Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Archive for the ‘«Εγώ χωρίς ΕΓΩ»’ Category

f0cdd-tromaktiko
Η σιωπή είναι η αρχή της σοφίας
Η σκέψη είναι απλώς συσσώρευση μνήμης, συναισθημάτων, εμπειριών και γνώσεων κι έτσι δεν μπορεί ποτέ να υπάρχει στη σκέψη αληθινή σοφία. Σοφία υπάρχει μόνον όταν υπάρχει σταμάτημα της διαδικασίας της σκέψης χωρίς να έχει άμεσο, πρακτικό λόγο να το κάνει· και μπορεί να υπάρξει αυτό το σταμάτημα της σκέψης, μόνον όταν πάρει τέλος η διαδικασία της συσσώρευσης όσων αναγνωρίζονται από το «εγώ», ως «εγώ» και «δικό» μου. Όσο ο νους λειτουργεί μέσα στο πεδίο του «εγώ» και του «δικού μου», που είναι απλώς αντίδραση της συσσωρευμένης μνήμης, δεν μπορεί να υπάρξει σοφία. Σοφία είναι μια κατάσταση αυθορμητισμού όπου δεν έχει κέντρο, όπου δεν υπάρχει καμιά οντότητα που να συσσωρεύει.
Για ν’ ανακαλύψει κανείς την αλήθεια ενός ερωτήματος, ενός προβλήματος, η μηχανική διαδικασία σκέψης που ξέρουμε, πρέπει να πάρει τέλος. Οπότε, αυτό σημαίνει ότι πρέπει να υπάρχει απόλυτη εσωτερική σιωπή και μόνο τότε θα γνωρίσεις εκείνη τη δημιουργικότητα που δεν είναι μηχανική, που δεν είναι απλώς μηχανική αντίδραση. Η σιωπή, λοιπόν, είναι η αρχή της σοφίας.
Όταν έχεις κάποιο πρόβλημα, η πρώτη σου αντίδραση είναι να σκεφτείς γι’ αυτό· να το αποφύγεις ή να το αρνηθείς, να το αποδεχτείς όπως είναι ή να το εξηγήσεις εντελώς, έτσι δεν είναι; Πάρτε όποιο πρόβλημα σας εμφανιστεί και θα δείτε ότι η άμεση αντίδρασή σας είναι είτε να του αντισταθείτε ή να το αποδεχτείτε· και αν δεν κάνετε κανένα από τα δύο, το δικαιολογείτε ή το ξεφορτώνεστε με μια εξήγηση. Όταν λοιπόν μπαίνει ένα ερώτημα, ο νους σας μπαίνει αμέσως σε κίνηση· αντιδρά αυτόματα σαν μηχανή. Αν, όμως, θέλετε να λύσετε πραγματικά το πρόβλημα, τότε η άμεση αντίδραση είναι σιωπή, όχι σκέψη. Όταν εμφανίζεται το πρόβλημα και η αντίδρασή σου είναι σιωπή, απόλυτη σιωπή, όντας σιωπηλός βλέπεις αμέσως ότι όπου υπάρχει συσσώρευση γνώσης και εμπειρίας, μνήμη, δεν μπορεί να υπάρξει σοφία. Σοφία σημαίνει αυθορμητισμός και δεν μπορεί να υπάρξει αυθορμητισμός ή εσωτερική ελευθερία, όσο υπάρχει συσσώρευση γνώσης, μνήμης. Ένας άνθρωπος, λοιπόν, με συσσωρευμένες εμπειρίες στη μνήμη του, δεν μπορεί ποτέ να είναι ένας σοφός άνθρωπος, ένας απλός άνθρωπος. Αλλά ο άνθρωπος που είναι ελεύθερος από τη διαδικασία της συσσώρευσης είναι σοφός· ξέρει τι σημαίνει σιωπή και ό,τι έρχεται μέσα από αυτή τη σιωπή είναι αληθινό.
Αυτή η σιωπή δεν είναι κάτι που μπορεί να καλλιεργηθεί· δεν τη φέρνει κάποια μέθοδος, δεν υπάρχει μονοπάτι γι’ αυτήν, δεν υπάρχει «πώς». Το να ρωτάει κανείς «πώς» σημαίνει να την καλλιεργήσει, πράγμα που είναι απλώς μια μηχανική αντίδραση, μια ανταπόκριση στην επιθυμία να συσσωρεύσουμε σιωπή. Όταν, όμως, κατανοήσεις ολόκληρη τη διαδικασία της συσσώρευσης, που είναι διαδικασία της σκέψης, τότε θα γνωρίσεις εκείνη τη σιωπή από την οποία πηγάζει δράση, που δεν είναι απλώς αντίδραση· και μπορεί να ζει κανείς σ’ αυτή τη σιωπή όλη την ώρα, δεν είναι δώρο, δεν είναι ικανότητα — δεν έχει να κάνει τίποτα με ικανότητες.
Είναι γεγονός ότι προσπαθούμε – ο καθένας μας με διαφορετικό τρόπο- να γίνουμε κάτι, όχι μόνο στην κοινωνία, στον εξωτερικό κόσμο, αλλά πρώτα-πρώτα μέσα μας, ψυχολογικά· κι αυτή η ψυχολογική εσωτερική κίνηση επιδρά απόλυτα στην εξωτερική και όχι αντίστροφα. Οι ιδέες είναι ό,τι πιο καταστροφικό, όχι τα γεγονότα. Το γεγονός, λοιπόν, είναι αυτό: η σκέψη έχει χτίσει αυτό το ψυχολογικό οικοδόμημα που βασίζεται στο να γίνει κανείς κάτι άλλο απ’ αυτό που είναι, και ρωτάμε: μήπως αυτή είναι η αιτία της δυστυχίας του ανθρώπου;
Αν, λοιπόν, αυτή είναι η αιτία, μπορείς να ζεις σ’ αυτόν τον κόσμο χωρίς ψυχολογικά να γίνεσαι κάτι; Δεν κάνετε τίποτε άλλο από το να «γίνεστε κάτι», από μικρά παιδιά. Αναρωτιέμαι αν το βλέπετε αυτό. Τώρα: ίσως να μου πείτε: «Κι αν δεν γίνω κάτι, τι θα είμαι; Να είμαι σαν φυτό, να μην κάνω τίποτα»; Αλλά έχετε ποτέ ερευνήσει, έχετε εμβαθύνει σ’ αυτό το ερώτημα του να μην γίνετε ψυχολογικά τίποτα – που έχει αντίκρισμα κι εξωτερικά – και να μείνετε αυτό που είστε; Σημαίνει το πλήρες ψυχολογικό τέλος της σύγκρισης, της μίμησης, της συμμόρφωσης. Αν αυτή είναι η αιτία της δυστυχίας όλων των ανθρώπων – το ότι ο κάθε άνθρωπος σ’ ολόκληρο τον κόσμο ακολουθεί ακόμα το ίδιο μοντέλο, που έχει θεσπιστεί εδώ και χιλιετίες, είτε ζει σε κάποιο μικρό χωριό ή σε κάποιο ρετιρέ πολυτελείας – αν αυτή είναι η αιτία, τότε μπορεί φυσικά και να τελειώσει. Τότε τι είναι ο άνθρωπος; Είναι απλώς τίποτα; Παρακολουθήστε το αυτό προσεκτικά: μήπως είστε κάτι μέσα στη διαδικασία της προσπάθειας να γίνετε αυτό το κάτι; Στο τέλος της προσπάθειας να γίνετε ψυχολογικά κάτι, δεν είστε τίποτα. Αναρωτιέμαι αν το συνειδητοποιείτε αυτό. Αλλά αυτό φοβόμαστε.
Αν, λοιπόν, αυτή η προσπάθεια να γίνω ψυχολογικά κάτι είναι η αιτία της δυστυχίας, μήπως αυτή η προσπάθεια «να γίνω» είναι η κίνηση της σκέψης; Για παράδειγμα: Θέλω να έχω «αυτογνωσία», θέλω να γνωρίσω τον εαυτό μου. Δείτε την πλάνη όλου αυτού του πράγματος που θέλω να γίνω. Θέλω να γίνω κάποιος που γνωρίζει το «εγώ» του. Θέλω να μάθω τον εαυτό μου και αρχίζω να αναλύω, να παρατηρώ, αρχίζω να αμφισβητώ. Αυτή η ίδια η παρατήρηση, η ίδια η αμφισβήτηση, η ίδια η κίνηση εσωτερικά, εξακολουθεί να είναι η κίνηση του «να γίνω κάτι». Αναρωτιέμαι αν το βλέπετε αυτό, γιατί ερχόμαστε τώρα σε κάτι βασικό: Οποιαδήποτε κίνηση του νου να μη γίνει ή να γίνει κάτι είναι το ίδιο. Το «να γίνω κάτι» είναι κίνηση της σκέψης που λέει: «Αυτό που βλέπω ότι είμαι πρέπει να το σταματήσω και να γίνω κάτι άλλο». Εξακολουθεί, λοιπόν, να είναι πάντα η κίνηση της σκέψης προς μία άλλη κατεύθυνση. Λοιπόν: μπορεί αυτή η κίνηση της σκέψης να τελειώσει; Μπορεί η σκέψη να μην κινείται προς καμιά κατεύθυνση και να μείνει ακίνητη;

Read Full Post »

Αποτέλεσμα εικόνας για krishnamurti the river

Η ανθρωπότητα, λοιπόν,  είναι ένα. Πράγμα που για μένα, σημαίνει ότι  η ανθρωπότητα είναι όντως το «εγώ», δεν είναι απλώς λόγια. Μπορεί να  έχουμε εξωτερικές σωματικές διαφορές – προσώπου, χρώματος, ύψους και λοιπά- αλλά ψυχολογικά περνάμε τις ίδιες δυστυχίες, χαρές, πληγές και τραγωδίες. Αυτό είναι το «ποτάμι» όπου ο άνθρωπος ζει ψυχολογικά.  Το μόνο που υπάρχει είναι αυτό το «ποτάμι», που  είναι η κοινή συνείδηση των ανθρώπων. Το «ποτάμι» είναι φτιαγμένο από επιθυμίες, ανησυχίες, απελπισία, μοναξιά, πόνο, όπως και τα αντίθετά τους. Μπορεί να έχεις ένα διαφορετικό όνομα ή Τραπεζικό λογαριασμό, αλλά η συνείδησή  σου είναι ίδια με όλων. Μέσα σ’ αυτό το «ποτάμι», ο άνθρωπος έχει επινοήσει τους θεούς, τις τελετές, τους Σωτήρες, τους Κρίσνα, την Παρθένο Μαρία, όλα. Όλα είναι επινοημένα. Υπάρχει τίποτα πνευματικό σ’ αυτά; Υπάρχει τίποτα που να μην ανήκει στο «ποτάμι», στο χρόνο; Τίποτα.  Ούτε ο Άτμαν, ούτε η «ψυχή» ούτε ο Θεός που έχουν επινοήσει.  Αυτό το «ποτάμι», λοιπόν, είναι κοινό σε όλους μας, η συνείδησή μας είναι αυτό το «ποτάμι». Και όταν πεθαίνουμε, αυτό το «ποτάμι» συνεχίζει. Το «ποτάμι» εκδηλώνεται ως Χ, Ψ, και λοιπά. Όλοι ανήκουμε στο «ποτάμι», και όλες οι ιδιότητες του «ποταμού» είναι μέσα μας, όπως μία σταγόνα του «ποταμού», έχει όλες τις ιδιότητές του. Όπως ένα κύμα, δεν είναι διαφορετικό από τον ωκεανό που εκδηλώνεται σαν ένα κύμα και μετά εξαφανίζεται.

Τώρα: Αν ο Χ ή ο Ψ που είναι εκδήλωση του «ποταμού», βγει από το «ποτάμι», αυτός είναι απολύτως ελεύθερος από το «ποτάμι». Αν, όμως, πεθαίνοντας, δεν έχει ελευθερωθεί εντελώς από το «ποτάμι», θα μείνει σ’ αυτό κι εκείνο θα εκδηλωθεί σαν Ψ, Ω και λοιπά. Αν ο Χ δεν βγει από το «ποτάμι», δεν υπάρχει σωτηρία ούτε γι’ αυτόν ούτε  για την ανθρωπότητα.

Ερώτηση:   Και τι είναι το «εγώ»;

Κρισναμούρτι: Είναι αυτό που έχει εκδηλωθεί ως Χ ή Ψ και λοιπά και θεωρεί τον εαυτό του ξεχωριστή οντότητα, πράγμα που δεν είναι γεγονός, είναι μία ψευδαίσθηση. Κι όταν πεθάνει είναι πάλι μέρος του «ποταμού». Κι όσο ο άνθρωπος, δεν βγαίνει από το «ποτάμι», δεν υπάρχει σωτηρία, ούτε γι’ αυτόν ούτε για την ανθρωπότητα. Αυτό είναι όλο.

Κρισναμούρτι, “Εγώ χωρίς ΕΓΩ”, μετ.Αν.Ανδρεοπούλου-Ν.Πιλάβιος,εκδ.Καστανιώτη

Read Full Post »

Σχετική εικόνα

Ερώτηση: Εάν όπως λέτε, «είμαστε ο κόσμος», ο καθένας μας είναι ένα με όλη ανθρωπότητα, ότι όλοι είμαστε μέσα στο ποτάμι που είναι η ανθρωπότητα, και αν αυτό το νοιώθει κανείς, το βλέπει, τότε τι σημαίνει, «να βγεις από το “ποτάμι” »; Ποιος βγαίνει από το «ποτάμι»;

Κρισναμούρτι: Ο κύριος που κάνει την ερώτηση, πιθανώς έχει διαβάσει κάποια από τα βιβλία του ομιλητή. Αναρωτιέμαι αν κανείς συνειδητοποιεί, όχι σαν ιδέα, όχι σαν κάτι ρομαντικά γοητευτικό, αλλά ως πραγματικό γεγονός ότι «είμαστε ο κόσμος»· είμαστε ένα ψυχολογικά όχι σωματικά – στο χρώμα, στα μαλλιά, στη γλώσσα και όλα  αυτά – αλλά ψυχολογικά, μέσα μας είμαστε ο κόσμος, όλη η ανθρωπότητα. Πηγαίνετε στην Ινδία, στην Αφρική, παντού έχουν τα ίδια ψυχολογικά προβλήματα όπως εδώ στην Αμερική, σε όλη τη Δύση: πόνος, μοναξιά, θάνατος, φόβος, θλίψη. Όπου κι αν πας αυτά είναι ο κοινός παράγοντας της ανθρωπότητας, όλων των ανθρώπινων πλασμάτων. Αυτό είναι μια ιδέα ή γεγονός; Καταλαβαίνετε; Όταν ακούς αυτή τη δήλωση, φτιάχνεις μια ιδέα απ’ αυτήν ή τη συνειδητοποιείς πραγματικά, όπως συνειδητοποιείς τον πραγματικό πόνο που νοιώθεις όταν σου μπήξουν μια καρφίτσα στο χέρι;  Συνειδητοποίηση όπως του πόνου όταν σου κάνουν ένεση, κάτι που είναι πραγματικότητα δεν είναι κάποια ιδέα γι’ αυτό· είναι έτσι, υπάρχει πόνος. Τώρα: το συνειδητοποιούμε πραγματικά αυτό το τεράστιο γεγονός; Λέμε απλώς ένα σωρό λόγια όπως, «το βλέπω, το νοιώθω, το ξέρω» ή είναι κάτι που μας καίει, κάτι που είναι τόσο τρομερά πραγματικό ώστε αυτό το ψυχολογικό γεγονός επιδρά στον νου; Καταλαβαίνετε; Ο νους σας δεν είναι ο δικός σας νους, δεν είναι ο δικός σας μικρός, Αμερικάνικος, οικογενειακός νους, είναι ο ανθρώπινος νους. Και όταν το συνειδητοποιήσει κανείς αυτό, φέρνει μια αίσθηση μεγάλης ευθύνης. Χρησιμοποιώ τη λέξη «ευθύνη» χωρίς καμιά αίσθηση ενοχής που νοιώθει κανείς για κάτι που είναι υπεύθυνος. Μιλάω για μια αίσθηση τεράστιας ανθρώπινης ευθύνης, για τη συμπεριφορά σας, για τα παιδιά σας, για τα πάντα που είναι συνδεδεμένα με τα ανθρώπινα πλάσματα: Όταν συνειδητοποιήσετε την απεραντοσύνη αυτού του πράγματος –γιατί είναι απέραντο- τότε αυτή η ιδιαίτερη οντότητα το «εγώ», με όλες τις ανησυχίες μου, μοιάζει πολύ ασήμαντη, δείχνει κακοφτιαγμένη. Όταν δείτε αυτό το γεγονός, όταν το νοιώσετε βαθιά μέσα στην καρδιά σας, βαθιά μέσα στο νου σας, θα σκεπάσετε όλη τη γη. Θα σκεπάσετε όλη τη γη, τους ανθρώπους, τη φύση, την οικολογία, όλα αυτά· θα θέλετε να προστατεύετε ό,τι μπορείτε. Επειδή έχετε ευθύνη για όλα αυτά.

 Και ο κύριος που έκανε την ερώτηση, ρωτάει: όταν συμβεί όλο αυτό, τι σημαίνει να βγεις από τούτο το «ποτάμι» και ποιος πραγματικά βγαίνει; Το «ποτάμι» είναι αυτή η αδιάκοπη ανθρώπινη ψυχολογική πάλη, ο πόνος, όλων των ανθρώπινων πλασμάτων είτε είναι κομμουνιστές ή σοσιαλιστές ή καπιταλιστές, πλούσιοι ή φτωχοί, μορφωμένοι ή αμόρφωτοι, είναι το κοινό έδαφος όπου πατάμε όλοι μας.

Και η απελευθέρωση από όλο αυτό, δεν είναι ότι κάποιος βγαίνει απ’ αυτό, αλλά ότι ο νους έχει γίνει κάτι εντελώς διαφορετικό. Καταλαβαίνετε;  Το έχω κάνει ξεκάθαρο αυτό το σημείο; Δεν είναι: «εγώ βγαίνω από το “ποτάμι”», αλλά ότι ο νους δεν βρίσκεται πια μέσα σ’ αυτό. Κοιτάξτε: αν είστε προσκολλημένος και τελειώσετε την προσκόλληση, τότε κάτι εντελώς διαφορετικό συμβαίνει, δεν ελευθερώνεστε απλώς από την προσκόλληση. Υπάρχει μια διαφορετική ποιότητα, ένα διαφορετικό χρώμα σε ολόκληρη τη ζωή σου, όταν συνειδητοποιήσεις αυτό το τεράστιο γεγονός ότι όλοι είμαστε η ανθρωπότητα.

Κρισναμούρτι, “Εγώ χωρίς ΕΓΩ”, μετ.Αν.Ανδρεοπούλου-Ν.Πιλάβιος,εκδ.Καστανιώτη

Read Full Post »

 

Αποτέλεσμα εικόνας για krishnamurti

Η συνείδηση κάθε ανθρώπου είναι η συνείδηση όλης της ανθρωπότητας. Είναι ένα απέραντο ποτάμι, που δεν έχει αρχή, που πάντα συνεχίζει να κυλάει, εσύ και εγώ και ο άλλος, είμαστε μέρος του.  Και εγώ και ο άλλος πεθαίνουμε. Τι γίνονται όλες οι επιθυμίες  μου, τι γίνονται όλοι οι φόβοι μου, οι ανησυχίες μου, οι προσδοκίες μου, οι φιλοδοξίες μου, το τεράστιο φορτίο θλίψης που κουβαλούσα για χρόνια, τι γίνονται όλα αυτά όταν το σώμα πεθάνει;  Ανακατεύονται με το ποτάμι της ανθρωπότητας και μένουν σ’ αυτό. Είναι μέρος αυτού του ποταμού. Δεν ήταν ποτέ δικά σου. Δεν είναι δικά μου, είναι μέρος αυτού του ποταμού, που εκδηλώθηκε με την μορφή του Χ, του Ψ και λοιπά. Αυτό το ποτάμι είναι φτιαγμένο από: επιθυμία, φόβο, απελπισία, μοναξιά, όπως και από τα αντίθετά τους. Αυτά είναι το ποτάμι. Και είμαστε μέρος αυτού του ποταμού. Κι όταν το σώμα πεθάνει, οι επιθυμίες, οι φόβοι, οι τραγωδίες και οι δυστυχίες – και τα αντίθετά τους – συνεχίζονται.  Εγώ πεθαίνω, αλλά το ποτάμι συνεχίζει. Το ποτάμι που είναι επιθυμία. Γιατί αυτό είναι το ποτάμι. Και το ποτάμι εκδηλώνεται με μια μορφή, ένα όνομα… Από τη στιγμή, όμως,  που μια εκδήλωση του ποταμού εγκαταλείπει το ποτάμι, γι’ αυτήν υπάρχει πλήρης ελευθερία από το ποτάμι. Το ποτάμι εκδηλώνεται μέσα από τον Χ και αν ο Χ χρησιμοποιώντας με αυτή την «εκδήλωση», δεν ελευθερώσει εντελώς τον εαυτό από το ποτάμι, ξαναγυρίζει σ’ αυτό. Αυτό το ονομάζουν «μετενσάρκωση». Όλοι θέλουν να συνεχίζουν να υπάρχουν.

Η σκέψη όλων των ανθρώπινων όντων υπάρχει και κυλάει σαν ένα μεγάλο ποτάμι, και σ’ αυτό το ποτάμι παραμένουν οι σκέψεις σου για τον εαυτό σου, κι όταν φύγεις. Όταν ακολουθείτε κάποια οργάνωση, κάποια ομάδα κι αυτό το περιβάλλον σας επιβάλλει να είστε κάτι, εσείς μεταμφιέζεστε σαν να είστε έξω από το ποτάμι, αλλά βρίσκεστε ακόμα εκεί· στην καθημερινή σας ζωή είστε ακόμα εκεί, γιατί εξακολουθείτε να κυνηγάτε τα ίδια πράγματα που κυνηγάει κάθε άνθρωπος, υπάρχει μια συνεχής έγνοια για τον εαυτό σας μέσα στο ποτάμι, στο οποίο όλοι οι άνθρωποι είναι παγιδευμένοι. Όταν πεθαίνεις, οι σκέψεις του «εγώ» σου συνεχίζουν να υπάρχουν μέσα σ’ αυτό το ποτάμι όπως συνεχίζουν και τώρα – ως Χριστιανός, Βουδιστής, ως ό,τι σε ευχαριστεί, ως πλεονέκτης, ως φθονερός, ως φιλόδοξος, ως φοβισμένος, ως κυνηγός της ευχαρίστησης – αυτό είναι το ανθρώπινο ποτάμι μέσα στο οποίο βρίσκεσαι παγιδευμένος. Αν δεν βγείτε έξω απ’ αυτό τώρα, προφανώς θα συνεχίσετε να υπάρχετε, να «μπαινοβγαίνετε» σ’ αυτό το ποτάμι.

Κρισναμούρτι, “Εγώ χωρίς ΕΓΩ”, μετ.Αν.Ανδρεοπούλου-Ν.Πιλάβιος,εκδ.Καστανιώτη

Read Full Post »

Ένα σοβαρό πείραμα βαθιάς αλλαγής πρέπει ν’ αρχίσει από τον εαυτό μας, από τον καθέναν μας. Είναι μάταιο να αλλάζουμε μόνο τις εξωτερικές συνθήκες χωρίς βαθιά εσωτερική αλλαγή. Η κοινωνία είναι ό,τι είναι ο άνθρωπος· αυτό που είναι η σχέση του ενός με τον άλλον είναι και η δομή της κοινωνίας μιας χώρας. Δεν μπορούμε να δημιουργήσουμε μια ειρηνική κοινωνία που να έχει νοημοσύνη, αν το άτομο είναι αδιάλλακτο, βάναυσο και ανταγωνιστικό. Αν από τον κάθε άνθρωπο λείπει η ευγένεια, η στοργή, η φροντίδα στη σχέση του με τους άλλους, δεν μπορεί παρά να δημιουργεί σύγκρουση, ανταγωνισμό και σύγχυση. Η κοινωνία είναι επέκταση των ανθρώπων η κοινωνία είναι προβολή του εαυτού μας. Μέχρι να το συλλάβουμε αυτό και να κατανοήσουμε βαθιά τον εαυτό μας και να τον αλλάξουμε ριζικά, απλώς η αλλαγή απλώς του έξω δεν θα δημιουργήσει ειρήνη στον κόσμο, ούτε θα φέρει αυτή την ηρεμία και τη γαλήνη  που είναι απαραίτητες για ευτυχισμένες σχέσεις μέσα σε μια κοινωνία.

Ας μη σκεφτόμαστε, λοιπόν, ν’ αλλάξουμε το περιβάλλον˙ αυτό θα συμβεί -και πρέπει να συμβεί- αν ολόκληρη η προσοχή μας κατευθύνεται στη μεταμόρφωση του ατόμου, του εαυτού μας και της σχέσης μας με τον άλλον…

Προσωπικά νοιώθω ότι ο κόσμος είναι ο εαυτός μου και πως ό,τι κάνω δημιουργεί είτε ειρήνη είτε θλίψη στον κόσμο, που είναι ο εαυτός μου· και όσο δεν καταλαβαίνω τον εαυτό μου, δεν μπορώ να φέρω ειρήνη στον κόσμο η άμεση, λοιπόν, φροντίδα μου είναι ο εαυτός μου, όχι εγωιστικά, όχι απλώς ν’ αλλάξω τον εαυτό μου για να αποκτήσω μεγαλύτερη ευτυχία, μεγαλύτερες απολαύσεις, μεγαλύτερες επιτυχίες, αλλά γιατί όσο δεν καταλαβαίνω τον εαυτό μου θα ζω μέσα στον πόνο και στη θλίψη και δεν θα μπορώ ν’ ανακαλύψω μια διαρκή ειρήνη και ευτυχία.

Κρισναμούρτι, “Εγώ χωρίς ΕΓΩ”, μετ.Αν.Ανδρεοπούλου-Ν.Πιλάβιος,εκδ.Καστανιώτη

Read Full Post »

Πρέπει να ελευθερωθούμε από τις αιτίες που δημιουργούν συγκρούσεις μέσα μας. Και το κέντρο της σύγκρουσης είναι το «εγώ». Οι πιο πολλοί από μας δεν θέλουν να ελευθερωθούν από το «εγώ» τους. Αυτή είναι η δυσκολία. Στους περισσότερους αρέσει η ευχαρίστηση και ο πόνος που φέρνει το «εγώ». Και όσο βρισκόμαστε κάτω από τον έλεγχο της ευχαρίστησης και του πόνου του «εγώ», θα υπάρχει σύγκρουση  ανάμεσα στο «εγώ» και στην κοινωνία, ανάμεσα στο «εγώ» και στο συλλογικό και το συλλογικό θα κυριαρχήσει στο «εγώ»  και αν μπορεί θα το καταστρέψει. Το «εγώ» όμως, είναι πιο δυνατό από το συλλογικό έτσι πάντοτε το παρακάμπτει, προσπαθεί να κερδίσει μια θέση μέσα σ’ αυτό, να αναπτυχθεί, να καταξιωθεί.

Σίγουρα η απελευθέρωση από το «εγώ», είναι το πραγματικό έργο της ζωής του ανθρώπου.

Κρισναμούρτι, “Εγώ χωρίς ΕΓΩ”, μετ.Αν.Ανδρεοπούλου-Ν.Πιλάβιος,εκδ.Καστανιώτη

Read Full Post »

Βήμα βήμα…

Mauritanie-desert-sable-herbe-ag

Ας προχωρήσουμε βήμα βήμα σε όλο αυτό και σας παρακαλώ, παρακολουθείστε το με λίγη υπομονή.

Λοιπόν: Κάποια στιγμή αποκτώ επίγνωση ότι η σκέψη  μου είναι αποτέλεσμα διαμόρφωσης, και η άμεση αντίδρασή μου είναι ότι πρέπει να απελευθερωθώ από τη διαμόρφωση και λέω:
«Πώς θα ελευθερωθώ; Ποια είναι η μέθοδος, το σύστημα, η διαδικασία που πρέπει ν’ ακολουθήσω για να ελευθερωθώ;»
Αλλά αν ακολουθήσω τις πρακτικές κάποιας μεθόδου, θα γίνω σκλάβος αυτής της μεθόδου, που έτσι θα φέρει κι αυτή άλλη μία διαμόρφωση.

 Έχοντας επίγνωση ότι είμαι διαμορφωμένος ή φθονερός ή άπληστος, θέλω να να ξέρω πώς θα απαλλαγώ.

Για παράδειγμα: Το ερώτημα, «πώς θα απαλλαγώ από την απληστία», είναι μια άλλη μορφή απληστίας — δεν είναι;
Μπορεί  να κάνω καθημερινά κάποια πρακτική  απαλλαγής από την απληστία, αλλά το κίνητρο, η επιθυμία να ελευθερωθώ από την απληστία, είναι και πάλι απληστία.
Έτσι, το «πώς», δεν μπορεί να λύσει το πρόβλημα, μπορεί μόνο να το κάνει πιο πολύπλοκο. Αλλά, όπως θα δείτε αμέσως από μόνοι σας, το ερώτημα «πώς» μπορεί να απαντηθεί εντελώς.

Εάν έχω πλήρη επίγνωση ότι είμαι άπληστος, αυτή ακριβώς η επίγνωση δεν απελευθερώνει το νου από την απληστία;

Εάν ξέρω ότι το φίδι που βλέπω μπροστά μου είναι δηλητηριώδες, αυτό φτάνει: δεν το πλησιάζω αυτό το φίδι.
Αλλά δεν βλέπουμε ότι η απληστία είναι κάτι δηλητηριώδες και για μας και για τους άλλους.
Μας αρέσει η ευχάριστη αίσθηση που μας δίνει, μας αρέσει η αίσθηση βολέματος  που μας δίνει το να είμαστε διαμορφωμένοι. Γιατί, αν προσπαθούσαμε να ελευθερώσουμε το νου από τη διαμόρφωσή του, ίσως να γινόμαστε αντικοινωνικά άτομα, πιθανόν να χάναμε τη δουλειά μας, μπορεί να εναντιωνόμαστε σε όλη την παράδοση αιώνων της κοινωνίας κι αυτό να μας στοίχιζε με διάφορους τρόπους, κι έτσι παίρνουμε ασυνείδητα μια αυτόματη προειδοποίηση από μέσα μας, και τότε είναι που ο νους ρωτάει:
«Πώς θα απαλλαγώ από τη διαμόρφωση»;
Έτσι, το «πώς», είναι απλώς αναβολή της συνειδητοποίησης εκείνου που είναι γεγονός. Έγινε αυτό το σημείο ξεκάθαρο;

Οπότε, εκείνο που έχει σημασία, είναι γιατί ο νους  αναζητάει κάποια μέθοδο.

Θα ανακαλύψτε ότι υπάρχουν αμέτρητες μέθοδοι που λένε:
«Κάνε ετούτο κι εκείνο κάθε μέρα και θα φτάσεις εκεί που θέλεις».
Αλλά ακολουθώντας κάποια μέθοδο έχεις δημιουργήσει μία συνήθεια και είσαι σκλάβος σ’ αυτή τη συνήθεια, δεν είσαι ελεύθερος.
Ενώ,  αν δεις ότι είσαι διαμορφωμένος – διαμορφωμένος από ό,τι είναι γνωστό και κοινά αποδεκτό – και νοιώσεις φόβο για το άγνωστο όπου θα βρεθείς απορρίπτοντας   τη διαμόρφωση, αν έχεις πλήρη επίγνωση όλου αυτού του γεγονότος, τότε θα ανακαλύψεις ότι αυτή ακριβώς η επίγνωση  δουλεύει μέσα σου και άμεσα σου φέρνει μία ελευθερία που δεν έχεις προσπαθήσει ηθελημένα να πετύχεις.
Όταν έχεις επίγνωση της διαμόρφωσης σου –πραγματικά όχι θεωρητικά- τότε κάθε προσπάθεια παύει, ενώ κάθε προσπάθεια να γίνεις κάτι άλλο από αυτό που είσαι, είναι η αρχή κάποιας άλλης διαμόρφωσης.

Εκείνο, λοιπόν, που είναι σημαντικό είναι να κατανοηθεί το πρόβλημα κι όχι να βρεθεί μια απάντηση στο πρόβλημα. Το πρόβλημα  είναι ότι, όντας ο ανθρώπινος νους αποτέλεσμα αιώνων διαμόρφωσης  και των χρόνων μιας ζωής, κινείται και υπάρχει στην περιοχή του «γνωστού». Αυτό είναι το αληθινό γεγονός, εκείνο που συμβαίνει στην καθημερινή μας ζωή.  Όλες μας οι σκέψεις, όλες μας οι μνήμες, όλες μας οι εμπειρίες, όλα μας τα οράματα, οι εμπειρίες μας,  οι εσωτερικές μας φωνές, οι εμπνεύσεις μας, είναι στην ουσία γέννημα του γνωστού.

 Τώρα:  Μπορεί ο νους να έχει επίγνωση της ίδιας του της διαμόρφωσης και να μην προσπαθεί να την πολεμήσει;

Όταν ο νους έχει επίγνωση ότι είναι διαμορφωμένος και δεν το πολεμάει, μόνο τότε είναι ελεύθερος να δώσει όλη του την προσοχή σ’ αυτή τη διαμόρφωση.
Η δυσκολία είναι να έχει κανείς επίγνωση της διαμόρφωσής του χωρίς να διασπάται η προσοχή του από την προσπάθεια να κάνει κάτι γι’ αυτήν.
Αλλά εάν ο νους έχει συνεχώς επίγνωση του γνωστού – δηλαδή, των προκαταλήψεων, των συμπερασμάτων, των «πιστεύω», των επιθυμιών, των απατηλών σκέψεων της καθημερινότητας – αν έχει επίγνωση χωρίς να προσπαθεί να ελευθερωθεί απ’ όλο αυτό, τότε η ίδια αυτή η επίγνωση φέρνει τη δική της ελευθερία.

Τότε, ίσως είναι δυνατόν να μείνει ο νους πραγματικά ακίνητος, όχι ακίνητος μόνο σε κάποιο επιφανειακό επίπεδο της συνείδησης και από κάτω τρομερά ταραγμένος.

Μπορεί να υπάρξει απόλυτη ακινησία του νου μόνον όταν ο νους κατανοήσει όλο το πρόβλημα της διαμόρφωσης, πώς έχει διαμορφωθεί, που σημαίνει να παρατηρεί κάθε τόσο όλη την κίνηση της σκέψης· να έχει επίγνωση των συμπερασμάτων που βγάζει, αυτών που πιστεύει, των φόβων του. Τότε, ίσως, υπάρξει απόλυτη ακινησία του νου μέσα στην οποία μπορεί να γεννηθεί κάτι πέρα από το νου.

(Από το μπλογκ της Στεφανίας Ταπτά)

Κρισναμούρτι, “Εγώ χωρίς ΕΓΩ”, μετ.Αν.Ανδρεοπούλου-Ν.Πιλάβιος,εκδ.Καστανιώτη

Read Full Post »

Τα κόλπα του «εγώ»

545724_411073822292986_1426622069_n

Η φύση, λοιπόν, το βάθος της φύσης του «εγώ», όταν έχετε περάσει από όλα τα επίπεδα του «εγώ», η ουσία του «εγώ» είναι το τίποτα. Είστε, τίποτα. Σ’ αυτή την κατάσταση του τίποτα, η σκέψη έχει επιβάλει την υπερκατασκευή της συνείδησης, όντας η συνείδηση το ίδιος της το περιεχόμενο. Χωρίς το περιεχόμενο δεν υπάρχει συνείδηση, και το περιεχόμενο είναι να είσαι Ινδουιστής, Βουδιστής, είναι η θρησκεία σου, ο ιδιαίτερος θεός σου που λατρεύεις, τα άγχη σου, η θλίψη σου, ο πόνος σου, το μίσος σου, η αγάπη σου. Όλα αυτά είναι προφανώς το περιεχόμενο της συνείδησής σου. Και η ιδέα ότι υπάρχει ο Άτμαν*, ότι εσύ είσαι ο υπερ-Άτμαν, η υπερσυνείδηση είναι κι αυτό μέρος του ίδιου περιεχόμενου. Καταλαβαίνετε τι έχει κάνει η σκέψη; Δεν είστε απολύτως τίποτα. Όλη αυτή η υπερκατασκευή έχει χτιστεί από τη σκέψη και η σκέψη είναι το αποτέλεσμα της λειτουργίας της καταγραφής που κάνει διαρκώς ο εγκέφαλος — ξέρετε, όπως ένα μαγνητόφωνο. Καταλαβαίνετε τι έχει κάνει η σκέψη;

❧❧

Βλέπει κανείς ότι ότι μια ριζική επανάσταση πρέπει να γίνει στο κέντρο, όχι στην επιφάνεια. Η αλλαγή στην επιφάνεια δεν έχει κανένα νόημα. Το να γίνει κανείς καλύτερος, πιο ευγενής, ν’ αποκτήσει περισσότερη αρετή, να έχει μεγαλύτερη ή μικρότερη περιουσία, είναι όλα επιφανειακές δραστηριότητες ενός πολύ επιφανειακού νου. Δεν μιλάω για τέτοιες αλλαγές· με ενδιαφέρει μόνο μία αλλαγή στο κέντρο. Βλέπω ότι το «εγώ» πρέπει να διαλυθεί εντελώς. Ερευνώ, λοιπόν, τι είναι το «εγώ», αποκτώ επίγνωση του «εγώ», όχι σαν κάποια φιλοσοφική αφηρημένη έννοια, αλλά στην πράξη, καθημερινά. Βλέπω λεπτό προς λεπτό τι είναι το «εγώ» — το «εγώ» που πάντα παρακολουθεί, παρατηρεί, συσσωρεύει, αποκτά, απορρίπτει, κρίνει, μισεί, αποκόβεται ή εντάσσεται κάπου για να έχει περισσότερη ασφάλεια. Η αλλαγή, λοιπόν, πρέπει να συμβεί εκεί· αυτό είναι το κέντρο που πρέπει να ξεριζωθεί εντελώς. Και πώς θα συμβεί αυτό; Μπορεί ο νους, που είναι ο δημιουργός του προβλήματος, να αποσπαστεί από το πρόβλημα και μετά να δράσει πάνω σ’ αυτό στο όνομα του Θεού, στο όνομα ενός ανώτερου εαυτού, για κάποια ουτοπία ή για οποιονδήποτε άλλο λόγο; Και όταν το κάνει αυτό, θα έχει διαλύσει το κέντρο; Προφανώς όχι. Επομένως το πρόβλημά μου είναι: μπορεί ο νους να φέρει μια θεμελιώδη επανάσταση με τη διαλεκτική μέθοδο ή με μία υλιστική γνώση της ιστορικής εξέλιξης; Αυτό είναι ένα σημαντικό ερώτημα, δεν είναι; Γιατί αν γίνει μια ριζική αλλαγή στο κέντρο, τότε όλη η ζωή μου θα έχει άλλο νόημα· τότε θα υπάρχει ομορφιά, τότε θα υπάρχει ευτυχία…
Μπορεί, λοιπόν, μια τέτοια κατάσταση να δημιουργηθεί από τον νου; Αν πείτε, «όχι», τότε δεν έχετε επίγνωση του προβλήματος — αυτή είναι πολύ βιαστική, πολύ επιπόλαιη απάντηση. Και αν πείτε «Πρέπει να στραφώ στο Θεό, προς κάποια υψηλή πνευματική κατάσταση, που θα τα μεταμορφώσει όλα αυτά», και πάλι βασίζεστε σε λέξεις, σε σύμβολα, σε κάποια προβολή του νου. Τι μπορεί, λοιπόν, να κάνει κανείς; Δεν σας είναι πρόβλημα αυτό; Κοιτάζοντας όλο αυτό το περίπλοκο πρόβλημα του «εγώ», με όλο του το σκοτάδι, τις σκιές και το φως του, τις εντάσεις και τα άγχη του, μπορώ εγώ, ο παρατηρητής, να επηρεάσω αυτό που παρατηρώ; Σας παρακαλώ, απλώς ακούστε το πρόβλημα, μην ψάχνετε για απάντηση, μην προσπαθείτε να το λύσετε· μόνο ακούστε το, αφήστε το να σας διαποτίσει, σαν την απαλή βροχή που κάνει εύφορη τη γη. Αν μείνετε πραγματικά μαζί με το πρόβλημα, αν είναι καθημερινή σας έγνοια την κάθε στιγμή, να δείτε πώς μπορεί να έρθει αυτή η αλλαγή, και με την άρνησή σας βάζετε στην άκρη όσα πιστεύατε πως είναι θετικά, τότε νομίζω ότι θα βρείτε το στοιχείο που γεννιέται τόσο σκοτεινά, χωρίς εσείς να το ξέρετε.
Αυτό, λοιπόν, που πρέπει σίγουρα να κάνουμε είναι να έχουμε επίγνωση του συνόλου του προβλήματος, όχι μόνο στο συνειδητό, αλλά κυρίως στο υποσυνείδητο· πρέπει να έχουμε επίγνωσή του εσωτερικά, βαθιά. Ο επιφανειακός νους μπορεί να δώσει αιτίες, εξηγήσεις, μπορεί λογικά να ξεδιαλύνει ορισμένα προβλήματα· αλλά όταν ενδιαφερόμαστε για ένα βαθύ πρόβλημα, η επιφανειακή προσέγγιση έχει πολύ λίγη αξία. Κι εμείς νοιαζόμαστε για ένα πολύ βαθύ πρόβλημα, που είναι πώς να φέρουμε μια αλλαγή, μια επανάσταση στο κέντρο. Χωρίς αυτή τη θεμελιώδη μεταμόρφωση, οι αλλαγές απλώς στην επιφάνεια δεν έχουν νόημα και οι αναμορφώσεις χρειάζονται διαρκή αναμόρφωση. Αν μπορέσουμε να κοιτάξουμε το πρόβλημα στο σύνολό του, να το γευτούμε, να το μυρίσουμε, να το απορροφήσουμε υποσυνείδητα, τότε θα εξοικειωθούμε με τις δραστηριότητες και τα κόλπα του «εγώ».

Κρισναμούρτι, “Εγώ χωρίς ΕΓΩ”, μετ.Αν.Ανδρεοπούλου-Ν.Πιλάβιος,εκδ.Καστανιώτη

Read Full Post »

590_6354d7fa077e2104c205dacdab72dc09

Οι περισσότεροι άνθρωποι είναι εγωιστές. Δεν έχουν συνείδηση του ίδιου τους του εγωισμού· είναι ο τρόπος ζωής τους. Κι αν κανείς έχει επίγνωση ότι είναι εγωιστής, το κρύβει πολύ προσεκτικά και προσαρμόζεται στο πρότυπο της κοινωνίας, το οποίο είναι στην ουσία εγωιστικό. Ο εγωιστικός νους είναι πολύ πανούργος. Είτε είναι σκληρά και ανοιχτά εγωιστικός είτε παίρνει διάφορες μορφές. Αν είσαι πολιτικός, ο εγωισμός σου αναζητά δύναμη, γόητρο και δημοτικότητα, μέσα από την ταύτιση με κάποια ιδέα, με κάποια αποστολή και όλα αυτά πάντα -δήθεν- για το κοινό καλό. Αν είσαι δικτάτορας ο εγωισμός σου εκφράζεται με βάναυση κυριαρχία. Αν έχεις τάση να είσαι θρήσκος,  ο εγωισμός, παίρνει τη μορφή της λατρείας, της αφοσίωσης, της προσκόλλησης σε μια πίστη, σε κάποιο δόγμα. Ο εγωισμός βρίσκει επίσης την έκφρασή του και μέσα στην οικογένεια: ο πατέρας επιδιώκει να ικανοποιήσει το δικό του εγωισμό μέσα από τις εκδηλώσεις της ζωής του, το ίδιο και η μητέρα. Η φήμη, η ευημερία, η ωραία εξωτερική εμφάνιση φτιάχνουν τη βάση γι’ αυτή τη μυστική έρπουσα κίνηση του «εγώ». Υπάρχει, επίσης, στην ιεραρχική δομή όλου του κλήρου, όσο κι αν διακηρύσσουν την αγάπη τους στο Θεό, που είναι φτιαγμένος «κατ’ εικόνα και ομοίωση» δική τους και όχι το αντίθετο. Στη βιομηχανία, το αφεντικό και ο φτωχός υπάλληλος  βρίσκονται και οι δύο μέσα σ’ αυτή την αίσθηση ηδονής του «εγώ», που απλώνεται και τους ναρκώνει. Ο μοναχός που έχει απαρνηθεί τα εγκόσμια, μπορεί να περιπλανιέται σε όλη τη γη ή να μένει κλειδωμένος σ’ ένα μοναστήρι, αλλά δεν έχει εγκαταλείψει αυτή τη χωρίς τέλος κίνηση του «εγώ», γιατί μπορεί ν’ αλλάζει το όνομά του, να φοράει ράσα, να παίρνεις όρκους αγαμίας ή σιωπής, αλλά τους καίει το ίδιο τους το ιδανικό, κάποια εικόνα του εαυτού τους, ένα σύμβολο.

Το ίδιο συμβαίνει και με τους επιστήμονες, τους φιλοσόφους, και τους καθηγητές στα πανεπιστήμια· μ’ εκείνους που κάνουν φιλανθρωπίες, τους άγιους, τους γκουρού, τους άντρες και τις γυναίκες που εργάζονται αδιάκοπα για τους φτωχούς: όλοι προσπαθούν να σβήσει το «εγώ» τους μέσα στη δουλειά που κάνουν, αλλά κι η δουλειά που προσφέρουν είναι μέρος αυτού του «εγώ».  Έχουν μεταφέρει τον εγωισμό τους σ’ ό,τι κάνουνε. Αυτό ξεκινάει στην παιδική ηλικία και συνεχίζεται μέχρι τα γεράματα. Η αλαζονεία της γνώσης, η εξασκημένη ταπεινότητα του ηγέτη, η υποταγμένη σύζυγος και ο εξουσιαστικός σύζυγος, όλοι έχουν αυτή την αρρώστια. Το «εγώ» ταυτίζεται με το Κράτος, με ατέλειωτες ομάδες, με ατέλειωτες ιδέες και αιτίες, αλλά παραμένει αυτό που ήταν στην αρχή.

Οι άνθρωποι έχουν δοκιμάσει διάφορες πρακτικές, διάφορες μεθόδους, διαλογισμούς, για να ελευθερωθούν απ’ αυτό το κέντρο που προκαλεί τόση πολλή δυστυχία  και σύγχυση, αλλά αυτό όπως η σκιά δεν πιάνεται ποτέ. Βρίσκεται πάντα εκεί και ξεγλιστράει μέσα απ’ τα δάχτυλά σου, μέσα απ’ το νου σου. Μερικές φορές δυναμώνει ή αδυνατίζει, ανάλογα με τις περιστάσεις· εσείς το στριμώχνετε σ’ αυτή τη γωνιά κι εκείνο εμφανίζεται στην άλλη.

Κρισναμούρτι, “Εγώ χωρίς ΕΓΩ”, μετ.Αν.Ανδρεοπούλου-Ν.Πιλάβιος,εκδ.Καστανιώτη

 

Read Full Post »

11139954_829143960507289_1811362144541493341_n

Ερώτηση: Θα μπορούσατε, σας παρακαλώ, να κάνετε μια σαφή και κατηγορηματική δήλωση για την μη-ύπαρξη της μετενσάρκωσης, που αυξάνονται οι επιστημονικές αποδείξεις που αποδεικνύουν ότι η μετενσάρκωση, είναι γεγονός. Ενδιαφέρομαι, επειδή βλέπω ένα μεγάλο αριθμό ανθρώπων να χρησιμοποιούν αυτό το αποδεικτικό στοιχείο, για να ισχυροποιήσουν ακόμα πιο πολύ το σύστημα πίστης που είδη ακολουθούν και που τους βοηθάει να ξεφεύγουν από την αντιμετώπιση των προβλημάτων της ζωής και του θανάτου. Δεν είναι ευθύνη σας να είστε ξεκάθαρος, ευθύς και κατηγορηματικός πάνω σ’ αυτό το θέμα, αντί να μασάτε τα λόγια σας γι’ αυτό το θέμα

Κρισναμούρτι: Θα είμαστε πολύ σαφείς. Η ιδέα της μετενσάρκωσης, κύριε, υπάρχει πολύ πριν τον Χριστιανισμό. Σωστά; Μίλησαν γι’ αυτήν οι Ινδουιστές,     οι αρχαίοι Ινδουιστές. Και είναι διαδεδομένη και υπαρκτή ιδέα στην Ινδία και πιθανώς σε όλο τον Ασιατικό κόσμο. Πιστεύουν στην μετενσάρκωση.  Τώρα: τι είναι εκείνο που μετενσαρκώνεται; Καταλαβαίνετε; Όχι μόνο μια φορά, αλλά ξανά και ξανά. Αυτό είναι το θέμα.

Δεύτερον: Η ερώτηση αφήνει να εννοηθεί ότι έχοντας αποδειχθεί επιστημονικά ως γεγονός η ιδέα της μετενσάρκωσης, οι άνθρωποι μπορούν έτσι να τη χρησιμοποιούν ως φυγή και ο κύριος που έκανε την ερώτηση, λέει ότι ενδιαφέρεται να μάθει επειδή οι άνθρωποι κάνουν φυγή μ’ αυτήν. Θα ήθελα να τον ρωτήσω: Ενδιαφέρεστε να μάθετε για την μετενσάρκωση, πραγματικά επειδή οι άνθρωποι τη χρησιμοποιούν ως φυγή;  Χρησιμοποιούν, όμως, ως φυγή και το ποδόσφαιρο, και το μπάσκετ και να προσθέσω και το να πηγαίνουν στην εκκλησία, που είναι άλλη μία μορφή διασκέδασης. Ας τα παραμερίσουμε όλα αυτά που χρησιμοποιούν οι άνθρωποι ως φυγή, γιατί εκείνο που μας ενδιαφέρει είναι το γεγονός, η αλήθεια της μετενσάρκωσης, για την οποία ζητάτε μια ξεκάθαρη απάντηση από τον ομιλητή.

Τι είναι, λοιπόν, όχι εκείνο που μετενσαρκώνεται, αλλά εκείνο που ενσαρκώνεται; Το να ενσαρκωθείς σημαίνει να γεννηθείς. Μετενσάρκωση σημαίνει επαναγέννηση σε μία μελλοντική ζωή. Το να ενσαρκωθείς σημαίνει να γεννηθείς. Τι είναι εκείνο, λοιπόν, που ζει τώρα, αυτή τη στιγμή, που κάθεται εδώ;  Καταλαβαίνετε; Μετενσάρκωση σημαίνει μελλοντική ζωή κι εγώ ρωτάω τι είναι αυτό που συμβαίνει τώρα, και σημαίνει ενσάρκωση. Καταλαβαίνετε την ερώτησή μου; Τι είναι αυτό; Εμπρός, κύριε, ερευνήστε το. Εδώ που καθόμαστε δεν συμβαίνει τίποτα, είναι αρκετά απλό: ακούτε κάποια ομιλία, και ή σας αρέσουν αυτά που ακούτε ή δεν σας αρέσουν. Αλλά στην καθημερινή μας ζωή, όταν δεν είστε εδώ, τι είναι εκείνο  που συμβαίνει, που είναι ακριβώς η κίνηση της ενσάρκωσης. Τι είναι; Το ξέρετε: Είναι οι προσπάθειές σας, οι επιθυμίες σας, οι απληστίες σας, οι ζήλειες σας, οι εξαρτήσεις σας… παρακολουθείτε; Είναι όλα αυτά. Αυτά είναι που θα μετενσαρκωθούν στην επόμενη ζωή; Καταλαβαίνετε τι λέω; Εμπρός, συλλογιστείτε το. Εκείνοι που πιστεύουν στην μετενσάρκωση, σημαίνει να ξαναγεννηθούν με όλα όσα είναι τώρα, λίγο αλλαγμένα ίσως, και να συνεχίζουν έτσι τη μια ζωή μετά την άλλη.

Αυτή είναι η ιδέα. Κι αν πιστεύεις πραγματικά στη μετενσάρκωση, για σένα είναι είναι μια πίστη, κάτι ζωντανό και αν και μία πίστη δεν είναι ποτέ κάτι ζωντανό, ας υποθέσουμε ότι είναι κάτι τρομερά ζωντανό, οπότε εκείνο που είσαι τώρα, έχει πολύ μεγαλύτερη σημασία από εκείνο που θα είσαι την επόμενη φορά. Καταλαβαίνετε τι λέω; Παρακολουθείτε; Αυτό είναι εκείνο που στον Ασιατικό κόσμο ονομάζεται, Κάρμα. Δεν πρόκειται να το εξετάσω σε βάθος εδώ, αλλά Κάρμα σημαίνει, «πράξεις». Αν ζω τώρα, σ’ αυτή τη ζωή, με όλη μου τη δυστυχία, το θυμό, την ευχαρίστηση, τη σύγχυση, τη ζήλεια, το μίσος, έτσι θα συνεχίσω και στην επόμενη ζωή, ακόμα κι αν υπάρχουν κάποιες αλλαγές. Αυτό είναι προφανές, αν το ερευνήσετε. Υπάρχουν αποδεικτικά στοιχεία γι’ αυτό, όπως είπατε: Το αποδεικτικό στοιχείο της βίας, το αποδεικτικό στοιχείο, το αποδεικτικό στοιχείο της μνήμης πραγμάτων που έγιναν στο παρελθόν, και μπορεί να είναι μνήμες πραγμάτων που συνέβησαν σε κάποια περασμένη ζωή. Αυτή η μνήμη, αυτή η συσσώρευση    μνήμης είναι το «εγώ», ο εαυτός, η προσωπικότητα· αυτός ο μπόγος με αναμνήσεις, με κάποιες μετατροπές, τιμωρημένος, λίγο γυαλισμένος, συνεχίζει στην επόμενη ζωή. Γι’ αυτό υπάρχουν στοιχεία. Παρακολουθείτε;

Το ερώτημα, λοιπόν, αν υπάρχει μετενσάρκωση ή όχι. Παρακολουθείτε; Προσέξτε, σας παρακαλώ, είμαι πολύ ξεκάθαρος σ’ αυτό το θέμα, είμαι πολύ σαφής. Δεν λέω ότι υπάρχει μετενσάρκωση, αλλά ότι εκείνο που είναι εξαιρετικά πιο σημαντικό από την μετενσάρκωση είναι το τελείωμα αυτής της ψυχολογικής ακαταστασίας, της σύγκρουσης μέσα μας, τώρα. Και μετά, υπάρχει κάτι εντελώς διαφορετικό που συμβαίνει. Αναρωτιέμαι αν το πιάνετε όλο αυτό. Είναι σαν να είμαι δυστυχισμένος, ψυχολογικά ταλαιπωρημένος, χωμένος στη θλίψη, και να λέω, «ελπίζω στην επόμενη ζωή να είμαι καλύτερα». Αυτή η ελπίδα για την επόμενη ζωή, είναι αναβολή αντιμετώπισης εκείνου που είναι γεγονός, τώρα. Ο ομιλητής έχει συζητήσει πάρα πολύ με όλους εκείνους που πιστεύουν στην μετενσάρκωση και γράφουν, και δίνουν διαλέξεις ατέλειωτα. Είναι μέσα στο παιχνίδι τους. Και λέω: «Εντάξει, κύριε, πιστεύετε σε όλο αυτό, αλλά τι αλλάζει με το να πιστεύετε; Εκείνο που έχει σημασία είναι πώς είστε και τι κάνετε τώρα.  Αλλά δεν ενδιαφέρονται γι’ αυτό, ενδιαφέρονται για το μέλλον. Δεν λένε: «Εντάξει, πιστεύω στην μετενσάρκωση, αλλά θα αλλάξω τη ζωή μου τόσο τελείως, που δεν θα χρειάζεται το μελλοντικό. Παρακολουθείτε;  Και μην πείτε με το τέλειωμα της απάντησής μου σ’ αυτή την ιδιαίτερη ερώτηση ότι την αποφεύγω. Δεν την αποφεύγω. Το μόνο σημαντικό είναι η τωρινή ζωή κι όχι κάποια επόμενη. Αν το κατανοήσετε αυτό και ερευνήσετε βαθιά την τωρινή σας ζωή, με όλο τον ψυχολογικό αναβρασμό της, την πολυπλοκότητά της, και δεν τη συνεχίσετε αλλά το τελειώσετε όλο αυτό, θα μπείτε σε έναν εντελώς διαφορετικό κόσμο.  Για να τελειώνετε, πρέπει να προσηλωθείτε, να δώσετε όλη σας την προσοχή, να το κυνηγήσετε, κι όχι απλώς να λέτε: «Εντάξει, εγώ πιστεύω στη μετενσάρκωση και πιστεύω ότι σε μια μελλοντική ζωή κάτι θα συμβεί».

Νομίζω ότι είμαι ξεκάθαρος· δεν «μασάω τα λόγια μου», όπως είπε ο κύριος. Τώρα: Μπορεί να με ρωτήσετε αν προσωπικά πιστεύω στην μετενσάρκωση, πράγμα που συνεπάγεται στην ερώτηση που έγινε. Η απάντηση είναι: Δεν πιστεύω σε τίποτα. Κι αυτό δεν είναι υπεκφυγή. Δεν έχω «πιστεύω»· πράγμα που δεν σημαίνει καθόλου ότι με το να μην έχω καμιά πίστη, είμαι άθεος, αθεόφοβος κι όλες αυτές τις ανοησίες. Ερευνήστε το πιο βαθιά και θα δείτε τι σημαίνει. Σημαίνει ότι ο νους είναι ελεύθερος από όλα τα μπερδέματα που του φέρνει μια πίστη.

Κρισναμούρτι, “Εγώ χωρίς ΕΓΩ”, μετ.Αν.Ανδρεοπούλου-Ν.Πιλάβιος,εκδ.Καστανιώτη

Read Full Post »

Older Posts »

Αρέσει σε %d bloggers: