Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Archive for the ‘«Η αίσθηση της ευτυχίας»’ Category

Από το μπλογκ του Ν.Πιλάβιου

Τι εννοούμε λέγοντας μνήμη; Πηγαίνεις στο σχολείο και σε γεμίζουν το κεφάλι με γεγονότα, με τεχνικές γνώσεις. Αν είσαι μηχανικός, χρησιμοποιείς τη μνήμη των τεχνικών γνώσεων για να κτίσεις κάποια γέφυρα. Αυτή είναι η πρακτική μνήμη. Υπάρχει όμως και η ψυχολογική μνήμη. Μου λες κάτι ευχάριστο ή δυσάρεστο, κι εγώ το συγκρατώ στη μνήμη μου· όταν σε ξανασυναντώ, σου συμπεριφέρομαι με βάση αυτή την ανάμνηση, την ανάμνηση εκείνου που είπες. Η μνήμη έχει δύο πλευρές: την ψυχολογική και την πρακτική. Είναι πάντα αλληλένδετες και επομένως όχι καθαρά ξεχωριστές. Ξέρουμε ότι η πρακτική μνήμη είναι ουσιαστική σαν ένα μέσο επιβίωσης, αλλά είναι και η ψυχολογική μνήμη το ίδιο ουσιαστική; Ποιος είναι ο παράγοντας που διατηρεί την ψυχολογική μνήμη; Τι είναι εκείνο που κάνει κάποιον να θυμάται ψυχολογικά την προσβολή ή τον έπαινο; Γιατί διατηρεί κανείς ορισμένες αναμνήσεις και σβήνει κάποιες άλλες; Προφανώς διατηρεί κανείς τις αναμνήσεις που του είναι ευχάριστες και αποφεύγει τις δυσάρεστες. Αν παρατηρήσετε θα δείτε ότι τις οδυνηρές αναμνήσεις τις σβήνουμε πιο γρήγορα από τις ευχάριστες. Ο νους είναι μνήμη, σε οποιοδήποτε επίπεδο και οποιοδήποτε όνομα και αν του δίνετε. Ο νους γεννιέται από το παρελθόν, είναι θεμελιωμένος στο παρελθόν, είναι μνήμη, είναι μια διαμορφωμένη κατάσταση. Τώρα: μ’ αυτή τη μνήμη ανταμώνουμε τη ζωή, αντιμετωπίζουμε κάθε καινούργια πρόκληση. Η πρόκληση είναι πάντα καινούργια και η αντίδρασή μας είναι πάντα παλιά, γιατί είναι το αποτέλεσμα του παρελθόντος. Έτσι, η μία κατάσταση είναι να βιώνει κανείς εμπειρίες χωρίς να μπαίνει στη μέση η μνήμη και η άλλη είναι να βιώνει τις εμπειρίες γράφοντάς τες στη μνήμη. Δηλαδή: Η ζωή φέρνει προκλήσεις, που είναι πάντα καινούργιες κι εγώ τις συναντώ με αντιδράσεις διαμορφωμένες από τις παλιές προκλήσεις. Τι συμβαίνει λοιπόν; Απορροφώ το καινούργιο, αλλά δεν το καταλαβαίνω, και το ζήσιμο της εμπειρίας είναι διαμορφωμένο από το παρελθόν. Οπότε υπάρχει μόνο μια μερική κατανόηση του καινούργιου, δεν υπάρχει ποτέ πλήρης κατανόηση. Αλλά μόνο όταν υπάρχει πλήρης κατανόηση οποιουδήποτε πράγματος δεν αφήνει σημάδι στη μνήμη.
Όταν υπάρχει μια πρόκληση, που είναι πάντα καινούργια, αντιδράς με βάση την παλιά. Η παλιά αντίδραση διαμορφώνει την καινούργια κι επομένως τη διαστρεβλώνει, τη φορτώνει με προκατάληψη, οπότε δεν υπάρχει πλήρης κατανόηση του καινούργιου, που γι’ αυτό απορροφιέται από το παλιό και συνεπώς το δυναμώνει. Αυτό μπορεί να μοιάζει αφηρημένο, αλλά δεν είναι δύσκολο να το καταλάβετε αν εμβαθύνετε σ’ αυτό προσεκτικά. Η σημερινή κατάσταση σε όλο τον κόσμο απαιτεί μια καινούργια προσέγγιση, ένα νέο τρόπο αντιμετώπισης των παγκόσμιων προβλημάτων, που είναι πάντα καινούργια. Είμαστε ανίκανοι να το προσεγγίσουμε με φρέσκο μάτι, σαν κάτι καινούργιο, γιατί τα πλησιάζουμε με τον διαμορφωμένο νου μας, με τις εθνικές, τις τοπικές, τις οικογενειακές και τις θρησκευτικές προκαταλήψεις μας. Οι προηγούμενες εμπειρίες μας, ενεργούν σαν ένα εμπόδιο στην κατανόηση της καινούργιας πρόκλησης, κι έτσι εξακολουθούμε να καλλιεργούμε και να δυναμώνουμε τη μνήμη, οπότε δεν κατανοούμε ποτέ το καινούργιο, δεν αντιμετωπίζουμε ποτέ με πληρότητα την πρόκληση. Μόνο όταν μπορέσει κανείς να αντικρίσει την πρόκληση από την αρχή, με φρέσκο μάτι, χωρίς το παρελθόν, μόνο τότε δίνει εκείνη τους καρπούς της, τον πλούτο της.

Κρισναμούρτι “Η ΑΙΣΘΗΣΗ ΤΗΣ ΕΥΤΥΧΙΑΣ” μεταφρ.Ν.Πιλάβιος-Στεφ.Τάπτα εκδ.Καστανιώτη

Read Full Post »

jiddukrishnamurti_vegetarianism-killing

Από το μπλογκ της μάγισσας Άιναφετς (Στεφανία Τάπτα)

Μην εξαρτάστε από κανένα. Εγώ ή κάποιος άλλος μπορεί να σας πούμε ότι υπάρχει μια κατάσταση πέρα από το χρόνο, αλλά τι αξία έχει αυτό για σας;
Όταν πεινάς θέλεις να φας και δεν χορταίνεις με τα λόγια. Είναι όπως όταν κάθεσαι έξω από ένα εστιατόριο και διαβάζεις το μενού: πρέπει να μπεις μέσα και να φας· με το να κάθεσαι έξω και να διαβάζεις το μενού δεν πρόκειται να χορτάσεις την πείνα σου.

Αυτό, λοιπόν, που είναι σημαντικό για σας είναι ν’ ανακαλύψετε από μόνοι σας. Μπορείτε να δείτε γύρω σας ότι όλα παρακμάζουν, καταστρέφονται.
Αυτόν τον δήθεν πολιτισμό δεν τον κρατάει πια η συλλογική θέληση και θα σκορπίσει σε κομμάτια. Η ζωή σε προκαλεί από τη μια στιγμή στην άλλη, κι αν ανταποκρίνεσαι στις προκλήσεις σύμφωνα με κάποια εδραιωμένη συνήθεια, που σημαίνει ότι ανταποκρίνεσαι σκύβοντας το κεφάλι, τότε αυτή η ανταπόκριση δεν έχει καμιά αξία.
Αν υπάρχει ή όχι μια κατάσταση πέρα από το χρόνο, μια κατάσταση στην οποία δεν υπάρχει η τάση για «όλο και πιο πολύ» ή για «έστω και πιο λίγο», μπορείς να το ανακαλύψεις μόνο όταν πεις:
«Δεν αποδέχομαι τίποτα, θα ψάξω, θα το ερευνήσω» — που σημαίνει ότι δεν φοβάσαι να σταθείς στα πόδια σου μόνος σου.

Κρισναμούρτι “Η ΑΙΣΘΗΣΗ ΤΗΣ ΕΥΤΥΧΙΑΣ” μεταφρ.Ν.Πιλάβιος-Στεφ.Τάπτα εκδ.Καστανιώτη

Read Full Post »

DSC00229

Ερώτηση (Δάσκαλος): Ο άνθρωπος είναι θύμα των επιθυμιών του, που του δημιουργούν πολλά προβλήματα. Πώς μπορείς να φέρεις μια κατάσταση χωρίς επιθυμίες;

Κρισναμούρτι: Το να θέλει κανείς να φέρει μέσα του μια κατάσταση χωρίς επιθυμίες, είναι απλώς ένα τέχνασμα του νου. Βλέποντας ο νους ότι η επιθυμία δημιουργεί δυστυχία και θέλοντας να ξεφύγει από αυτήν, προβάλλει το ιδανικό μιας κατάστασης όπου δεν υπάρχει η επιθυμία και τότε ρωτά: «Πώς μπορώ να φτάσω σ’ αυτή την ιδανική κατάσταση;» Και τι κάνεις τότε; Για να μην έχεις καμιά επιθυμία, καταπιέζεις τις επιθυμίες σου — έτσι δεν κάνεις; Πνίγεις τις επιθυμίες σου μέσα σου, προσπαθείς να τις σκοτώσεις και μετά νομίζεις ότι έχεις φτάσει σε μια κατάσταση όπου δεν υπάρχει επιθυμία — πράγμα που είναι όλο ένα ψέμα.

Τι είναι η επιθυμία; Είναι ενέργεια, δεν είναι; Και από τη στιγμή που πνίγεις την ενέργεια μέσα σου, έχεις κάνει τον εαυτό σου άχρωμο, χωρίς ζωή. Αυτό είναι που έχει συμβεί εδώ στις Ινδίες. Όλοι οι επιλεγόμενοι θρησκευόμενοι άνθρωποι, έχουν πνίξει τις επιθυμίες τους· πολύ λίγοι είναι εκείνοι που δουλεύει το μυαλό τους και μένουν ελεύθεροι. Εκείνο, λοιπόν, που είναι σημαντικό δεν είναι να πνίξουμε την επιθυμία, αλλά να κατανοήσουμε την ενέργεια και τη χρήση της ενέργειας προς τη σωστή κατεύθυνση.

Βλέπετε, όταν είσαι νέος έχεις άφθονη ενέργεια· τόση ενέργεια που σου ‘ρχεται να να σκαρφαλώσεις πάνω στα βουνά και να φτάσεις τ’ αστέρια. Και τότε, μπαίνει στη μέση η κοινωνία και σου λέει να κλείσεις αυτή την ενέργεια μέσα στους τοίχους της φυλακής που την ονομάζει καθωσπρεπισμό. Κι έτσι – μέσω της εκπαίδευσης, μέσω κάθε μορφής αποτρεπτικού κοινωνικού μέτρου και ελέγχου – αυτή η ενέργεια, σταδιακά, καταπνίγεται, καταστέλλεται. Εσύ, όμως, χρειάζεσαι όλο και περισσότερη ενέργεια κι όχι λιγότερη, γιατί χωρίς τεράστια ενέργεια δεν θα βρεις ποτέ τι είναι αληθινό. Το πρόβλημα, λοιπόν, δεν είναι πώς θα περικόψουμε την ενέργεια, αλλά πώς θα την διατηρήσουμε και θα την αυξήσουμε· πώς θα την κάνουμε να είναι ανεξάρτητη και συνεχής – αλλά όχι σύμφωνα με τις εντολές οποιασδήποτε πίστης ή κοινωνίας – έτσι ώστε να γίνει η κίνηση προς την αλήθεια, προς τον Θεό. Και τότε η ενέργεια έχει μια εντελώς διαφορετική σημασία: Όπως το βότσαλο που πετάς στα ήσυχα νερά μιας λίμνης, δημιουργεί κύκλους που όλο και απλώνονται, έτσι και η ενέργεια που κατευθύνεται προς ό,τι είναι αληθινό, δημιουργεί τα κύματα ενός καινούργιου πολιτισμού. Και τότε, η ενέργεια είναι απεριόριστη, αμέτρητη· και αυτή η ενέργεια είναι ο Θεός.

“Η ΑΙΣΘΗΣΗ ΤΗΣ ΕΥΤΥΧΙΑΣ” μεταφρ.Ν.Πιλάβιος-Στεφ.Τάπτα εκδ.Καστανιώτη

Read Full Post »

kokkino

Κανείς βλέπει να ελέγχονται τα πάντα, σε όλο τον κόσμο, όλο και πιο πολύ, από τις κυβερνήσεις, από τους πολιτικούς, από τους ανθρώπους που έχουν εξουσία, που θέλουν να διαμορφώσουν το νου και την καρδιά μας, που θέλουν να σκεφτόμαστε με έναν ορισμένο τρόπο. (…)  Ξέρετε, όταν θεωρείς κάτι ότι είναι σημαντικό, ότι πραγματικά αξίζει τον κόπο, τότε δίνεις όλη σου την καρδιά σ’ αυτό, ανεξάρτητα από κυβερνήσεις και κοινωνικές επιταγές, κι έτσι αυτό πετυχαίνει. Αλλά οι περισσότεροι από μας δεν δίνουμε την καρδιά μας σε τίποτα. (…) Αν εσείς κι εγώ νοιώθαμε έντονα ότι μπορεί να υπάρξει ένας καινούργιος κόσμος, αν ο καθένας μας ήταν ολοκληρωτικά επαναστατημένος μέσα του, ψυχολογικά, πνευματικά, τότε θα δίναμε την καρδιά μας, το νου μας, το σώμα μας για να δημιουργηθεί ένα σχολείο όπου δεν θα υπάρχει τέτοιο πράγμα όπως ο φόβος με όλα όσα πάνε μαζί του. (…)   Οτιδήποτε αληθινά επαναστατικό, έρχεται από εκείνους που βλέπουν τι είναι αληθινό και είναι πρόθυμοι να ζήσουν σύμφωνα μ’ αυτήν την αλήθεια· αλλά για να ανακαλύψεις τι είναι αληθινό χρειάζεται ελευθερία από την παράδοση, που σημαίνει ελευθερία από όλους τους φόβους.  (…) Οι πολιτικοί, οι κυβερνήσεις, οι οργανωμένες θρησκείες σε θέλουν να έχεις μόνο ένα τρόπο σκέψης, επειδή αν σε κάνουν έναν τέλειο υποταγμένο οπαδό, τότε δεν θα τους είσαι πρόβλημα, απλώς θα πιστεύεις και θα δουλεύεις σαν μηχανή· οπότε δεν θα υπάρχει και καμιά αντίφαση γιατί είσαι απλώς και μόνο οπαδός. Αλλά το να είσαι οπαδός είναι καταστροφικό γιατί είναι μηχανικό, είναι απλώς συμμόρφωση που μέσα στα πλαίσιά της δεν μπορείς να είσαι δημιουργικά αδέσμευτος.   (Από το βιβλίο, «Η Αίσθηση  της Ευτυχίας»)

Υπεύθυνοι για την κατάσταση της κοινωνίας είμαστε εμείς. Εσείς και εγώ είμαστε υπεύθυνοι για την κατάσταση της κοινωνίας στην οποία ζούμε. Εσείς είστε υπεύθυνοι, όχι οι πολιτικοί σας, γιατί εσείς κάνατε τους πολιτικούς να είναι ανέντιμοι, να αυτοδοξάζονται, να επιζητούν τη δύναμη και το γόητρο· κάτι, δηλαδή που κι εσείς, κάνετε καθημερινά. Εσείς είσαστε υπεύθυνοι για ό,τι είναι η κοινωνία, γιατί η ψυχολογική δομή της κοινωνίας είναι πολύ πιο σημαντική από την οργανωτική πλευρά της. Η ψυχολογική δομή της κοινωνίας βασίζεται στην απληστία, στο φθόνο, στην πλεονεξία, στον ανταγωνισμό, στη φιλοδοξία, στο φόβο· σε αυτή την ασταμάτητη απαίτηση του ανθρώπου να θέλει να είναι ασφαλής στις κάθε είδους σχέσεις του: ασφαλής στην ιδιοκτησία, ασφαλής στη σχέση του με τους άλλους ανθρώπους, ασφαλής στη σχέση του με τις ιδέες. Αυτή είναι η δομή της κοινωνίας που δημιουργούμε· κι έπειτα έρχεται η κοινωνία και επιβάλλει αυτή τη δομή ψυχολογικά στον καθένα μας. Και η απληστία, ο φθόνος, η φιλοδοξία, ο ανταγωνισμός, όλα αυτά είναι σπατάλη ενέργειας, γιατί σε αυτά υπάρχει πάντα εσωτερική σύγκρουση – μια σύγκρουση που είναι αδιάκοπη, όπως σε ένα άτομο που ζηλεύει. (Από το βιβλίο, «Μιλώντας για τον Θεό» )

1)“Η ΑΙΣΘΗΣΗ ΤΗΣ ΕΥΤΥΧΙΑΣ” μεταφρ.Ν.Πιλάβιος-Στεφ.Τάπτα εκδ.Καστανιώτη

2)Το βιβλίο  “ΜΙΛΩΝΤΑΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΘΕΟ” δεν έχει ακόμη κυκλοφορήσει στα ελληνικά, αναμένεται  όμως εντός του έτους από τις εκδόσεις Καστανιώτη σε μετάφραση του  Ν. Πιλάβιου.

Read Full Post »

10362859_758137124236471_924053587729997761_n

«Κρισναμούρτι: Το πιο δύσκολο πράγμα στη ζωή είναι να μην είσαι δεμένος με καμιά ιδέα• το δέσιμο με την ιδέα το ονομάζουν «συνέπεια». Aν έχεις ιδανικό, ας πούμε, τη «μη βία», πρέπει να προσπαθείς να είσαι συνεπής μ’ αυτό το ιδανικό. Τώρα; εκείνος που κάνει την ερώτηση στην πραγματικότητα θέλει να πει: «Τώρα μας λέτε να σκεφτόμαστε μόνοι μας, πράγμα που είναι διαφορετικό από εκείνο που λέγατε όταν ήσαστε μικρός. Γιατί δεν είστε συνεπής;»
Τι σημαίνει να είσαι συνεπής; Αυτό είναι πραγματικά ένα πολύ σημαντικό σημείο. Να είσαι συνεπής σημαίνει ότι έχεις ένα νου ο οποίος ακολουθεί αμετάβλητα ένα ειδικό μοντέλο σκέψης — που σημαίνει ότι δεν κάνεις αντιφατικά πράγματα, ετούτο σήμερα και το αντίθετο αύριο. Προσπαθούμε να βρούμε τι είναι ένας συνεπής νους. Ο νους που λέει: «έχω πάρει όρκο να είμαι το τάδε και θα είμαι αυτό μέχρι το τέλος της ζωής μου», ονομάζεται συνεπής, αλλά στην πραγματικότητα είναι ένας πάρα πολύ κουτός νους επειδή κάποτε έβγαλε ένα συμπέρασμα κι από τότε ζει σύμφωνα μ’ αυτό το συμπέρασμα! Είναι σαν ένας άνθρωπος να χτίζει έναν τοίχο γύρω του και ν’ αφήνει τη ζωή να τον προσπερνάει.
Είναι ένα πολύπλοκο πρόβλημα• ίσως μοιάζει να το υπεραπλουστεύω, αλλά δεν νομίζω. Όταν ο νους απλώς είναι συνεπής γίνεται μηχανικός και χάνει τη ζωντάνια, τη λάμψη, την ομορφιά τής ελεύθερης κίνησης. Είναι σαν να λειτουργεί μέσα στα πλαίσια ενός μοντέλου…»

Κρισναμούρτι “Η ΑΙΣΘΗΣΗ ΤΗΣ ΕΥΤΥΧΙΑΣ” μεταφρ.Ν.Πιλάβιος-Στεφ.Τάπτα εκδ.Καστανιώτη

Read Full Post »

100404-0606

Ερώτηση (Μαθητής): Λέτε ότι ο Θεός δεν βρίσκεται σε μια ζωγραφισμένη εικόνα, ενώ άλλοι, αντιθέτως, λένε ότι βρίσκεται εκεί και ότι αν έχουμε πίστη στις καρδιές μας η δύναμη του θα εκδηλωθεί. Ποια είναι η αλήθεια της λατρείας;
Κρισναμούρτι: Ο κόσμος είναι γεμάτος από γνώμες, όπως είναι γεμάτος και από ανθρώπους. Και ξέρετε τι είναι γνώμη- εσύ λες αυτό και κάποιος άλλος λέει εκείνο. Ο καθένας έχει και από μια γνώμη, αλλά η γνώμη δεν είναι η αλήθεια, οπότε μην ακούτε απλώς γνώμες -δεν έχει καμιά σημασία ποιανού είναι-, ανακαλύψτε από μόνοι σας ποια είναι η αλήθεια. Μια γνώμη μπορεί ν’ αλλάξει σε μια νύχτα, αλλά η αλήθεια δεν μπορεί ν’ αλλάξει ποτέ.
Τώρα, δεν θα θέλατε να ανακαλύψετε από μόνοι σας αν υπάρχει Θεός ή κάποια αλήθεια σε μια ζωγραφισμένη ή λαξεμένη εικόνα; Τι είναι μια ζωγραφισμένη εικόνα; Είναι κάτι που συνέλαβε ο νους και το ζωγράφισε το χέρι πάνω σε ξύλο ή το σκάλισε σε πέτρα. Ο νους προβάλλει την εικόνα κι εσείς νομίζετε ότι η εικόνα που προβάλλει ο νους είναι ο Θεός, επειδή εκατομμύρια άλλοι άνθρωποι υποστηρίζουν ότι είναι;
Λέτε ότι αν ο νους έχει πίστη στην εικόνα, τότε η εικόνα θα δώσει δύναμη στο νου. Προφανώς, ο νους δημιουργεί μια εικόνα και μετά αντλεί δύναμη από το ίδιο του το δημιούργημα. Αυτό είναι που κάνει ο νους ασταμάτητα: Παράγει εικόνες και αντλεί δύναμη, ευτυχία, όφελος από αυτές τις εικόνες, κι έτσι παραμένει μέσα του άδειος, χτυπημένος από ψυχολογική φτώχεια. Εκείνο, λοιπόν, που είναι σημαντικό δεν είναι η εικόνα ή τι λένε γι’ αυτή οι χιλιάδες άνθρωποι, αλλά να κατανοήσετε τη λειτουργία του ίδιου σας του νου.
Ο νους φτιάχνει και γκρεμίζει θεούς, και μπορεί να είναι άσπλαχνος ή στοργικός. Ο νους έχει τη δύναμη να κάνει τα πιο εκπληκτικά πράγματα, αλλά μπορεί και να κολλάει σε ιδέες, μπορεί να δημιουργεί ψευδαισθήσεις, μπορεί να επινοήσει αεριωθούμενα που ταξιδεύουν με τρομερές ταχύτητες, μπορεί να χτίσει πανέμορφες γέφυρες, να στήσει ένα τεράστιο σιδηροδρομικό δίκτυο, να επινοήσει συσκευές που κάνουν υπολογισμούς πέρα από τις ανθρώπινες ικανότητες. Αλλά ο νους δεν μπορεί να δημιουργήσει την αλήθεια. Εκείνο που δημιουργεί δεν είναι η αλήθεια, είναι απλώς γνώμες, κρίσεις. Είναι, λοιπόν, πολύ σημαντικό ν’ ανακαλύψει κανείς μόνος του τι είναι αληθινό.
Για ν’ ανακαλύψει κανείς τι είναι αληθινό, ο νους του πρέπει να είναι ακίνητος, εντελώς ήσυχος. Αυτή η ησυχία είναι πράξη λατρείας, κι όχι το να πηγαίνεις στο ναό για να προσφέρεις λουλούδια και, μπαίνοντας, να σπρώχνεις το ζητιάνο που βρέθηκε μπροστά σου. Εξευμενίζετε το Θεό επειδή τον φοβόσαστε, αλλά αυτό δεν είναι λατρεία. Όταν κατανοήσετε το νου, κι ο νους μείνει εντελώς ήσυχος, όχι εξαναγκασμένος -με πειθαρχία- να μείνει ήσυχος, τότε αυτή του η ησυχία είναι πράξη λατρείας. Και μέσα σ’ αυτή την ησυχία γεννιέται εκείνο που είναι αληθινό, εκείνο που είναι όμορφο, εκείνο που είναι ο Θεός.

 

Read Full Post »

DSC00236

Ερώτηση (Δάσκαλος): Λέτε πως πρέπει να επαναστατούμε εναντίον της κοινωνίας και την ίδια στιγμή πως δεν πρέπει να είμαστε φιλόδοξοι. Δεν είναι φιλοδοξία η επιθυμία μας να βελτιώσουμε την κοινωνία;

Κρισναμούρτι:  Έχω εξηγήσει πολύ προσεκτικά τι εννοώ λέγοντας επανάσταση, αλλά θα προσπαθήσω να το κάνω ακόμη πιο ξεκάθαρο. Το να επαναστατεί κανείς μέσα στο πλαίσιο της κοινωνίας, με σκοπό να την κάνει λίγο καλύτερη, να φέρει κάποιες μεταρρυθμίσεις, είναι σαν την επανάσταση που κάνουν οι φυλακισμένοι για να καλυτερέψουν τη ζωή τους μέσα στη φυλακή τους• και μια τέτοια επανάσταση δεν είναι επανάσταση, είναι απλώς ανταρσία. Βλέπετε τη διαφορά; Η επανάσταση μέσα στο πλαίσιο  της κοινωνίας μοιάζει με την ανταρσία των φυλακισμένων που θέλουν καλύτερο φαγητό, καλύτερη μεταχείριση. Αντιθέτως, η επανάσταση η οποία γεννιέται από την κατανόηση ξεκόβει το άτομο από την κοινωνία, κι αυτή είναι δημιουργική επανάσταση.

Τώρα, ας πούμε ότι ως άτομο ξεκόβεις από την κοινωνία. Είναι μια πράξη που έχει ως κίνητρο τη φιλοδοξία; Αν είναι, τότε δεν έχεις ξεκόψει καθόλου, βρίσκεσαι ακόμη μέσα στη φυλακή, γιατί η βάση της κοινωνίας είναι η φιλοδοξία, η  κτητικότητα και η απληστία. Αλλά αν τα κατανοήσεις όλα αυτά και επαναστατήσεις μέσα στην καρδιά και στο νου σου, τότε δεν θα είσαι πια φιλόδοξος, δεν θα έχεις ως κίνητρο το φθόνο, την απληστία, την κτητικότητα, και γι’ αυτό δεν θα έχεις σχέση με την κοινωνία που βασίζεται σ’ αυτά. Τότε θα είσαι ένα δημιουργικό άτομο και οι πράξεις σου θα περιέχουν το σπόρο μιας διαφορετικής παιδείας.

Υπάρχει, λοιπόν, τεράστια διαφορά ανάμεσα στα αποτελέσματα της δημιουργικής επανάστασης και στα αποτελέσματα της επανάστασης ή της ανταρσίας μέσα στο πλαίσιο της κοινωνίας. Όσο ενδιαφέρεσαι απλώς να αναμορφώσεις, να διακοσμήσεις τα κάγκελα και τους τοίχους της φυλακής σου, δεν είσαι δημιουργικός. Η αναμόρφωση χρειάζεται πάντα κι άλλη αναμόρφωση, και το μόνο που κάνει είναι να φέρνει περισσότερη δυστυχία, περισσότερη φθορά. Αντιθέτως, ο νους που κατανοεί τη δομή της  κτητικότητας, της απληστίας, της φιλοδοξίας, και ξεκόβει απ’ αυτή, βρίσκεται σε διαρκή επανάσταση. Αυτός ο νους διαρκώς διευρύνεται, είναι δημιουργικός και -όπως η πέτρα που πετάς στα ήρεμα νερά μιας λίμνης- δημιουργεί «κύματα» που θα δημιουργήσουν έναν εντελώς διαφορετικό πολιτισμό.

Κρισναμούρτι “Η αίσθηση της ευτυχίας” μετάφραση:Ν.Πιλάβιος-Στ.Ταπτά εκδ.Καστανιώτη

Read Full Post »

pine1

«Το να βρεις αν είναι αλήθεια ή όχι ότι μπορεί να υπάρξει μια ριζική επανάσταση μέσα στο νου μπορεί να γίνει μόνο όταν υπάρχει απόλυτη ελευθερία κι επομένως καθόλου φόβος. Η εξουσία, η αυθεντία στα ψυχολογικά- ή στα λεγόμενα πνευματικά- θέματα υπάρχει μόνο όταν υπάρχει φόβος. Όταν έχεις κατανοήσει το φόβο, την αυθεντία και τι σημαίνει το παραμέρισμα κάθε απαίτησης για εμπειρίες -που είναι πραγματικά η ύψιστη μορφή ωριμότητας-, τότε ο νους είναι εντελώς ήσυχος. Μόνο μέσα σ’ αυτή την ησυχία -που έχει πολλή ενέργεια και αν έχεις πάει ως εκεί- μπορείς να δεις ότι υπάρχει ολοκληρωτική επανάσταση μέσα στην ψυχή. Μόνο ένας τέτοιος νους μπορεί να δημιουργήσει μια καινούργια κοινωνία. Πρέπει να υπάρξει μια καινούργια κοινωνία, μια καινούργια κοινότητα ανθρώπων οι οποίοι, παρόλο που ζουν μέσα στον κόσμο, δεν ανήκουν σ’ αυτόν. Η ευθύνη της γέννησης μιας τέτοιας κοινότητας είναι δική σας.»

Νέα Υόρκη, 5η Ομιλία, 5 Οκτωβρίου 1966

Κρισναμούρτι “Η αίσθηση της ευτυχίας” μετάφραση:Ν.Πιλάβιος-Στ.Ταπτά εκδ.Καστανιώτη

Read Full Post »

KB72-3-14

Νομίζω ότι τα προβλήματα μας έχουν να κάνουν περισσότερο με το γεγονός ότι αποφεύγουμε να βρεθούμε πρόσωπο με πρόσωπο με την ίδια μας την ανεπάρκεια, κι όχι τόσο πολύ με τις ψευδαισθήσεις που δημιουργεί ο νους γι’ αυτό. Δεν βλέπουμε ότι πράγματι ξεφεύγουμε διαρκώς από τον εαυτό μας με διάφορους τρόπους. Αυτοί ακριβώς οι τρόποι, αυτές οι ψευδαισθήσεις είναι που δημιουργούν συγκρούσεις, και όχι η ανακάλυψη του εαυτού μας όπως πραγματικά είναι. Αυτή νομίζω ότι είναι η ουσία του προβλήματος μας. Έχουμε πάρα πολλές ψευδαισθήσεις και προκαταλήψεις, πάρα πολλά πιστεύω, κι είμαστε βέβαιοι για πάρα πολλά πράγματα, και όλα αυτά είναι που δημιουργούν το πρόβλημα μέσα μας. Προσπαθούμε διαρκώς να προσαρμόσουμε τις εσωτερικές μας ορμές, τα ψυχικά μας βιώματα, τις ενδόμυχες δυσκολίες μας, προσπαθούμε να τα προσαρμόσουμε σε διάφορα δόγματα, σε γνώσεις, στις επιφανειακές συνθήκες της ζωής μας.

Κι έτσι αποφεύγουμε πάντα το κυρίως θέμα, που είναι ο εαυτός μας. Βαριόμαστε τρομερά τον εαυτό μας, αυτό που είμαστε, κι έτσι ψάχνουμε για επιφανειακές γνώσεις ή αναζητάμε κάποια πίστη που θα μας εξασφαλίζει ασφάλεια, σταθερότητα, οπότε το βάζουμε διαρκώς στα πόδια βλέποντας αυτό που είμαστε. Σίγουρα κάποιος που είναι σοβαρός, που σκέφτεται, θα πρέπει να τα έχει ψάξει όλα αυτά. Αλλά ίσως πήγαμε παραπέρα, δηλαδή ίσως γνωρίσαμε τη λειτουργία του ίδιου μας του νου. Και όταν κατανοήσουμε πλήρως τον ίδιο μας το νου, τότε ο διαχωρισμός ανάμεσα σε σκεπτόμενο και σκέψη, σε παρατηρούμενο που ανησυχεί ή φοβάται και σε παρατηρητή που προσπαθεί να το ξεπεράσει σίγουρα εξαφανίζεται. Τότε υπάρχει μόνο η κατάσταση που είναι φόβος ή ανησυχία ή μοναξιά, κι όχι ο παρατηρητής τους.

Η κατάργηση του διαχωρισμού σε σκεπτόμενο και σε σκέψη συμβαίνει μόνο όταν ο νους έχει παραμερίσει εντελώς κάθε είδους διαφυγή και δεν προσπαθεί να βρει κάποια απάντηση για το κυρίως θέμα, επειδή οποιαδήποτε προσπάθεια κι αν κάνει ο νους για να το κατανοήσει δεν μπορεί παρά να βασίζεται στο χρόνο, δηλαδή στο παρελθόν. Και ο χρόνος παίρνει σάρκα και οστά μόνο όταν υπάρχουν φόβος και επιθυμία.

Συνειδητοποιώντας το, λοιπόν, όλο αυτό ο νους, είναι δυνατόν -όντας ελεύθερος από κάθε είδους διαφυγή- να κοιτάξει μέσα του όχι ως ο σκεπτόμενος που κοιτάζει τις σκέψεις του, αλλά απλώς να παρατηρεί την κατάσταση του εαυτού του έχοντας επίγνωση, χωρίς να υπάρχει αυτός ο διαχωρισμός. Αυτή η ενοποιημένη κατάσταση έρχεται μόνο όταν δεν υπάρχει επιθυμία για περισσότερες εμπειρίες, για κάτι σπουδαιότερο από ό,τι ήδη υπάρχει. Και αν μπορούμε να κατανοήσουμε αυτό που υπάρχει και να πάμε πέρα από αυτό, τότε θ’ ανακαλύψουμε τι είναι η αγάπη.

Και η αγάπη είναι η μόνη επανάσταση που μπορεί να βάλει τάξη.

Αλλά, δυστυχώς, οι περισσότεροι από εμάς δεν είμαστε και πολύ σοβαροί ή ειλικρινείς. Σοβαρός είναι σίγουρα εκείνος που ανακαλύπτει τη διαδικασία της ίδιας του της σκέψης, τους δρόμους της ίδιας του της σκέψης, τα κίνητρα, τις επιδιώξεις, τις δραστηριότητες, τη φλυαρία του νου, απ’ όπου ξεκινάνε όλοι οι μπελάδες. Έχοντας κατανοήσει αυτά, θα πάψουν αβίαστα να υπάρχουν. Και από εκεί και μετά, όντας ο νους ελεύθερος από την ίδια του τη μικρότητα, μπορεί να εμβαθύνει χωρίς προσπάθεια, χωρίς να παλεύει αδιάκοπα, και να ανακαλύψει τι υπάρχει πέρα από τον ίδιο.

Λονδίνο, 3η Δημόσια Ομιλία, 15 Απριλίου 1952

(Απόσπασμα από τις σημειώσεις του μεταφραστή , στο βιβλίο «Η αίσθηση της ευτυχίας»

Κρισναμούρτι “Η αίσθηση της ευτυχίας” μετάφραση:Ν.Πιλάβιος-Στ.Ταπτά εκδ.Καστανιώτη

Read Full Post »

 

20(2)

(Απόσπασμα από ομιλία του Κρισναμούρτι το 1982)

ΚΡΙΣΝΑΜΟΥΡΤΙ (Διαβάζει μία από τις ερωτήσεις): «Λέτε ότι είναι αναγκαία η ανατροφή μιας νέας γενιάς ανθρώπων…» Εγώ το λέω; Δεν το λέω εγώ, η ανατροφή μιας νέας γενιάς είναι αναγκαία… Λοιπόν:

«Λέτε ότι είναι αναγκαία η ανατροφή μιας νέας γενιάς ανθρώπων και ότι αυτό είναι κάτι που θα πραγματοποιηθεί από τα άτομα που θα αλλάξουν τον εαυτό τους. Αυτό είναι κάτι που μοιάζει σχεδόν αδύνατο. Μπορεί όντως η αλλαγή ελάχιστων και μόνο ανθρώπων να επηρεάσει την ανθρώπινη συνείδηση στο σύνολό της;»

Μάλιστα… Καταλάβατε την ερώτηση; Προφανώς είναι αναγκαία η ύπαρξη μιας νέας γενιάς ανθρώπων, κάτι που εξαρτάται από την εκπαίδευση και άλλους παράγοντες. Μοιάζει, όμως, σχεδόν αδύνατο να βασιστεί σε όλα τα ανθρώπινα πλάσματα η δημιουργία μιας καινούργιας κοινωνίας, ενός καινούργιου πολιτισμού. Και αφού αυτό μοιάζει αδύνατο, μπορεί να επηρεάσει την ανθρώπινη συνείδηση στο σύνολό της η μεταμόρφωση λίγων ανθρώπων; Λίγων ανθρώπων, όχι κάποιας ελίτ, αν και δεν ξέρω γιατί πρέπει να φοβάται κανείς να χρησιμοποιεί τη λέξη «ελίτ», οι λίγοι αποτελούν πάντα μια ελίτ.

Οι επιστήμονες, βιολόγοι και άλλοι, κάνουν έρευνες σχετικά με αυτό το θέμα σε κάποιες κατηγορίες ζώων -σε μια ομάδα ποντικών ή λύκων-, κάνουν έρευνες για να δουν αν, αλλάζοντας τη συνείδηση ενός ζώου της ομάδας, επηρεάζεται η συνείδηση όλης της ομάδας. Κάνουν πειράματα προκειμένου να το διαπιστώσουν αυτό*.

 Συζητούσαμε προχθές το θέμα με κάποιους επιστήμονες. Λέγαμε, δηλαδή, ότι στις ομάδες κάποιων ειδών, όπως είναι οι λύκοι ας πούμε, εάν ένα μέλος της ομάδας έχει κάποια αναμφισβήτητη εμπειρία, αυτή επιδρά συνολικά στα υπόλοιπα μέλη της ομάδας. Είναι πολύ σημαντικό να το καταλάβετε αυτό. Εάν κάποιος από εσάς, ως εκπρόσωπος του ανθρώπινου είδους, αλλάξει βαθιά και ριζικά μέσα του, φυσιολογικά θα επηρεάσει την ανθρώπινη συνείδηση εν γένει, επειδή εκπροσωπεί όλη την ανθρωπότητα, επειδή η συνείδησή του είναι και η συνείδηση κάθε άλλου ανθρώπινου πλάσματος, μια συνείδηση που είναι γεμάτη συγκρούσεις, πόνο, ανησυχία, μοναξιά, δυστυχία, βάσανα. Δηλαδή, η συνείδησή σου δεν είναι μόνο δική σου, είναι η συνείδηση του ανθρώπινου είδους. Αυτό σημαίνει ότι ο καθένας μας, ως ένα ανθρώπινο πλάσμα, εκπροσωπεί όλη την ανθρωπότητα, κι αυτή είναι μια εκπληκτική αλήθεια.

Τώρα, εάν γίνει πραγματικά μέσα σας μία αλλαγή, θα επηρεάσετε συνολικά την ανθρώπινη συνείδηση. Όλοι οι μεγάλοι δολοφόνοι της ανθρωπότητας, αυτοί που τους αποκαλούν «Μεγάλους», οι πολεμικοί ηγέτες που προσπάθησαν να κατακτήσουν τον κόσμο -από τον Τζένγκις Χαν έως τους πιο σύγχρονους- έχουν επηρεάσει τη συνείδηση της ανθρωπότητας, έτσι δεν είναι; Προφανώς. Εσείς κι εγώ μπορεί να μην έχουμε πολεμήσει σε κάποιον κανονικό πόλεμο, αλλά ο πόλεμος βρίσκεται στη συνείδηση του ανθρώπινου είδους• οι άνθρωποι σκοτώνουν, σκοτώνουν ασταμάτητα, όχι μόνο τις φάλαινες και τα μωρά της φώκιας, αλλά και ο ένας τον άλλο. Ο φόνος αποτελεί μέρος της συνείδησής μας. Τώρα, αν συνειδητοποιήσεις ότι το να σκοτώνεις είναι σε οποιαδήποτε περίπτωση κάτι απεχθές, εννοώ κάτι ανίερο, τότε δεν παίρνεις πια μέρος σε αυτόν το σκοτωμό. Και μη μου πείτε: «Καλά, και όταν τρώω το κουνουπίδι δεν το σκοτώνω;» Εδώ δεν μιλάμε για κουνουπίδια ή ντομάτες, μιλάμε για ανθρώπινα πλάσματα που σκοτώνουν το ένα το άλλο. Αν εσείς, λοιπόν, ως ανθρώπινα πλάσματα τα οποία, ως μέλη της ανθρωπότητας, είστε και ολόκληρη η ανθρωπότητα, όπως το χέρι σας είναι μέλος όλου του σώματός σας, αν αλλάξετε ριζικά -όχι το χτένισμά σας, αλλά μέσα σας, σε βάθος-, τότε φυσιολογικά θα επηρεάσετε όλο το ανθρώπινο είδος.

Έτσι, λοιπόν, γεννιέται το ερώτημα: «Ως ανθρώπινα πλάσματα θα το κάνετε αυτό ή απλώς θα συνεχίσετε, τη μια μέρα μετά την άλλη, να επαναλαμβάνετε το ίδιο παλιό μοντέλο και να λέτε “σάμπως, άμα αλλάξω εγώ, θα τελειώσουν ποτέ οι πόλεμοι;”» Αυτό, ξέρετε, είναι το πρόβλημά μας. Οι πόλεμοι θα τελειώσουν όταν τελειώσετε εσείς με τον πόλεμο. Ελπίζω, λοιπόν, από τα βάθη της καρδιάς μου, ότι υπάρχει μια τέτοια ομάδα ανθρώπων, ότι υπάρχουν τέτοιοι άνθρωποι στον κόσμο. Κι αν αυτοί αλλάξουν ολοκληρωτικά μέσα τους, αυτό θα επηρεάσει την ανθρώπινη συνείδηση στο σύνολό της.

3η Δημόσια Συνάντηση με Ερωτήσεις και Απαντήσεις, Σάανεν 1982

* Αναφέρεται σε ένα πείραμα σχετικό με το ομαδικό υποσυνείδητο, που είχε πραγματοποιηθεί από επιστήμονες στη δεκαετία του ’70 και που ο ίδιος το περιγράφει αλλού ως εξής: «Δεν ξέρω αν έχετε διαβάσει για ένα πείραμα που έγινε τα τελευταία χρόνια. Κάποιοι επιστήμονες έκλεισαν μία οικογένεια ποντικών-πατέρα, μητέρα και τα δυο μικρά τους- σε ένα ντεπόζιτο νερού με δυο ανοίγματα, το ένα σκοτεινό και το άλλο φωτεινό. Το τελευταίο δεν οδηγούσε έξω, κι όταν πλησίαζαν εκεί τα ποντίκια δέχονταν μια ελαφριά ηλεκτρική εκκένωση, ενώ η έξοδος διαφυγής ήταν από το σκοτεινό άνοιγμα. Το πείραμα έγινε πρώτα στην Αγγλία, μετά στην Αυστραλία και κατόπιν στην Αμερική, κάθε φορά με διαφορετικά πειραματόζωα και από διαφορετικούς επιστήμονες οι οποίοι, μέχρι να τελειώσει το πείραμα, δεν είχαν καμία επικοινωνία μεταξύ τους κι έτσι δεν αντάλλαζαν πληροφορίες. Το πείραμα γινόταν με τον εξής τρόπο: Έβαζαν τους τέσσερις ποντικούς μέσα στο σκοτεινό ντεπόζιτο και άρχιζαν να το γεμίζουν με νερό. Τα δύο μεγαλύτερα ποντίκια -μαμά και μπαμπάς- έτρεχαν προς το άνοιγμα που είχε φως, προφανώς γιατί στο υποσυνείδητό τους υπήρχε η πληροφορία ότι άνοιγμα με φως σημαίνει “έξοδος”. Μόλις, όμως, πλησίαζαν εκεί, δέχονταν αμέσως την ηλεκτρική εκκένωση και απομακρύνονταν. Ύστερα από κάμποση ώρα -γύρω στα 30 λεπτά- και επαναλαμβανόμενες αποτυχημένες προσπάθειες να βγουν από το άνοιγμα με το φως, τα μικρά ποντίκια ήταν εκείνα που ανακάλυπταν τελικά ότι η έξοδος ήταν από το σκοτεινό άνοιγμα. Στο επόμενο πείραμα στην Αυστραλία, μετά από πολύ καιρό, το οποίο πραγματοποίησαν -όπως προαναφέραμε- άλλοι επιστήμονες με άλλα ποντίκια, αφού το ντεπόζιτο άρχιζε να γεμίζει με νερό, έπειτα από λιγότερες προσπάθειες αυτή τη φορά και σε λιγότερη ώρα -γύρω στα 15 λεπτά-, πάλι τα μικρά ποντίκια ανακάλυψαν πριν από τους γονείς τους -που παιδεύονταν προσπαθώντας να βγουν από το φωτεινό άνοιγμα- ότι η έξοδος από το ντεπόζιτο γινόταν από το σκοτεινό άνοιγμα, και βγήκαν όλοι από εκεί. Την τρίτη φορά που έγινε το πείραμα κάπου στην Αμερική, πολλούς μήνες αργότερα, μόλις άρχισε το ντεπόζιτο να γεμίζει με νερό όλα τα ποντίκια – γονείς και παιδιά-, χωρίς να καθυστερήσουν καθόλου, έτρεξαν αμέσως προς το σκοτεινό άνοιγμα και βγήκαν έξω. Το καταλαβαίνετε; Είναι πολύ απλό. Οι επιστήμονες που έκαναν το πείραμα ανακάλυψαν ότι υπάρχει ομαδική συνείδηση. Καταλαβαίνετε; Η ομαδική συνείδηση υπάρχει κι επομένως, όταν ένα ποντίκι μάθαινε κάτι, αυτό που μάθαινε μεταφερόταν στη συνείδηση όλων. Οπότε καταλαβαίνετε… Είναι πολύ ενδιαφέρον… Δείτε πώς λειτουργεί σε εμάς. Δεν βλέπουμε αμέσως κάτι που είναι αλήθεια. Χρειαζόμαστε χρόνο. Έπειτα κάποιοι μαθαίνουν πιο γρήγορα κι αυτό μεταφέρεται γενετικά. Λέμε, λοιπόν, ότι αν μεταμορφωθείς μέσα σου, αυτό μεταδίδεται στο σύνολο της συνείδησης της ανθρωπότητας. Καταλαβαίνετε;»

2η Δημόσια Συνάντηση με Ερωτήσεις και Απαντήσεις, Μπρόκγουντ 1981

Από την εισαγωγή του βιβλίου «Η αίσθηση της ευτυχία», μετάφρ.Ν.Πιλάβιος ,εκδ.Καστανιώτη

Read Full Post »

Older Posts »

Αρέσει σε %d bloggers: