επομένως καμιά αυθεντία. Όταν μαθαίνετε κάτι για τον εαυτό σας, παρατηρείτε τον εαυτό σας, παρατηρείτε τον τρόπο που περπατάτε, πώς τρώτε, τι λέτε, το κουτσομπολιό, το μίσος, τη ζήλια, αν έχετε επίγνωση όλων αυτών στον εαυτό σας, χωρίς επιλογή, αυτό είναι μέρος του διαλογισμού. Έτσι ο διαλογισμός μπορεί να συμβεί όταν κάθεστε στο λεωφορείο ή περπατάτε στο δάσος, το γεμάτο φως και σκιές, ή ακούτε το κελάιδισμα των πουλιών ή κοιτάτε το πρόσωπο της γυναίκας ή του παιδιού σας.

Μαίρης Λάτιενς “Η ζωή και ο θάνατος του Κρισναμούρτι” ,μετάφρ. Ανθή Ανδρεοπούλου,εκδ.Καστανιώτη

Read Full Post »

Jiddu Krishnamurti. 103

Ο Κ τέλειωσε την τρίτη ομιλία στις 4 Ιανουαρίου του 1986, στο Μαντράς της Ινδίας -η τελευταία που θα έκανε ποτέ- με τις φράσεις:

Η Δημιουργία είναι κάτι πάρα πολύ ιερό. Είναι το πιο ιερό πράγμα στη ζωή κι αν έχετε κάνει μαντάρα τη ζωή σας, αλλάξτε τη. Αλλάξτε τη σήμερα, όχι αύριο. Αν είστε αβέβαιοι, ανακαλύψτε γιατί, και γίνετε βέβαιοι. Αν η σκέψη σας δεν έχει ευθύτητα, σκεφτείτε με ευθύτητα, λογικά. Αν δεν προετοιμαστούν όλα αυτά, αν όλα δεν τακτοποιηθούν, δεν μπορείτε να μπείτε στον κόσμο της δημιουργίας.

Τέλειωσε. [Αυτή η λέξη μόλις που ακούγεται, είναι μάλλον σαν μια εκπνοή παρά σαν λόγος. Μπορεί να την ακούσει κανείς μόνο στην κασέτα. Δε θα μπορούσε να είχε ακουστεί από το κοινό].

Έπειτα, ύστερα από μια μεγάλη παύση, πρόσθεσε: «Αυτή είναι η τελευταία ομιλία. Θέλετε να καθίσουμε για λίγο μαζί σιωπηλοί; Εντάξει, κύριοι, καθίστε για λίγο σιωπηλοί»

Μαίρης Λάτιενς “Η ζωή και ο θάνατος του Κρισναμούρτι” ,μετάφρ. Ανθή Ανδρεοπούλου,εκδ.Καστανιώτη

Read Full Post »

dsc00050.jpg

Όταν ήμουνα μικρός έβλεπα τον Σρι Κρίσνα με το φλάουτο, όπως απεικονίζεται από τους Ινδουϊστές, γιατί η μητέρα μου ήταν αφοσιωμένη στον Σρι Κρίσνα… Όταν μεγάλωσα και συναντήθηκα με τον Επίσκοπο Λεντμπίτερ και τη Θεοσοφική Εταιρεία, άρχισα να βλέπω τον Διδάσκαλο Κουτούμι -και πάλι στη φόρμα που τον έβαζαν εμπρός μου, η πραγματικότητα δηλαδή από την δική τους οπτική γωνία- κι ως εκ τούτου ο Διδάσκαλος Κουτούμι ήταν για μένα το τέλος. Αργότερα, καθώς μεγάλωσα, άρχισα να βλέπω τον Κύριο Ματρέγια. Αυτό συνέβη πριν από δυο χρόνια και τον έβλεπα συνεχώς στη μορφή που τον έβαζαν μπροστά μου… Τώρα τελευταία, ήταν ο Βούδας που έβλεπα κι ήταν απόλαυση και δόξα να είμαι μαζί Του. Με έχουν ρωτήσει τι εννοώ με το «Αγαπημένος». Θα δώσω μια σημασία, θα κάνω μια εκτίμηση, που μπορείτε να την ερμηνεύσετε όπως σας ευχαριστεί. Για μένα είναι τα πάντα -είναι ο Σρι Κρίσνα, είναι ο Διδάσκαλος Κουτούμι, είναι ο Κύριος Ματρέγια, είναι ο Βούδας, κι ακόμα είναι πέρα κι απ’ όλες αυτές τις φόρμες. Τι σημασία έχει τι όνομα του δίνετε;… Αυτό που σας προβληματίζει είναι αν υπάρχει ένα τέτοιο πρόσωπο όπως ο Παγκόσμιος Διδάσκαλος στο σώμα κάποιου Κρισναμούρτί όμως κανείς στον κόσμο δεν θα σκοτιζόταν για ένα τέτοιο ερώτημα. Είναι κρίμα που πρέπει να το εξηγώ, πρέπει όμως. Ήθελα να είμαι όσο το δυνατόν πιο αόριστος κι έτσι κι έκανα. Ο Αγαπημένος μου είναι οι ανοιχτοί ουρανοί, το λουλούδι, κάθε ανθρώπινη ύπαρξη… Μέχρι να μπορέσω να πω με βεβαιότητα, χωρίς καμιά υπέρμετρη έξαψη ή υπερβολή για να πείσω τους άλλους, ότι είμαι ένα με τον Αγαπημένο μου, ποτέ δε μίλησα. Μιλούσα με αόριστες γενικότητες, που άρεσαν στον καθένα. Ποτέ δεν είπα: είμαι ο Παγκόσμιος Διδάσκαλος- τώρα όμως που αισθάνομαι ότι είμαι ένα με τον Αγαπημένο μου, το λέω, όχι για να σας εντυπωσιάσω με την αυθεντία μου ή ν’ ασκήσω εξουσία πάνω σας, ούτε για να σας πείσω για το μεγαλείο μου ή το μεγαλείο του Παγκόσμιου Διδασκάλου ούτε καν για την ομορφιά της ζωής, αλλά απλώς για να ξυπνήσω στην καρδιά και στο νου σας την επιθυμία ν’ αναζητήσετε την Αλήθεια. Αν πω, και θα το πω, ότι είμαι ένα με τον Αγαπημένο μου, είναι επειδή το νιώθω και το ξέρω. Έχω βρει αυτό που λαχταρούσα, έχω ενωθεί, έτσι που από κει και πέρα δε θα υπάρχει χωρισμός, επειδή οι σκέψεις μου, οι επιθυμίες μου, οι λαχτάρες μου -αυτές του ξεχωριστού εγώ- έχουν καταστραφεί… Είμαι σαν το λουλούδι που χαρίζει το άρωμά του στον πρωινό αγέρα. Δεν το απασχολεί ποιος περνάει… Μέχρι τώρα εξαρτιόσαστε από τους Προστάτες του Τάγματος [την Μπέ ζαντ και τον Λεντμπίτερ] από τη δική τους αυθεντία κι εξουσία, ή από κάποιον άλλον για να σας πει την Αλήθεια, τη στιγμή που η Αλήθεια βρίσκεται μέσα σας… δεν ωφελεί να με ρωτάτε ποιος είναι ο Αγαπημένος. Σε τι χρησιμεύει μια εξήγηση; Αφού δε θα καταλάβετε τον Αγαπημένο, μέχρι να μπορέσετε να τον δείτε σε κάθε ζώο, σε κάθε φυλλαράκι χλόης, σε κάθε άνθρωπο που υποφέρει, σε κάθε άτομο.

30 Ιουλίου 1927, Ολανδία-Έρντε
Who brings the truth(Eπιθεώρηση του Αστέρος ,1928)

Μαίρης Λάτιενς “Η ζωή και ο θάνατος του Κρισναμούρτι” ,μετάφρ. Ανθή Ανδρεοπούλου,εκδ.Καστανιώτη

 

Read Full Post »

 

547330_317483808338469_692818631_n

Ερώτηση: «Φοβάμαι το θάνατο. Θα μπορούσατε να μου πείτε κάτι καθησυχαστικό;»

Κρισναμούρτι: «Φοβάστε να αφήσετε όλα τα πράγματα που ξέρετε… Φοβάστε να τα αφήσετε ολοκληρωτικά όλα αυτά, βαθιά μέσα σας, ως το βάθος της ύπαρξής σας, και να βρεθείτε με το άγνωστο -που είναι, τελικά, ο θάνατος… Μπορείτε εσείς, που είστε το αποτέλεσμα του γνωστού, να μπείτε μέσα στο άγνωστο που είναι ο θάνατος; Αν μπορείτε να το κάνετε, τότε αυτό θα πρέπει φυσικά να γίνει ενώ ζείτε, όχι την τελευταία στιγμή… Το να μπείτε, ενώ ζείτε, στο σπίτι του θανάτου δεν είναι μια μακάβρια ιδέα- είναι η μόνη λύση. Δεν μπορούμε άραγε να γνωρίσουμε αυτό που είναι άμετρο, ενώ ζούμε μια πλούσια, γεμάτη ζωή -οτιδήποτε κι αν σημαίνει αυτό- ή ενώ ζούμε μια άθλια φτωχική ζωή; Δεν μπορούμε, τότε, να γνωρίσουμε αυτό που συλλαμβάνεται σαν φευγαλέα εμπειρία μόνο σε σπάνιες στιγμές; Μπορεί ο νους να πεθαίνει κάθε στιγμή ως προς το κάθε τι που δοκιμάζει και ποτέ να μη συσσωρεύει;»  Μαίρης Λάτιενς “Η ζωή και ο θάνατος του Κρισναμούρτι” ,μετάφρ. Ανθή Ανδρεοπούλου,εκδ.Καστανιώτη

«Πόσο είναι αναγκαίο να πεθαίνει κανείς κάθε μέρα, να πεθαίνει κάθε λεπτό ως προς όλα, ως προς τα πολλά χτες και το λεπτό που μόλις έχει περάσει! Χωρίς θάνατο δεν υπάρχει ανανέωση, χωρίς θάνατο δεν υπάρχει δημιουργία. Το βάρος του παρελθόντος γεννάει την ίδια τη συνέχειά του και οι στεναχώριες του χτες δίνουν καινούργια ζωή στις στεναχώριες του σήμερα.»  Στοχασμοί πάνω στη ζωή μας (1959)

Read Full Post »

Nitya+and+Krishnamurti

Μαίρη Λάτιενς: Η διδασκαλία σου είναι πολύ περίπλοκη.

Κρισναμούρτι: Πολύ περίπλοκη.

ΜΛ: Αν τη διάβαζες, θα μπορούσες να την καταλάβεις;

Κ: Ω, ναι, ναι.

ΜΛ: Ποιος έφτιαξε τις διδασκαλίες; Εσύ; Το μυστήριο;

Κ: Καλή ερώτηση. Ποιος έφτιαξε τις διδασκαλίες;

ΜΛ: Ξέροντας εσένα ως Κ, τον άνθρωπο, είναι δύσκολο να σκεφτώ ότι εσύ έφτιαξες τις διδασκαλίες.

Κ: Εννοείς, χωρίς μελέτη, εσύ ή κάποιος άλλος τις έφτιαξε;

ΜΛ: Κάτι εκδηλώνεται μέσα από σένα που δε φαίνεται να είναι μέρος του δικού σου μυαλού.

Κ: Είναι οι διδασκαλίες εξαιρετικές;

ΜΛ: Ναι. Διαφορετικές. Πρωτότυπες.

Κ: Ας είμαστε ξεκάθαροι. Αν ηθελημένα καθόμουν να τις γράψω, αμφιβάλλω αν θα μπορούσα να δώσω τίποτα. Θα σου πω κάτι που συμβαίνει: είπα χτες, «Να σκέφτεσαι κάτι είναι διαφορετικό από το να σκέφτεσαι.» Είπα, «Δεν το καταλαβαίνω και πολύ αυτό, ας το κοιτάξω,» κι όταν το έκανα είδα κάτι πολύ καθαρά. Υπάρχει μια αίσθηση κενού κι έπειτα κάτι έρχεται. Όμως αν καθόμουνα να το κάνω, δε θα μπορούσα. Ο Σοπενάουερ, ο Λένιν, ο Μπέρτραντ Ράσελ κλπ. είχαν διαβάσει τρομερά. Εδώ έχουμε το φαινόμενο ενός φιλαράκου που δεν έχει εκπαιδευτεί, που δεν έχει καμιά πειθαρχία. Πώς το απόκτησε όλο αυτό; Τι είναι; Αν ήταν μόνον ο Κ -είναι αμόρφωτος, ευγενικός- από πού, λοιπόν, έρχεται αυτό; Αυτό το άτομο δεν έχει σκεφτεί τη διδασκαλία.

ΜΛ: Δεν έχει φτάσει σ’ αυτήν μέσα από τη σκέψη;

Κ: Είναι σαν – ποιος είναι ο βιβλικός όρος; αποκάλυψη. Συμβαίνει όλη την ώρα, όταν μιλάω.

ΜΛ: Μήπως το ακροατήριο δημιουργεί κάτι γι’ αυτήν την αποκάλυψη;

Κ: Όχι. Ας αρχίσουμε ξανά. Η πιο βαθιά ερώτηση θα ήταν: το αγόρι ανακαλύφθηκε, η διαμόρφωση δεν έπιασε – ούτε η Θεοσοφία, ούτε οι κολακείες, ούτε ο Παγκόσμιος Διδάσκαλος, η περιουσία, τα τεράστια χρηματικά ποσά -τίποτα απ’ αυτά δεν είχε καμιά επίδραση πάνω του. Γιατί; Ποιος τον προστάτευε;

ΜΛ: Είναι δύσκολο για μένα να μην προσωποποιήσω μια δύναμη – προστασία από κάποιον. Μια δύναμη για να προστατέψει είναι μια πολύ αχανής έννοια για το περιορισμένο μυαλό μας, όμως είναι σαν το αλεξικέραυνο. Ο κεραυνός, ο ηλεκτρισμός, βρίσκει έναν αγωγό – τον πιο σύντομο δρόμο προς τη γη. Αυτή η δύναμη, που νομίζω πραγματικά πως είναι η αγάπη, βρήκε έναν αγωγό στον κενό νου.

(…)

Κ:Ας υποθέσουμε πως όλα αυτά τα βάζεις στο χαρτί• τι θα έλεγε για όλα αυτά ένα σοφός άνθρωπος, ένας σκεπτόμενος άνθρωπος, σαν τον Τζο [ο άντρας της ΜΛ ]; Θα έλεγαν ότι δεν είναι τίποτα; Συμβαίνει σε κάθε ιδιοφυϊα; Αν τους έλεγες, «Κριτικάρισέ το αυτό,» ποια θα ήταν η αντίδρασή τους; Θα έλεγαν ότι όλα είναι φτιαχτά; Ή ότι υπάρχει ένα μυστήριο; Μήπως προσπαθούμε ν’ αγγίξουμε ένα μυστήριο; Τη στιγμή που το καταλαβαίνεις, δεν είναι πια μυστήριο. Όμως η ιερότητα δεν είναι μυστήριο. Προσπαθούμε, λοιπόν, να ξεσκεπάσουμε το μυστήριο που οδηγεί στην πηγή. Τι θα έλεγαν; Ότι δημιουργείτε μυστήριο εκεί που δεν υπάρχει; Ότι ήταν έτσι γεννημένος; Το ιερό είναι εκεί και επειδή είναι ιερό, είναι απέραντο. Τι θα συμβεί όταν πεθάνω; Τι θα συμβεί εδώ; Όλα εξαρτιόνταν άραγε από έναν άνθρωπο; Ή υπάρχουν άνθρωποι που θα προχωρήσουν;

ΜΛ: Έχει υπάρξει μια αλλαγή σε όσα έλεγες πριν από δέκα χρόνια στο δάσος του Έπινγκ, ότι όλα θα χαθούν μετά το θάνατό σου.

Κ: Είμαι σίγουρος ότι υπάρχει αλλαγή. Υπάρχουν τα βιβλία, αλλά δεν είναι αρκετά. Αν αυτοί [οι άνθρωποι γύρω του] πραγματικά το είχαν δεχθεί, θα ήταν τέρατα σαν τον Κ. Το τέρας λέει, «Υπάρχουν άραγε άνθρωποι που ήπιαν το νερό και θα προχωρήσουν;» Θα πήγαινα σε κάποιον που τον είχε γνωρίσει και μέσα απ’ αυτόν θα αποκτούσα μια αίσθηση του πώς ήταν. Θα περπατούσα μίλια για να μιλήσω με κάποιον που ήταν μαζί του: «Ήπιατε το νερό, πώς είναι;»

Κρισναμούρτι,11/5/1895-17/2/1986

Απόσπασμα από το βιβλίο της Μαίρης Λάτιενς «Η ζωή και ο θάνατος του Κρισναμούρτι» ,μετάφρ. Ανθή Ανδρεοπούλου,εκδ.Καστανιώτη

Read Full Post »

Older Posts »

Αρέσει σε %d bloggers: