Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Archive for the ‘«Εκείνη η ευλογία είναι εκεί που είσαι»’ Category

11701219_1642975965925387_913113696043971364_n

«Και γιατί» – ρωτάει εκείνος που έκανε την ερώτηση- «γιατί φτιάχνουμε μία αφηρημένη ιδέα από ένα γεγονός»; Το γεγονός είναι ότι εγώ είμαι ο θυμός, εγώ είμαι ζηλιάρης, εγώ νοιώθω μοναξιά. Γιατί, λοιπόν, κάνουμε απ’ αυτό μια ιδέα, μια αφηρημένη έννοια; Μήπως είναι ευκολότερο να κάνω μια ιδέα από το να αντιμετωπίσω το γεγονός, επειδή μπορώ να παίξω με την ιδέα; Μπορώ να συνεχίσω να είμαι αυτό που βλέπω; Χωρίζω τον εαυτό μου από αυτό που βλέπω και λέω: «Πρέπει να κάνω κάτι γι’αυτό». Αλλά όταν δεν υπάρχει ιδέα, δεν υπάρχει αφηρημένη έννοια, είμαι υποχρεωμένος να αντιμετωπίσω το γεγονός. Όταν συνειδητοποιείς ότι δεν υπάρχει διαχωρισμός ανάμεσα σε σένα και σ’ αυτό που είσαι, όταν βλέπεις ότι είσαι: άθλιος, βίαιος, φθονερός, ότι νιώθεις μοναξιά και λοιπά, έχεις σβήσει εντελώς την αίσθηση της διαίρεσης μέσα σου κι επομένως δεν υπάρχει σύγκρουση. Ξέρετε πώς είναι ο εγκέφαλος, το μυαλό, όταν βρίσκεται σε αδιάκοπη σύγκρουση; Είναι τραυματισμένο, πληγωμένο.
Πιθανόν να έχετε ζήσει πολύ καιρό μέσα στη σύγκρουση, στον πόνο, στη θλίψη, στο φόβο και να λέτε, «η σύγκρουση είναι μέρος της ζωής μου» και να συνεχίζετε έτσι. Αλλά δεν έχετε ερευνήσει ποτέ τι κάνει η εσωτερική σύγκρουση στο εγκέφαλο, στον άνθρωπο, στην ψυχή. Όταν κάποιο τον δέρνουν διαρκώς σωματικά ξέρετε τι του συμβαίνει. Αλλά όταν ο εγκέφαλος βομβαρδίζεται συνέχεια με σύγκρουση, τι του συμβαίνει; Ζαρώνει. Γίνεται πολύ μικρός, περιορισμένος, άσχημος. Αυτό είναι εκείνο που συμβαίνει σε όλους μας. Τότε ένας άνθρωπος με αρκετή νοημοσύνη αναρωτιέται: «Γιατί θα πρέπει να ζήσω μέσα στη σύγκρουση την υπόλοιπη ζωή μου»; Κι έτσι, αρχίζει να ερευνά τι είναι η σύγκρουση. Σύγκρουση πρέπει να υπάρχει όπου υπάρχει διαίρεση, τόσο μέσα μας όσο και εξωτερικά. Και αυτή η διαίρεση είναι βασικά, βαθιά, θεμελιακά, το «εγώ», ο παρατηρητής και εκείνο που παρατηρεί. Όταν, λοιπόν, φτάσεις στο σημείο να συνειδητοποιήσεις ότι ο παρατηρητής είναι το παρατηρούμενο, τότε γίνεται μία εντελώς διαφορετική δραστηριότητα.
Αν μπορούσαμε να δούμε και μόνο για μια μέρα ή για μία ώρα, τι είναι η σύγκρουση, γιατί εμείς οι άνθρωποι είμαστε παγιδευμένοι στη σύγκρουση, με όλο τον πόνο, την ανησυχία, την μοναξιά κι όλα αυτά, τότε –ίσως- να μπορούσαμε να ζήσουμε μια ζωή έχοντας έναν εγκέφαλο που δεν έχει ποτέ τραυματιστεί, δεν έχει καμιά πληγή, δεν έχει περάσει κανένα σοκ, κι έτσι είναι ένας ελεύθερος εγκέφαλος. Και είναι μόνο τότε που ίσως ο νους –που είναι αγάπη- να μπορεί να έρθει σε επαφή με τον εγκέφαλο, με το μυαλό.

Απόσπασμα από το βιβλίο «ΕΚΕΙΝΗ Η ΕΥΛΟΓΙΑ ΕΙΝΑΙ ΕΚΕΙ ΟΠΟΥ ΕΙΣΑΙ», που μεταφράζεται τώρα από τον Ν. Πιλάβιο.

Κρισναμούρτι, «Δράση σημαίνει ΤΩΡΑ», μετ. Ν.Πιλάβιος, εκδ.Καστανιώτη

Read Full Post »

bing-3

ΕΡΩΤΗΣΗ: Από τη στιγμή που λέτε ότι δεν υπάρχει κάτι που να μας έχει φτιάξει όπως ο θεός, τότε εμφανίζεται το ερώτημα, πώς έχει γεννηθεί ο άνθρωπος και πώς δημιουργήθηκε η φύση. Σας παρακαλώ εξηγήστε το.
ΚΡΙΣΝΑΜΟΥΡΤΙ: Δεν χρειάζεται να το εξηγήσω. Οι επιστήμονες λένε ότι ήρθαμε από τη θάλασσα, από κύτταρα, από τον πίθηκο, που όλα αυτά είναι μέρος της φύσης. Πήρε τρεισήμισι εκατομμύρια χρόνια περίπου, για να γίνουμε τα ανθρώπινα πλάσματα που είμαστε τώρα. Είτε αυτό είναι έτσι ή πιστεύει κανείς ότι μας έκανε ο θεός. Καταλαβαίνετε; Μπορείς να παίζεις όποιο παιχνίδι σ’ αρέσει: είτε να πιστεύεις την επιστημονική θεωρία και τα επιστημονικά γεγονότα, είτε να πιστεύεις ότι μας έκανε ο θεός ή ότι ο θεός βρίσκεται μέσα μας. Οι επιστήμονες έχουν αποδείξει σαν γεγονός, ότι προερχόμαστε από ένα μικρό κύτταρο, αυτοπολλαπλασιαζόμενο μέσα στη θάλασσα που σταδιακά πέρασε στη γη και έγινε γέννημά της, κι από τον πίθηκο έχουμε γίνει αυτό που είμαστε. Δηλαδή, είμαστε μέρος της φύσης και όλος ο κόσμος είναι μέρος μας. Κι αν πιστεύετε ότι σας έχει φτιάξει κάποιος δημιουργός, αυτός ο δημιουργός θα πρέπει να είναι μάλλον ανόητος, μάλλον τυφλός, ένας χαζός άνθρωπος –άντρας ή γυναίκα- γιατί κοιτάξτε μας, κοιτάξτε πώς είμαστε. (Γέλια στο ακροατήριο). Τώρα γελάτε, αλλά όλοι οι ναοί, όλα τα τζαμιά είναι γεμάτα μ’ αυτόν. Δεν έχουμε φτιαχτεί «κατ’ εικόνα το θεού», αλλά έχουμε φτιάξει τον Θεό σύμφωνα με τη δική μας εικόνα. Καταλαβαίνετε τη διαφορά; Για να βρούμε, για να ανακαλύψουμε ή για να ανταμώσουμε εκείνο που δεν είναι η λέξη, που δεν είναι μνήμη, που δεν ανήκει στον χρόνο, που είναι κάτι πραγματικά ιερό, πρέπει πρώτα να καταλάβουμε τι είμαστε εμείς· γιατί έχουμε γίνει έτσι όπως είμαστε: βάρβαροι, βίαιοι, άπληστοι, φθονεροί, με το νου μας στο χρήμα, έχοντας μίσος ο ένας για τον άλλον — τα ξέρετε όλα αυτά που συμβαίνουν στην ανθρωπότητα. Είναι πολύ πιο σημαντικό να βρεθεί αυτό πρώτα και μετά να πείτε, «ποιος μας έφτιαξε;». Τώρα, είμαστε αυτό που είμαστε: «τυφλοί», μάλλον ανόητοι, ευκολόπιστοι, φοβισμένοι, γεμάτοι μοναξιά απογοήτευση και θλίψη· όλο αυτό, είναι το πώς είμαστε, και το να κατανοηθεί όλη η δομή της ανθρώπινης ψυχής είναι πάρα πολύ πιο σημαντικό, από το να μιλάμε απλώς για τον θεό ή να κάνουμε κάποια επαναλαμβανόμενη τελετή ή να πηγαίνουμε σε ένα ναό και να λατρεύουμε κάποια ξύλινη ζωγραφιά ή ένα μαρμάρινο άγαλμα.
Συγνώμη που το επισημαίνω, αλλά ο ομιλητής δεν αποδοκιμάζει οτιδήποτε. Απλώς δείχνει τι κάνουμε εμείς τα ανθρώπινα πλάσματα και λειτουργεί σαν καθρέφτης για να κοιταχτείτε σ’ αυτόν. Αυτός ο καθρέφτης δεν είναι κάποια αυθεντία· δεν έχει καμιά αυθεντία. Είναι απλώς ένας καθρέφτης. Και αυτόν τον καθρέφτη, όταν κοιταχτείτε σ’ αυτόν και δείτε καθαρά και κατανοήσετε ό,τι βλέπετε, πετάξτε τον, σπάστε τον, μην τον κάνετε ένα ακόμα είδωλο ή μία ακόμα προσωπική σας λατρεία, όπως έχουν την τάση να κάνουν οι περισσότεροι Ινδοί. Πρώτα, λοιπόν, εκείνο που είναι σημαντικό είναι να δούμε πώς ζούμε. Να δούμε γιατί έχουμε τόσο στενούς, περιορισμένους ορίζοντες· γιατί είμαστε τόσο εγωκεντρικοί, γεμάτοι από ιδιοτέλεια. Μπορεί να μοιάζει παράλογο, αλλά αυτά είναι ο πιο σημαντικός παράγοντας, που διαμορφώνει τις ζωές μας.

Απόσπασμα από το βιβλίο «ΕΚΕΙΝΗ Η ΕΥΛΟΓΙΑ ΕΙΝΑΙ ΕΚΕΙ ΟΠΟΥ ΕΙΣΑΙ», που μεταφράζεται τώρα από τον Ν. Πιλάβιο.

Κρισναμούρτι, «Δράση σημαίνει ΤΩΡΑ», μετ. Ν.Πιλάβιος, εκδ.Καστανιώτη

Read Full Post »

 

arvore1

« 4η ΕΡΩΤΗΣΗ: Είναι δυνατόν να έχεις επίγνωση με όλες σου τις αισθήσεις –μάτια, αυτιά, μυαλό, νευρικό σύστημα και λοιπά – ταυτόχρονα;
ΚΡΙΣΝΑΜΟΥΡΤΙ: Οτιδήποτε είναι δυνατόν. Αλλά εμείς, ως ανθρώπινα πλάσματα, πώς λειτουργούμε; Με όλες μας τις αισθήσεις ή με μέρος των αισθήσεών μας; Καταλαβαίνετε την ερώτησή μου; Οι αισθήσεις είναι πολύ σημαντικές — δεν είναι; Αλλιώς – χωρίς την αφή, την γεύση, την όραση, την όσφρηση και την ακοή – δεν θα μπορούσαμε να ζήσουμε. Πρέπει να ζούμε με όλες μας τις αισθήσεις σε πλήρη εγρήγορση, αλλά δεν το κάνουμε· οι αισθήσεις μας είναι σε μερική εγρήγορση. Είναι, λοιπόν, δυνατόν να έχεις επίγνωση όλων σου των αισθήσεων και να είναι σε πλήρη εγρήγορση; Έχετε παρακολουθήσει ένα ηλιοβασίλεμα με όλες σας τις αισθήσεις; Έχετε παρατηρήσει την κίνηση της θάλασσας –το μπλε φως της και την κίνηση κάποιου κύματος- με όλες σας τις αισθήσεις; Δεν το ‘χετε κάνει. Έχετε παρατηρήσει τη γυναίκα σας –ή τον άντρα σας- με όλες σας τις αισθήσεις; Όχι…
Τώρα: Όταν παρατηρείς με όλες σου τις αισθήσεις, τι συμβαίνει; Δεν μπορείτε να απαντήσετε στην ερώτηση γιατί δεν το έχετε κάνει ποτέ. Έτσι, η σωστή ερώτηση είναι: γιατί η ανταπόκρισή μας σε ό,τι συμβαίνει είναι πάντα μερική, εκτός ίσως από τη σεξουαλική πράξη; Γιατί; Καταλαβαίνετε; Μερική ανταπόκριση των αισθήσεων. Γιατί; Είναι επειδή έχουμε δώσει σημασία σε μία ή δύο αισθήσεις; Σωστά; Σας ρωτάω. Ή δεν έχουμε καν σκεφτεί ποτέ γι’ αυτό το θέμα; Αν, λοιπόν, αρχίσετε να έχετε επίγνωση των αισθήσεών σας, όχι να διαλέγετε την μια αίσθηση σαν καλύτερη από την άλλη, αλλά να έχετε επίγνωση χωρίς επιλογές, να έχετε επίγνωση της κίνησης όλων των αισθήσεων, όχι ενός μέρους τους· να παρακολουθούμε την αντίδρασή μας σε κάθε αίσθηση: στη γεύση, στην ακοή, στην όραση, στην όσφρηση, στην αφή, σε όλες· ζούμε μ’ αυτές. Ζούμε με την αίσθηση των πραγμάτων, που παίρνουμε από τις αισθήσεις. Και τις αισθήσεις τις αναλαμβάνει η σκέψη. Το ‘χετε προσέξει; Βλέπετε κάτι όμορφο σε ένα κατάστημα. Ένα ωραίο πουκάμισο ή ένα ωραίο σάρι ή οτιδήποτε άλλο βλέπετε στη βιτρίνα. Το αντιλαμβάνεστε με την όραση· μπαίνετε μέσα στο κατάστημα και το αγγίζετε, που είναι η αίσθηση της αφής. Το βλέπετε, κάνετε επαφή μ’ αυτό κι έχετε την αίσθησή του. Τότε έρχεται η σκέψη και λέει: «Πόσο θα μου πήγαινε αυτό το ρούχο πάνω μου, είναι πολύ ωραίο»! Η σκέψη, λοιπόν, δημιουργεί την εικόνα σας να φοράει το πουκάμισο ή το σάρι. Σωστά; Τότε γεννιέται η επιθυμία. (Αναρωτιέμαι αν παρακολουθείτε τη σειρά που γίνονται όλα αυτά.) Και πάντα πολεμάμε τις επιθυμίες μας. Όλες οι θρησκείες του κόσμου λένε να καταπιέζεις τις επιθυμίες σου, να τις καταπιέζεις, να απαλλάσσεσαι απ’ αυτές. Δεν μπορείτε. Η επιθυμία για τον Θεό, συγνώμη αλλά είναι ίδια με την επιθυμία για το πουκάμισο. Γιατί και στα δύο μπαίνει η επιθυμία. Βλέπω κάτι, λοιπόν, το αγγίζω κι έχω την αίσθησή του και τη στιγμή που μπαίνει η σκέψη και χτίζει μια εικόνα, γεννιέται η επιθυμία. Η αίσθηση δεν έχει επιθυμία. Δείτε την αλήθεια αυτού του πράγματος, που είναι ένα γεγονός, ένα καθημερινό γεγονός, απλό που μπορεί να παρατηρηθεί. Οι αισθήσεις σας πρέπει να είναι φυσιολογικές και υγιείς, αλλιώς θα είσαστε νεκροί. Παρακολουθείτε, λοιπόν, πολύ προσεκτικά τη σκέψη και δεν την αφήνετε να δημιουργήσει μια εικόνα από τις αισθήσεις. Αναρωτιέμαι αν το καταλαβαίνετε αυτό, είναι πραγματικά σημαντικό. Έπειτα, έχοντας επίγνωση της σκέψης να σχηματίζει μια εικόνα, βλέπεις τότε τη σύγκρουση που φέρνει η επιθυμία. Τώρα: είναι δυνατόν να υπάρξει μια παρατήρηση δυνατή, καθαρή, χωρίς καμιά διαστρέβλωση, χωρίς κανένα εξαναγκασμό, που θα δει τη σκέψη και δεν θα την αφήσει να δράσει αμέσως, έτσι ώστε να υπάρξει ένα κενό; Παρακολουθείτε; Το καταλαβαίνετε; Κάντε το και δείτε τι θα συμβεί».

Aπό το βιβλίο του Κρισναμούρτι «Η Ευλογία είναι εκεί που είσαι» (δεν έχει εκδοθεί ακόμη στα ελληνικά, μεταφράζεται αυτόν τον καιρό)

Κρισναμούρτι, «Δράση σημαίνει ΤΩΡΑ», μετ. Ν.Πιλάβιος, εκδ.Καστανιώτη

Read Full Post »

OJAI.-K-WITH-CHILDREN

«ΕΡΩΤΗΣΗ: Παρόλη την αγάπη, την φροντίδα και την έγνοια που νοιώθω για την κόρη μου, δεν ξέρω τι είναι αυτό που μου ξεφεύγει στο μεγάλωμα της. Μπορείτε να ρίξετε λίγο φως στο ποιος είναι ο καλύτερος τρόπος εκπαίδευσης του παιδιού;

ΚΡΙΣΝΑΜΟΥΡΤΙ: Είσαστε όλοι γονείς; Πιθανόν δεν είστε. Αλλά ίσως να θέλετε να γίνετε. Πρέπει να να ερευνήσουμε μαζί σε βάθος τι εννοούμε εκπαίδευση ενός παιδιού. Τι εννοούμε λέγοντας, «εκπαίδευση». Και ποια είναι η φύση μιας μητέρας και ενός πατέρα που έχουν φέρει στον κόσμο ένα παιδί; Αυτό είναι στην πραγματικότητα το ερώτημα. Μπορεί να αγαπάς το παιδί ή μπορεί να μην το αγαπάς. Καθώς το παιδί μεγαλώνει μπορεί να θέλεις να γίνει μηχανικός ή επιστήμονας, γιατρός ή να ακολουθήσει κάποια καριέρα σαν τη δική σου — και γενικά αυτή είναι η φιλοδοξία των γονιών. Σωστά; Το βλέπουμε αυτό; Οι γονείς, γενικά, θέλουν τα παιδιά τους να ακολουθούν το δικό τους  ιδιαίτερο μοντέλο ζωής ή αν καθιερώσουν τα παιδιά κάποιο δικό τους μοντέλο, να ταιριάζει με εκείνο τον γονιών τους και λοιπά, και λοιπά… Πρέπει, λοιπόν να κουβεντιάσουμε μαζί το ερώτημα: τι είναι εκπαίδευση; Γιατί η εκπαίδευση έχει γίνει κάτι τόσο εξαιρετικά δύσκολη; Γιατί καθώς μεγαλώνουν τα παιδιά, αν είναι αρκετά τυχερά πάνε σε κάποιο Κολλέγιο και μετά Πανεπιστήμιο και παίρνουν ένα πτυχίο· ύστερα ψάχνουν για δουλειά, παντρεύονται, αποκτούν παιδιά και όλο το τσίρκο αρχίζει. Σωστά; Όλο το πρόβλημα αρχίζει. Το ερώτημα, λοιπόν, είναι, τι εννοούμε λέγοντας εκπαίδευση. Εννοούμε μία ολιστική εκπαίδευση ή απλώς μια εκπαίδευση με στόχο την καριέρα; Καταλαβαίνετε την ερώτησή μου; Δεν υπάρχει πρόβλημα για τα μεγάλωμα ενός παιδιού αν κανείς νοιώθει στοργή, τρυφερότητα, φροντίδα γι’ αυτό. Αλλά πάντα θέλουμε να μεταχειριζόμαστε το παιδί σαν ένα είδος κούκλας. Καταλαβαίνετε τι λέω; Δεν ξέρετε τι είναι μια κούκλα; Δεν χρησιμοποιούμε τα παιδιά μας για να ικανοποιούμε τον εαυτό μας; Ρωτάω, λοιπόν: εκπαιδεύουμε τα παιδιά για να αντιμετωπίσουν στο σύνολό τους τα προβλήματα της ζωής ή τα εκπαιδεύουμε για να έχουν μια καλή μνήμη  και να θυμούνται ένα σωρό γνώσεις που συσσώρευσαν στη διάρκεια των δέκα, δεκαπέντε ή είκοσι  χρόνων εκπαίδευσης και μετά να ασκούν αυτές τις μνήμες για να αναζητούσουν κάποια εξειδίκευση και μια δουλειά; Και ρωτάμε: η εκπαίδευση είναι μονόπλευρη ή ολιστική; Καταλαβαίνετε την ερώτησή μου, έτσι; Η μονόπλευρη, η περιορισμένη εκπαίδευση είναι αυτή που υπάρχει τώρα: απομνημόνευση, απομνημόνευση, απομνημόνευση, αλλά όχι μάθηση. Υπάρχει διαφορά ανάμεσα στο μαθαίνω και στο απομνημονεύω….»

Απόσπασμα από το βιβλίο «ΕΚΕΙΝΗ Η ΕΥΛΟΓΙΑ ΕΙΝΑΙ ΕΚΕΙ ΟΠΟΥ ΕΙΣΑΙ», που μεταφράζεται τώρα από τον Ν. Πιλάβιο.

http://www.paramithas.gr/about-education/

Κρισναμούρτι, «Δράση σημαίνει ΤΩΡΑ», μετ. Ν.Πιλάβιος, εκδ.Καστανιώτη

Read Full Post »

sunset.1

Από το μπλογκ του Παραμυθά:  http://www.paramithas.gr/end-of-day/
Λέω σήμερα να ανεβάσω ένα μικρό απόσπασμα από το βιβλίο του Κρισναμούρτι που σας έχω ξαναπεί ότι μεταφράζω τελευταία το,  «Η Ευλογία είναι εκεί όπου είσαι. Τελευταίες ομιλίες στη Βομβάη 1985″. Νομίζω ότι έχει ενδιαφέρον.
Καλή εβδομάδα.
Π.

«… Τώρα, το ερώτημα είναι: Μπορεί να ζει κανείς στον σύγχρονο κόσμο μαζί με τον θάνατο; Όχι αυτοκτονίες, δεν μιλάμε γι’ αυτό. Αλλά, μπορείτε – καθώς ζείτε – να τελειώσετε κάθε προσκόλληση, πράγμα που είναι θάνατος. Είμαι προσκολλημένος στο σπίτι όπου ζω· το έχω αγοράσει, έχω πληρώσει πάρα πολλά χρήματα γι’ αυτό, και είμαι προσκολλημένος σε όλα τα έπιπλα, στους πίνακες, στην οικογένεια, στις αναμνήσεις. Και έρχεται ο θάνατος και τα σβήνει όλα αυτά. Μπορώ, λοιπόν, να ζω την κάθε μέρα της ζωής μου με τον θάνατο; Να τελειώνεις, δηλαδή, τα πάντα κάθε μέρα, να τελειώνεις όλες τις προσκολλήσεις σου· αυτό σημαίνει να πεθαίνεις κάθε μέρα. Αλλά έχουμε χωρίσει τη ζωή από το θάνατο. Έτσι, είμαστε διαρκώς φοβισμένοι. Αλλά όταν φέρεις τη ζωή και τον θάνατο μαζί, να ζεις και να πεθαίνεις καθημερινά, τότε θα ανακαλύψεις μια κατάσταση του μυαλού όπου όλη η γνώση σαν ψυχολογική μνήμη τελειώνει. Αλλά, βέβαια, χρειάζεσαι τη γνώση για να γράφεις, για να πας σε ένα μέρος, για να μιλάς μια ξένη γλώσσα, να κρατάς λογαριασμούς, για να πας στο σπίτι σου και λοιπά. Χρειάζεσαι γνώσεις, αλλά όχι γνώσεις σαν κάτι που απασχολεί διαρκώς τον νου.

Προχθές, κουβεντιάζαμε με έναν ειδικό στα κομπιούτερς. Το κομπιούτερ μπορεί να προγραμματιστεί και αποθηκεύει αυτόν τον προγραμματισμό στη μνήμη του. Μπορεί επίσης να περάσει όλη αυτή τη μνήμη σε ένα δίσκο και να διατηρηθεί η μνήμη του άδεια, έτσι ώστε να μπορεί να προγραμματιστεί κι άλλο. Παρόμοια, ο εγκέφαλος μπορεί να χρησιμοποιεί τις γνώσεις όταν χρειάζεται, είναι, όμως ελεύθερος από κάθε γνώση; Ο εγκέφαλός μας, καταγράφει όλη την ώρα. Καταγράφετε, ό,τι λέγεται τώρα εδώ και αυτή η καταγραφή γίνεται μνήμη. Αυτή η μνήμη, αυτή η καταγραφή είναι αναγκαία σε κάποια περιοχή· αυτή η περιοχή είναι οι υλικές, οι πρακτικές δραστηριότητες. Τώρα: μπορεί το μυαλό να είναι ελεύθερο έτσι ώστε να μπορεί να λειτουργεί σε μια εντελώς διαφορετική διάσταση; Αυτό σημαίνει ότι κάθε μέρα, όταν το βράδυ πηγαίνεις στο κρεβάτι, σβήνεις καθετί το ψυχολογικό που έχεις μαζέψει, δηλαδή «πεθαίνεις» στο τέλος της ημέρας.
Τώρα: ακούτε μια δήλωση αυτού του είδους,  όπως: ζω σημαίνει «πεθαίνω»· δεν είναι καθόλου δύο διαφορετικά πράγματα. Ακούτε αυτή τη δήλωση όχι μόνο με την ακοή του αυτιού, αλλά αν ακούτε προσεκτικά, ακούτε επίσης και την αλήθεια της, την πραγματικότητά της, και για μια στιγμή βλέπετε τη διαύγεια που έχει. Αργότερα, στην καθημερινή σου ζωή, ξαναγυρνάς στα ίδια — είσαι προσκολλημένος και όλα τα υπόλοιπα που ξέρετε. Είναι, λοιπόν, δυνατόν για τον καθένα από σας, να «πεθαίνει» στο τέλος της ημέρας για καθετί που δεν είναι πρακτικά αναγκαίο, για κάθε ανάμνηση πληγώματος, για τις πεποιθήσεις σας, για τα πιστεύω σας, για τις ανησυχίες σας, για τη θλίψη σας; Τελειώνετε όλα αυτά κάθε μέρα και τότε θα ανακαλύψετε ότι ζείτε σε ισορροπία με τον θάνατο όλη μέρα — όντας ο θάνατος αυτό το τέλειωμα.
Οπότε, θα πρέπει να εμβαθύνει κανείς στο ζήτημα του «τελειώματος». Δεν τελειώνουμε ποτέ, τίποτα, εντελώς. Και τελειώνουμε κάτι εάν κερδίζουμε μ’ αυτό, εάν υπάρχει κάποια ανταμοιβή. Μπορούμε, όμως,  να τελειώνουμε με τη θέλησή μας με τα ψυχολογικά, χωρίς το κίνητρο ότι έτσι θα υπάρξει κάτι καλύτερο στο μέλλον; Κι όμως, στον σύγχρονο κόσμο, είναι δυνατόν να ζεις μ’ αυτόν τον τρόπο. Είναι ένας ολιστικός τρόπος ζωής, όπου το να ζεις και να πεθαίνεις συμβαίνει όλη την ώρα….»

Κρισναμούρτι, «Δράση σημαίνει ΤΩΡΑ», μετ. Ν.Πιλάβιος, εκδ.Καστανιώτη

Read Full Post »

10978579_907049382672940_7622309384071644496_n

«(…) Ο ομιλητής σάς έκανε μια ερώτηση: Ποια είναι η αιτία του φόβου; Πώς την ακούτε; Αυτή η ερώτηση έχει μια δική της ζωντάνια, μια δική της ενέργεια. Είναι μια πολύ σοβαρή ερώτηση, όχι απλώς διανοητική. Αν μείνετε με την ερώτηση και δεν προσπαθήσετε να βρείτε μια απάντηση, η ίδια η ερώτηση θ’ αρχίσει να ξεδιπλώνεται μπροστά σας. Υποθέστε ότι σας λέω με κάθε σοβαρότητα, «σας αγαπώ». Το λέω με όλη μου την καρδιά. Πώς το ακούτε; Το ακούτε αληθινά και καθαρά ή το κεφάλι σας γεμίζει από το θόρυβο των αντιδράσεων που προκαλεί η λέξη; Ίσως να μην έχετε αγαπήσει καθόλου, ποτέ σας. Μπορεί να είστε παντρεμένοι, να κάνετε σεξ, να έχετε παιδιά, αλλά ίσως να μην ξέρετε πραγματικά τι είναι αγάπη. Πιθανόν δεν ξέρετε. Ίσως αυτό να είναι γεγονός. Αν αγαπούσατε, δεν θα υπήρχαν εικόνες για την αγάπη, ούτε διαχωρισμοί — πατρική, συζυγική, αδελφική, φιλική και λοιπά· η αγάπη είναι μία. Και για να ξαναγυρίσουμε στην ερώτηση του ομιλητή: Ποια είναι η αιτία του φόβου; Εάν μου επιτρέπετε, θα ήθελα με κάθε σεβασμό να σας προτείνω να την ακούσετε μέσα σας. Κάντε αυτήν την ερώτηση στον εαυτό σας και μην προσπαθήσετε να βρείτε απάντηση. Γιατί αν προσπαθήσετε να βρείτε την απάντηση – δηλαδή να βρείτε την αιτία και μετά να την τελειώσετε – σημαίνει ότι «εσείς» είστε διαφορετικοί από τον φόβο. Είσαστε, όμως, διαφορετικοί από το φόβο; Ή είσαστε ο φόβος; Εάν είσαστε άπληστοι, είναι η απληστία διαφορετική από εσάς; Όταν είστε θυμωμένοι, είναι ο θυμός διαφορετικός από σας; Εσείς είσαστε ο θυμός, εσείς είσαστε η απληστία. Έτσι, εσείς είσαστε ο φόβος. Φυσικά. Μπορείτε να παραδεχτείτε – όχι να παραδεχτείτε, αλλά να δείτε το γεγονός – ότι ο θυμός είστε εσείς, η απληστία είστε εσείς, ο φόβος είστε εσείς; Αλλά έτσι όπως είστε τώρα, έχετε διαχωρίσει τον εαυτό σας από τον φόβο κι έτσι λέτε: «Πρέπει να κάνω κάτι γι’ αυτόν». Και «κάνετε κάτι γι’ αυτόν» εδώ και χιλιάδες χρόνια· έχετε επινοήσει θεούς, προσευχές και όλα τα υπόλοιπα. Ακούστε, λοιπόν, την ερώτηση και μην αντιδράτε· μην ρωτάτε, «πώς». Η λέξη «πώς» πρέπει να εξαφανιστεί εντελώς από τον νου σας για θέματα σαν αυτά που συζητάμε εδώ, αλλιώς θα ζητάτε πάντα βοήθεια και τότε θα έχετε εξάρτηση από κάποιον. Τότε θα χάσετε όλη τη ζωτικότητά σας, την ανεξαρτησία σας, και την αίσθηση της ισορροπίας.»

Απόσπασμα από το βιβλίο «ΕΚΕΙΝΗ Η ΕΥΛΟΓΙΑ ΕΙΝΑΙ ΕΚΕΙ ΟΠΟΥ ΕΙΣΑΙ», που μεταφράζεται τώρα από τον Ν. Πιλάβιο.

Κρισναμούρτι, «Δράση σημαίνει ΤΩΡΑ», μετ. Ν.Πιλάβιος, εκδ.Καστανιώτη

Read Full Post »

Αρέσει σε %d bloggers: