Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Archive for the ‘«Γράμματα σε μια νεαρή φίλη»’ Category

 grammata

Ταράζεται κανείς, ανησυχεί και μερικές φορές φοβάται. Αυτά, πράγματι συμβαίνουν. Είναι ατυχίες της ζωής. Σήμερα η ζωή είναι σαν μια συννεφιασμένη μέρα. Χτες ήταν ηλιόλουστη, αλλά τώρα βρέχει, συννεφιά και κρύο· αυτή η αλλαγή είναι αναπόφευκτη διαδικασία της ζωής. Ξαφνικά, γεμίζει κανείς από ανησυχία και φόβο· υπάρχουν αιτίες γι’ αυτό, κρυμμένες ή αρκετά φανερές και μπορεί κανείς με λίγη επίγνωση να τις βρει αυτές τις αιτίες. Εκείνο που έχει σημασία είναι να έχει κανείς επίγνωση των γεγονότων και των ατυχημάτων και να μην τους δίνει το χρόνο να ριζώσουν, μόνιμα ή πρόσκαιρα. Και δίνει κανείς σημασία σ’ αυτές τις αντιδράσεις όταν ο νους συγκρίνει· δικαιολογεί, καταδικάζει ή αποδέχεται. Πρέπει -ξέρεις- να βρίσκεται κανείς εσωτερικά, όλη την ώρα, σε ετοιμότητα χωρίς ένταση. Η ένταση εμφανίζεται όταν θέλεις κάποιο αποτέλεσμα, κι εκείνο που εμφανίζεται δημιουργεί κι άλλη ένταση που πρέπει να κοπεί. Άσε τη ζωή να κυλάει.
Είναι τόσο ολέθρια εύκολο να συνηθίσει κανείς σ’ οτιδήποτε, σ’ οποιαδήποτε ταλαιπωρία, σ’ οποιαδήποτε απογοήτευση, σε οποιαδήποτε συνεχιζόμενη ευχαρίστηση. Μπορεί να προσαρμόσει κανείς τον εαυτό του σ’ οποιεσδήποτε συνθήκες: σε μια τρελή ζωή όλο διασκέδαση ή σε μία ασκητική ζωή. Του νου τού αρέσει να δουλεύει μέσα σε αυλάκια, σε συνήθειες· κι αυτή η δραστηριότητα ονομάζεται, «ζωή». Όταν το δει κανείς αυτό ξεκόβει και δοκιμάζει να ζήσει μια ζωή που δεν χρειάζεται νόημα, αγκυροβόλια, ενδιαφέροντα. Τα ενδιαφέροντα, αν κανείς δεν είναι σε τρομερή εγρήγορση, μας ρίχνουν πίσω, σε κάποιο καλούπι ζωής. Μέσα σε όλα, μπορείς να δεις ότι η επιθυμία, το κίνητρο, είναι σε δράση· η επιθυμία να είσαι κάτι, να φτάσεις, να γίνεις κάποιος κ.λπ. Η επιθυμία είναι το κέντρο ακριβώς εκείνου μέσα μας που διαλέγει και όσο θα υπάρχει η επιθυμία ο νους θα μπορεί να λειτουργεί μόνο μέσα σε συνήθειες που είτε τις έχει φτιάξει μόνος του είτε του έχουν επιβληθεί. Το πραγματικό πρόβλημα είναι η απελευθέρωση από την επιθυμία. Μπορεί κανείς να παίξει διάφορα παιχνίδια στον εαυτό του, όπως ότι έχει ελευθερωθεί από την επιθυμία, από το κέντρο του εγώ, από τις επιλογές, αλλά να συνεχίζει τα ίδια κάτω από διαφορετικά ονόματα, κάτω από διαφορετικά ρούχα. Όταν κανείς δει την πραγματική σημασία της συνήθειας, του να συνηθίζει πράγματα, να διαλέγει, να δίνει ονόματα, να τρέχει πίσω από κάποιο ενδιαφέρον και τα παρόμοια, τότε, όταν υπάρχει επίγνωση όλων αυτών, τότε γίνεται το αληθινό θαύμα: το σταμάτημα της επιθυμίας. Πειραματίσου μ’ αυτό, έχε επίγνωση όλων αυτών, από στιγμή σε στιγμή, χωρίς να έχεις καμιά επιθυμία να φτάσεις κάπου.
Ο ουρανός στο νότο κι ο ουρανός στο βορρά είναι τόσο εκπληκτικά διαφορετικός. Εδώ στο Λονδίνο, έτσι για αλλαγή, δεν υπάρχει ούτε ένα σύννεφο στον ντελικάτο γαλάζιο ουρανό και τα πανύψηλα δέντρα μόλις άρχισαν να πρασινίζουν. Έχουμε άνοιξη· πάνω που πάει ν’ αρχίσει. Όλα εδώ είναι βλοσυρά, δεν υπάρχει χαρά στα πρόσωπα των ανθρώπων όπως στο Νότο.
Ένας ήσυχος νους, αλλά τρομερά ξύπνιος, προσεκτικός, είναι ευλογία· μοιάζει με τη γη: πλούσια, με άπειρες δυνατότητες. Όταν υπάρχει ένας τέτοιος νους που δεν συγκρίνει, που δεν καταδικάζει, τότε μόνο είναι δυνατόν να υπάρξει ο άμετρος πλούτος.
Μην αφήσεις τον καπνό της μικροψυχίας να σε πνίξει, κι άσε τη φωτιά να ξεσπάσει. Πρέπει να συνεχίσεις να ξεγαντζώνεσαι, να καταστρέφεις, να μη ριζώνεις. Μην αφήνεις κανένα πρόβλημα να ριζώσει, τέλειωνε μαζί του αμέσως και ξύπνα κάθε πρωί φρέσκια, νέα και αθώα…
Η συμπεριφορά σου απέναντι στην υγεία σου να έχει περίσκεψη και να είναι σταθερή· μην αφήνεις ν’ ανακατεύονται συναισθήματα και συγκινήσεις με την υγεία σου ούτε να μειώνουν τη δραστηριότητά σου. Υπάρχουν πάρα πολλές επιρροές και πιέσεις που πλάθουν το νου και την καρδιά, να έχεις επίγνωσή τους, να ξεκόβεις απ’ αυτές και να μην γίνεσαι σκλάβος τους. Το να είσαι σκλάβος είναι το να είσαι μετριότητα. Να ‘σαι ξύπνια, γεμάτη φλόγα.
Αντιμετώπισε το φόβο, προσκάλεσέ τον, μην τον αφήνεις να σε πλημμυρίσει ξαφνικά, απρόσμενα, αλλά να τον αντιμετωπίζεις συνέχεια· κυνήγα τον επίμονα και σκόπιμα.
Ελπίζω να είσαι καλά και να μην έχεις τρομάξει από «εκείνο»· πιθανόν να μπορεί να θεραπευτεί και να το φροντίσουμε. Μην το αφήνεις να σε τρομοκρατήσει.
Βαθιά, μέσα σου, μπορεί να υπάρχει ένα αργό σβήσιμο· μπορεί να μην έχεις συνείδηση αυτού του πράγματος ή να έχεις συνείδηση και να το παραμελείς. Κύματα χειροτέρευσης κρέμονται πάντα από πάνω μας και δεν έχει σημασία ποιοι είμαστε. Για να βγαίνεις μπροστά τους και να τα συναντάς χωρίς καμία αντίδραση και να βγαίνεις έξω απ’ αυτά, απαιτεί μεγάλη ενέργεια. Αυτή η ενέργεια έρχεται μόνο όταν δεν υπάρχει κανενός είδους σύγκρουση, συνειδητή ή ασυνείδητη. Να είσαι τρομερά άγρυπνη.
Μην αφήσεις τα προβλήματα να ριζώνουν. Πέρνα τα γρήγορα, όπως περνάς το μαχαίρι στο βούτυρο. Μην τους επιτρέπεις ν’ αφήνουν σημάδι, τέλειωνε μαζί τους μόλις εμφανίζονται. Δεν έχεις καιρό για προβλήματα γι’ αυτό τέλειωνε μαζί τους αμέσως.
Έχει γίνει μια αισθητή αλλαγή μέσα σου ‑υπάρχει βαθιά εσωτερική ζωντάνια, δύναμη και καθαρότητα- διατήρησέ την, άσ’ την να λειτουργήσει, δώσ’ της την ευκαιρία να πλατύνει και να βαθύνει. Οτιδήποτε κι αν συμβεί μην πνιγείς από τις καταστάσεις, από την οικογένεια, από τη δική σου σωματική κατάσταση. Να τρως κανονικά, να ασκείσαι και να μη γίνεσαι νωθρή. Έχοντας φτάσει σε κάποιο σημείο, συνέχισε να προχωράς, μη σταματάς εκεί -ή θα πας μπροστά ή θα κυλήσεις πίσω, δεν μπορεί να μείνεις στατική. Έχεις κολυμπήσει μέσα σου τόσα πολλά χρόνια, έχεις αποτραβηχτεί μέσα σου, αλλά τώρα πρέπει να βγεις απ’ αυτή την κίνηση προς τα μέσα και να συναντάς περισσότερους ανθρώπους, να ανοιχτείς.
Διαλογίστηκα για πάρα πολύ κι ήταν καλά. Ελπίζω να κάνεις το ίδιο κι εσύ· αρχίζοντας με το να έχεις επίγνωση της κάθε σκέψης και συναισθήματος -όλη τη μέρα- των νεύρων και του μυαλού, κι ύστερα να είσαι ήσυχη κι ακίνητη (αυτό δεν μπορεί να γίνει με πειθάρχηση)· τότε αρχίζει πραγματικά ο διαλογισμός. Κάν’ το με επιμέλεια.
Οτιδήποτε κι αν συμβαίνει μην αφήνεις το σώμα να επεμβαίνει στο νου· να έχεις επίγνωση του σώματος, να τρως σωστά και στη διάρκεια της μέρας να μένεις μόνη σου με τον εαυτό σου για μερικές ώρες· μη γλιστράς προς τα πίσω και μη γίνεσαι σκλάβα των καταστάσεων. Να είσαι ακλόνητη, να είσαι άγρυπνη.

http://www.klibrary.gr/el/memoirs/148

Κρισναμούρτι «Γράμματα σε μια νεαρή φίλη» εκδ. Καστανιώτη

Read Full Post »

978-960-03-5150-7b

Όλα στη ζωή, εκτός από πολύ λίγα, είναι από δεύτερο, τρίτο ή και τέταρτο χέρι: οι θεοί, η ποίηση, η πολιτική, η μουσική, κι έτσι η ζωή μας είναι άδεια. Καθώς είναι άδεια, προσπαθούμε να τη γεμίσουμε με μουσική, με θεούς, με έρωτα, με διάφορες μορφές φυγής, κι αυτό το ίδιο το γέμισμα είναι και το άδειασμα. Αλλά η ομορφιά δεν μπορεί ν’ αγοραστεί. Είναι τόσο λίγοι εκείνοι που θέλουν ομορφιά, ενώ οι άνθρωποι ικανοποιούνται με πράγματα από δεύτερο χέρι. Η μόνη πραγματική επανάσταση είναι να τα πετάξεις όλα μακριά και μόνον τότε θα υπάρχει η δημιουργικότητα της αλήθειας.

Είναι παράξενο το πόσο επιμένει ο άνθρωπος στη συνέχιση όλων των πραγμάτων: των σχέσεων, της παράδοσης, της θρησκείας, της τέχνης. Δεν υπάρχει ένα σταμάτημα κι ύστερα μια καινούργια αρχή. Αν ο άνθρωπος δεν είχε βιβλία, αρχηγούς, κανέναν ν’ αντιγράψει, κανέναν ν’ ακολουθήσει, να παραδειγματιστεί, αν ήταν τελείως μόνος, ξεγυμνωμένος από κάθε γνώση του, θα ‘πρεπε να ξαναπιάσει τα πράγματα από την αρχή. Εννοείται ότι αυτό το πλήρες ξεγύμνωμα του εαυτού του, θα πρέπει να το κάνει κανείς εντελώς και ολοκληρωτικά αυθόρμητα και με τη θέλησή του, αλλιώς θα τρελαθεί, θα σπρώξει τον εαυτό του σε κάποιο είδος νεύρωσης. Επειδή, καθώς φαίνεται, είναι πολύ λίγοι ικανοί γι’ αυτή την πλήρη μοναχικότητα, ο κόσμος συνεχίζει την ίδια παράδοση -στην τέχνη, στη μουσική, στην πολιτική, στους θεούς- που φέρνει αδιάκοπα δυστυχία.

Αυτό είναι που συμβαίνει στον κόσμο στις μέρες μας. Δεν υπάρχει τίποτα καινούργιο, υπάρχουν μόνον αντιθέσεις και κόντρα-αντιθέσεις. Στη θρησκεία συνεχίζει το παλιό μοντέλο, φόβος και δόγμα· στην τέχνη η προσπάθεια για να βρεθεί κάτι καινούργιο. Αλλά ο νους δεν είναι καινούργιος, είναι ο ίδιος γερασμένος νους ‑κυριαρχημένος από την παράδοση, το φόβο, τη γνώση και τις εμπειρίες- που προσπαθεί να βρει το καινούργιο. Και είναι ο ίδιος ο νους που πρέπει, ν’ απογυμνώσει μόνος του τον εαυτό του ολοκληρωτικά, για να υπάρξει το καινούργιο. Αυτό είναι πραγματική επανάσταση.

Κρισναμούρτι “Γράμματα σε μια νεαρή φίλη”μετάφρ. Ν.Πιλάβιος, εκδ.Καστανιώτη

Read Full Post »

portrait_pupul_jayakar

Είναι παράξενο το πόσο ευάλωτος είναι κανείς στην ατμόσφαιρα που υπάρχει γύρω του· χρειάζεται να νιώθει γύρω του μια φιλική ένταση, μια θερμή προσοχή για ν’ ανθίσει ελεύθερα και φυσικά. Είναι πολύ λίγοι εκείνοι που δημιουργούν αυτή την ατμόσφαιρα, ενώ οι περισσότεροι είναι κατσιασμένοι ψυχολογικά και σωματικά. Μου έχει κάνει πολλή εντύπωση που επέζησες χωρίς να διαστρεβλωθείς από εκείνη την ιδιαίτερη ατμόσφαιρα όπου βρισκόσουν. Μπορεί να δει κανείς γιατί δεν καταστράφηκες ολοκληρωτικά, δεν λερώθηκες, δεν διαστρεβλώθηκες: εξωτερικά προσαρμόστηκες όσο πιο γρήγορα γινόταν και μέσα σου έβαλες τον εαυτό σου να κοιμηθεί. Αυτή η εσωτερική «αναισθησία» είναι που σ’ έσωσε. Αν είχες επιτρέψει στον εαυτό σου να είναι ευαίσθητος, αν ήσουν μέσα σου ξύπνια, δεν θα μπορούσες ν’ αντέξεις κι έτσι θα ήσουν σε σύγκρουση με την ατμόσφαιρα γύρω σου και θα κατέρρεες, θα σημαδευόσουν. Τώρα που είσαι μέσα σου ξύπνια και ξεκάθαρη δεν είσαι σε σύγκρουση με την ατμόσφαιρα. Αυτή η σύγκρουση είναι που φέρνει τη διαστρέβλωση. Αν τώρα, είσαι πάντα ξύπνια και σε εγρήγορση μέσα σου κι αν εναρμονίζεσαι με όσα συμβαίνουν εξωτερικά, δεν θα πληγωθείς ποτέ.

Τα υποκατάστατα μαραίνονται γρήγορα. Μπορεί κανείς ν’ αναζητά την υλική ευχαρίστηση ακόμα κι όταν ζει με πολύ λίγα πράγματα. Η επιθυμία για δύναμη, σε κάθε της μορφή -η δύναμη του ασκητή, η δύναμη του μεγάλου κεφαλαιούχου ή του πολιτικού ή του Πάπα- είναι επιθυμία για υλική ευχαρίστηση. Η δίψα κάποιου για δύναμη, για εξουσία, τον κάνει αδίστακτο και θρέφει συνεχώς το εγώ του· η αυτοεπεκτεινόμενη επιθετικότητα είναι στην ουσία υλική ευχαρίστηση. Η ταπεινοφροσύνη είναι απλότητα, αλλά η καλλιεργημένη ταπεινοφροσύνη είναι μια άλλη μορφή υλικής ευχαρίστησης.

Πολύ λίγοι έχουν επίγνωση των αλλαγών που γίνονται μέσα τους, των πισωγυρισμάτων, των συγκρούσεων και των παραμορφώσεων. Ακόμα κι όταν έχουν επίγνωση, προσπαθούν να τις παραμερίσουν ή να τρέξουν μακριά τους. Μην το κάνεις αυτό. Δεν νομίζω πως θα το κάνεις, αλλά υπάρχει πάντα ο κίνδυνος να ζει κανείς τις σκέψεις του και τα συναισθήματά του με περισσότερη ένταση απ’ όση χρειάζεται. Πρέπει κανείς να έχει επίγνωση των σκέψεων και των συναισθημάτων του, χωρίς ανησυχία, χωρίς πίεση. Η αληθινή επανάσταση στη ζωή σου έγινε· θα πρέπει τώρα να έχεις βαθιά επίγνωση των σκέψεων και των συναισθημάτων σου. Άφησέ τα να βγουν έξω, μην τα ελέγχεις, μην τα συγκρατείς. Άφησέ να ξεχυθούν, τόσο τα ειρηνικά όσο και τα βίαια, αλλά να ‘χεις επίγνωσή τους.

Ασχολήσου με το τι είναι οι επιθυμίες σου, αν έχεις καμιά. Ο κόσμος είναι ωραίος και κάνουμε τα πάντα ν’ απομακρυνθούμε απ’ αυτόν, μέσα από λατρείες, προσευχές, μέσα από τις «αγάπες» και τους φόβους μας.

Δεν ξέρουμε αν είμαστε πλούσιοι ή φτωχοί, δεν έχουμε πάει ποτέ βαθιά μέσα μας ώστε ν’ ανακαλύψουμε «αυτό που πραγματικά είμαστε». Ζούμε στην επιφάνεια, ικανοποιημένοι με τόσο λίγα και γινόμαστε ευτυχισμένοι ή δυστυχισμένοι από κάτι μικροπράγματα. Τ’ ασήμαντα μυαλά μας έχουν ασήμαντα προβλήματα και δίνουν ασήμαντες απαντήσεις, κι έτσι περνούν οι μέρες μας. Δεν αγαπάμε, κι όταν το κάνουμε, γίνεται πάντα με φόβους και απογοητεύσεις, με λαχτάρα και θλίψη.

Σκεπτόμουν πόσο σπουδαίο είναι να είναι κανείς αγνός, να έχει έναν αγνό νου. Οι εμπειρίες είναι αναπόφευκτες, ίσως αναγκαίες· η ζωή είναι μια σειρά από εμπειρίες, αλλά δεν χρειάζεται να φορτώνεται ο νους με τις δικές του συσσωρευμένες απαιτήσεις, μπορεί να σβήνει κάθε εμπειρία και να διατηρεί τον εαυτό του αγνό, ανάλαφρο. Αυτό είναι σημαντικό γιατί δεν μπορεί αλλιώς ο νους να είναι φρέσκος, ξύπνιος και ευκίνητος. Το πρόβλημα δεν είναι «πώς» θα διατηρήσουμε το νου ευκίνητο· το «πώς» σημαίνει αναζήτηση μιας μεθόδου και ο νους δεν μπορεί ποτέ να γίνει αγνός με κάποια μέθοδο· μπορεί να γίνει μεθοδικός αλλά ποτέ αγνός, δημιουργικός.

Κρισναμούρτι “Γράμματα σε μια νεαρή φίλη”μετάφρ. Ν.Πιλάβιος, εκδ.Καστανιώτη

Read Full Post »

Tree_December
Να είσαι πνευματικά ευέλικτη. Η δύναμη δεν βρίσκεται στο να είναι κανείς άκαμπτος και σταθερός, αλλά στο να είναι ευλύγιστος. Το ευλύγιστο δέντρο αντέχει στη θύελλα. Μάζεψε όλη τη δύναμη που δίνει ένας γρήγορος νους.

Η ζωή είναι παράξενη· συμβαίνουν τόσα πράγματα εκεί που δεν τα περιμένει κανείς, ώστε απλώς με το ν’ αντιστέκεται σ’ αυτά δεν πρόκειται να λύσεις κανένα πρόβλημα. Χρειάζεται να έχει κανείς τεράστια ευλυγισία και σταθερή καρδιά.

Η ζωή είναι σαν μια κόψη ξυραφιού και πρέπει να περπατήσει κανείς πάνω σ’ αυτό το μονοπάτι με εξαιρετική προσοχή και ευέλικτη σοφία.

Η ζωή είναι πολύ πλούσια, έχει τόσους πολλούς θησαυρούς κι εμείς την πλησιάζουμε με άδειες καρδιές· δεν ξέρουμε πώς να γεμίσουμε τις καρδιές μας με την αφθονία της ζωής. Ενώ είμαστε φτωχοί μέσα μας, όταν μας προσφέρονται τα πλούτη της τ’ αρνιόμαστε. Πάμε στο πηγάδι για νερό κρατώντας δαχτυλήθρα κι έτσι η ζωή καταντάει μια κακόγουστη υπόθεση, ασήμαντη και μικρή.

Η αγάπη είναι επικίνδυνο πράγμα· φέρνει τη μόνη επανάσταση που δίνει απόλυτη ευτυχία. Είναι τόσο λίγοι εκείνοι από μας που μπορούν ν’ αγαπούν· τόσο λίγοι εκείνοι που θέλουν ν’ αγαπούν. Αγαπάμε βάζοντας όρους, κάνοντας την αγάπη ένα εμπορεύσιμο πράγμα. Έχουμε νοοτροπία παζαριού, αλλά η αγάπη δεν είναι εμπορεύσιμη, δεν είναι ένα απλό «πάρε-δώσε». Είναι μια κατάσταση ύπαρξης όπου όλα τα ανθρώπινα προβλήματα είναι λυμένα.

Τι υπέροχο μέρος που θα μπορούσε να είναι η γη με τόση πολλή ομορφιά που υπάρχει, τόσο μεγαλείο, τόση άφθαρτη ομορφιά! Είμαστε παγιδευμένοι στον πόνο και δεν νοιαζόμαστε να ξεφύγουμε απ’ αυτόν ακόμα κι όταν κάποιος μας δείχνει το δρόμο.

Δεν ξέρω, αλλά νιώθει κανείς να φλέγεται από αγάπη· υπάρχει μια άσβηστη φλόγα· νιώθει ότι έχει τόση πολλή απ’ αυτήν μέσα του, που θέλει να τη δώσει σε όλους· και το κάνει. Είναι σαν ένα ποτάμι που κυλάει με ορμή, που ποτίζει και δίνει ζωή σε κάθε πόλη και χωριό· μολύνεται από τις ανθρώπινες βρωμιές που πέφτουν σ’ αυτό, αλλά σύντομα τα νερά καθαρίζονται από μόνα τους και συνεχίζουν να τρέχουν. Τίποτα δεν μπορεί να καταστρέψει την αγάπη γιατί διαλύονται μέσα σ’ αυτήν τα πάντα: το καλό και το κακό· το άσχημο και το όμορφο. Είναι το μοναδικό πράγμα που είναι αυτό το ίδιο αιωνιότητα.

Κρισναμούρτι “Γράμματα σε μια νεαρή φίλη”μετάφρ. Ν.Πιλάβιος, εκδ.Καστανιώτη

Read Full Post »

Πόσο φοβόμαστε το θάνατο! Εκείνο που φοβόμαστε, στην πραγματικότητα, είναι η ζωή· δεν ξέρουμε πώς να ζήσουμε· ξέρουμε μόνο τη θλίψη και ο θάνατος δεν είναι παρά η έσχατη θλίψη. Χωρίζουμε τη ζωή στο να ζούμε και στο να πεθαίνουμε. Οπότε, αναπόφευκτα, υπάρχει ο πόνος του θανάτου, με τον αποχωρισμό που φέρνει, τη μοναξιά και την απομόνωση. Η ζωή και ο θάνατος είναι μία κίνηση, όχι δύο ξεχωριστές καταστάσεις. Το να ζεις, σημαίνει να πεθαίνεις, να πεθαίνεις ως προς το καθετί και να ξαναγεννιέσαι κάθε μέρα. Αυτό δεν είναι ένα θεωρητικό απόφθεγμα αλλά κάτι για να το δοκιμάσει κανείς και να το ζήσει.

Κρισναμούρτι “Γράμματα σε μια νεαρή φίλη”μετάφρ. Ν.Πιλάβιος, εκδ.Καστανιώτη

Read Full Post »


ΕΛΠΙΖΩ ΝΑ πέρασες μια ήσυχη νύχτα, να σε περίμενε μια
ωραία ανατολή έξω απ’ το παράθυρό σου και να μπόρεσες
να κοιτάξεις γαλήνια τα βραδινά αστέρια πριν πας για ύπνο.
Πόσο λίγο ξέρουμε από αγάπη, από την εκπληκτική τρυφερότητα
και δύναμή της, πόσο εύκολα χρησιμοποιούμε τη λέξη
αγάπη· τη χρησιμοποιεί ο στρατηγός- τη χρησιμοποιεί ο χασά-
πης· τη χρησιμοποιεί ο πλούσιος, όπως τη χρησιμοποιούν και
τα νεαρά αγόρια και κορίτσια. Αλλά πόσο λίγα ξέρουν γι’ αυτήν!
Δεν ξέρουν την απεραντοσύνη της- ότι είναι αθάνατη· πόσο
ανεξιχνίαστη είναι… Ν’ αγαπάς σημαίνει να έχεις επίγνωση
της αιωνιότητας.
Τι πράγμα είναι οι σχέσεις και πόσο εύκολα πέφτουμε στη
συνήθεια κάποιας συγκεκριμένης σχέσης· θεωρούμε τα πράγματα
δεδομένα, αποδεχόμαστε τις καταστάσεις και δεν είναι
ανεκτή καμιά αλλαγή· δε δεχόμαστε καμία κίνηση προς την αβεβαιότητα,
ούτε για ένα λεπτό. Όλα είναι τόσο καλά ρυθμισμένα,
τόσο στέρεα φτιαγμένα, τόσο δεσμευμένα, που δεν υπάρχει
καμία ελπίδα για λίγη φρεσκάδα, για μια καθαρή αναζωογονητική
ανοιξιάτικη ανάσα. Αυτά κι άλλα πολλά τα ονομάζουμε
σχέσεις. Αν παρατηρήσουμε από κοντά, οι σχέσεις
είναι κάτι πολύ πιο λεπτό, κάτι πιο γοργό κι από την αστραπή,
πιο αχανές κι από τη γη, γιατί οι σχέσεις είναι η ζωή. Η ζωή
μας είναι σύγκρουση. Θέλουμε να κάνουμε τις σχέσεις χοντροκομμένες,
ωμές, εύκολες. Έτσι χάνουν την ευωδιά τους, την
ομορφιά τους. Όλα τούτα συμβαίνουν γιατί δεν αγαπάμε, κι η
αγάπη, φυσικά, είναι το σπουδαιότερο απ’ όλα, γιατί μέσα σ’
αυτή πρέπει να εγκαταλείψει κανείς ολοκληρωτικά τον εαυτό
του.Αυτή ακριβώς η ιδιότητα της φρεσκάδας, του καινούριου,
είναι ουσιαστική, αλλιώς η ζωή γίνεται ρουτίνα, συνήθεια· και
η αγάπη δεν είναι συνήθεια, δεν είναι κάτι βαρετό. Οι περισσότεροι άνθρωποι έχουν χάσει το αίσθημα της έκπληξης. Θεωρούν τα πάντα δεδομένα κι αυτή η αίσθηση της ασφάλειας καταστρέφει την ελευθερία και τις εκπλήξεις της αβεβαιότητας.

Σχεδιάζουμε πράγματα για το μακρινό μέλλον μακριά από το παρόν. Αλλά η προσοχή που χρειάζεται για να κατανοήσει κανείς βρίσκεται πάντα στο παρόν. Στην προσοχή υπάρχει πάντα μια αίσθηση αμεσότητας. Το να είναι κανείς ξεκάθαρος στις προθέσεις του είναι πολύ επίπονη δουλειά- η πρόθεση είναι σαν μια φλόγα, που προτρέπει κάποιον ακατάπαυτα να κατανοήσει. Να ’σαι ξεκάθαρη στις προθέσεις σου και θα δεις, τα πράγματα θα κυλήσουν από μόνα τους. Το να είναι κανείς ξεκάθαρος, κάθε στιγμή, είναι ό,τι ακριβώς χρειάζεται, αλλά δεν είναι τόσο εύκολο όσο ακούγεται. Πρέπει κανείς να καθαρίσει τη γη για τον καινούριο σπόρο, κι από τη στιγμή που θα φυτευτεί ο σπόρος, με τη δική του ζωτικότητα και δύναμη θα έρθουν οι καρποί και ο νέος σπόρος. Η εξωτερική ομορφιά δεν κρατάει ποτέ, φθείρεται πάντα όταν δεν υπάρχει εσωτερική χαρά κι ευχαρίστηση. Καλλιεργούμε καθετί το εξωτερικό δίνοντας πολύ λίγη προσοχή σε όσα βρίσκονται μέσα μας· αλλά το μέσα είναι που τρώει πάντα το έξω. Το σκουλήκι που καταστρέφει τη φρεσκάδα του μήλου βρίσκεται μέσα του.

Χρειάζεται μεγάλη νοημοσύνη σ’ έναν άντρα και μια γυναίκα για να ξεχάσουν τους εαυτούς τους και να ζήσουν μαζί, χωρίς να παραδοθεί ο ένας στον άλλο, χωρίς να κυριαρχηθεί ο ένας από τον άλλο. Οι σχέσεις είναι το πιο δύσκολο πράγμα στη ζωή.

«Γράμματα σε μια νεαρή φίλη» εκδ.Καστανιώτη

Read Full Post »


Η αξιοπρέπεια είναι κάτι πολύ σπάνιο. Ένα γραφείο ή μία αξιοσέβαστη θέση δίνουν αξιοπρέπεια. Είναι σαν να φοράς γραβάτα. Η γραβάτα, το κοστούμι, το πόστο, δίνουν αξιοπρέπεια. Ένας τίτλος ή μια θέση δίνουν αξιοπρέπεια. Ξεγύμνωσε όμως τους ανθρώπους απ” όλα αυτά και θα δεις ότι πολύ λίγοι θα έχουν εκείνη την ποιότητα της αξιοπρέπειας που δίνει η ελευθερία τού να μην είσαι τίποτα. Οι άνθρωποι λαχταρούν να είναι κάτι, και με το να είναι κάτι παίρνουν μια θέση στην κοινωνία που θεωρείται σεβαστή. Οι άνθρωποι κατατάσσονται σε διάφορες κατηγορίες -έξυπνοι, πλούσιοι, επιστήμονες, άγιοι- κι όποιος δεν μπορεί να καταταγεί σε μια κατηγορία αναγνωρισμένη από την κοινωνία, θεωρείται πρόσωπο περιθωριακό. Η αξιοπρέπεια δεν μπορεί να θεωρηθεί σαν κάτι δεδομένο, δεν μπορεί να καλλιεργηθεί και αν κανείς είναι συνειδητά αξιοπρεπής σημαίνει ότι όλη την ώρα νοιάζεται μόνο για τον εαυτό του, που σημαίνει ότι είναι ασήμαντος, μικροπρεπής. Το να είσαι τίποτα σημαίνει ότι είσαι ελεύθερος από την ιδέα του να είσαι κάτι. Αληθινή αξιοπρέπεια υπάρχει όταν δεν ανήκεις ή βρίσκεσαι σε κάποια ξεχωριστή θέση. Αυτό δεν μπορεί κανείς να στο αφαιρέσει, θα υπάρχει πάντα.
Το ν” αφήνεις τη ζωή να κυλάει ελεύθερα χωρίς να μένει πίσω της κανένα κατακάθι, σημαίνει ύπαρξη πραγματικής επίγνωσης. Ο ανθρώπινος νους είναι σαν το κόσκινο που άλλα κρατάει κι άλλα αφήνει να περνάνε. Εκείνα που κρατάει έχουν το μέγεθος των επιθυμιών του και οι επιθυμίες, όσο κι αν είναι βαθιές, δυνατές ή ευγενικές, είναι μικρές κι ασήμαντες γιατί η επιθυμία είναι κατασκεύασμα του νου. Χρειάζεται ολοκληρωτική επίγνωση να μη συγκρατείς τη ζωή, αλλά να την αφήνεις να κυλάει ελεύθερα, χωρίς να κάνεις καμιά επιλογή. Πάντοτε διαλέγουμε και κρατάμε· διαλέγουμε εκείνα που έχουν σημασία και τα κρατάμε για πάντα. Αυτό είναι που ονομάζουμε εμπειρία και τον πολλαπλασιασμό των εμπειριών τον ονομάζουμε πλούτο της ζωής. Ο πλούτος της ζωής είναι η απελευθέρωση από την αποθήκευση εμπειριών. Η εμπειρία που παραμένει, που κρατιέται, εμποδίζει εκείνη την κατάσταση όπου το γνωστό δεν υπάρχει. Το γνωστό δεν είναι ο θησαυρός, αλλά ο νους προσκολλιέται σ” αυτό κι έτσι καταστρέφει ή ρυπαίνει το άγνωστο.
Η ζωή είναι μια περίεργη ιστορία. Ευτυχισμένος είναι ο άνθρωπος που δεν είναι τίποτα.
Είμαστε – οι περισσότεροι τουλάχιστον – πλάσματα της διάθεσης ή μιας ποικιλίας από διαθέσεις. Λίγοι από μας ξεφεύγουν απ” αυτό. Για μερικούς έχει σχέση με τη σωματική τους κατάσταση, για άλλους με τη διανοητική και μας αρέσει αυτή η «μια πάνω μια κάτω» κατάσταση, νομίζουμε ότι αυτή η αλλαγή διάθεσης είναι μέρος της ύπαρξης ή πάλι απλώς αφήνει κανείς να παρασύρεται μια από τη μία διάθεση και μια από την άλλη. Υπάρχουν όμως μερικοί που δεν είναι πιασμένοι σ” αυτό το «πάνω κάτω», που είναι ελεύθεροι από το να παλεύουν να γίνουν κάτι, έτσι που εσωτερικά υπάρχει μια σταθερότητα που δεν είναι αποτέλεσμα θέλησης, μια σταθερότητα που δεν έχει καλλιεργηθεί, που δεν είναι σταθερότητα από συγκεντρωμένο ενδιαφέρον σε κάτι, ούτε είναι αποτέλεσμα κάποιας δραστηριότητας σαν τις παραπάνω. Εμφανίζεται όταν η θέληση παύει να δρα.
Τα χρήματα πραγματικά καταστρέφουν τους ανθρώπους. Οι πλούσιοι έχουν μια ιδιαίτερη αλαζονεία. Με πολύ λίγες εξαιρέσεις, σε κάθε χώρα, οι πλούσιοι έχουν γύρω τους εκείνη την ιδιαίτερη ατμόσφαιρα ότι μπορούν να κάνουν ό,τι θέλουν οποιονδήποτε, ακόμα και τους θεούς, και μπορούν πράγματι ν” αγοράσουν τους δικούς τους θεούς. Αυτή η ατμόσφαιρα όμως δεν υπάρχει μόνο στον πλούτο, αλλά και στις ικανότητες, τα ταλέντα, που μπορεί να έχει κανείς. Οι ικανότητες δίνουν στον άνθρωπο μια παράξενη αίσθηση ελευθερίας. Τον κάνουν να νιώθει επίσης ότι είναι ανώτερος από τους άλλους, ότι είναι διαφορετικός. Όλα αυτά του δίνουν μια αίσθηση υπεροχής: κάθεται ικανοποιημένος και κοιτάζει τους άλλους να πασχίζουν και να ντροπιάζονται· δεν έχει συναίσθηση της δικής του άγνοιας και σε τι σκοτάδι βρίσκεται ο νους του. Τα λεφτά και οι ικανότητες προσφέρουν μια πολύ καλή φυγή απ” αυτό το σκοτάδι. Αλλά και η φυγή είναι ένα είδος αντίστασης που γεννάει τα δικά της προβλήματα. Η ζωή είναι μια περίεργη ιστορία. Ευτυχισμένος είναι ο άνθρωπος που δεν είναι τίποτα.

Κρισναμούρτι «Γράμματα σε μια νεαρή φίλη» εκδ.Καστανιώτη

Read Full Post »


«… Είναι δύσκολο να κρατηθεί κανείς απλός και ξεκάθαρος. Οι άνθρωποι λατρεύουν την επιτυχία, τον σπουδαιότερο, τον καλύτερο· τα κολοσσιαία υπερκτίρια, τα υπεραυτοκίνητα, τα υπεραεροπλάνα και τους «υπεράνθρωπους». Αλλά δεν είναι οι «επιτυχημένοι» εκείνοι που μπορούν να χτίσουν έναν καινούργιο κόσμο. Για να είσαι πραγματικός επαναστάτης χρειάζεται ολοκληρωτική αλλαγή της καρδιάς και του νου… Περνάει κανείς όλη του τη ζωή συγκρίνοντας τον εαυτό του με κάποιον άλλον· το τι είναι με το τι θα έπρεπε να ήταν· με κάποιον που είναι πιο τυχερός και λοιπά. Αυτή η σύγκριση πραγματικά σκοτώνει. Η σύγκριση είναι κάτι εξευτελιστικό, διαστρεβλώνει τον τρόπο που βλέπει κανείς τα πράγματα. Και μεγαλώνουμε εμείς μέσα στη σύγκριση. Μεγαλώνουμε και τα παιδιά μας έτσι. Όλη η εκπαίδευση βασίζεται σ” αυτήν, όπως και όλη μας η παιδεία. Έτσι υπάρχει μια αδιάκοπη πάλη να γίνει κανείς κάτι, κάτι άλλο απ” αυτό που είναι. Η κατανόηση αυτού που κανείς είναι, φέρνει στην επιφάνεια δημιουργικότητα, ενώ η σύγκριση τρέφει την ανταγωνιστικότητα· τη σκληρότητα· τη φιλοδοξία, πράγματα που νομίζουμε ότι φέρνουν πρόοδο. Η πρόοδος μέχρι σήμερα έχει οδηγήσει μόνο σε σκληρότερους πολέμους και σε τέτοια αθλιότητα που δεν είχε γνωρίσει ποτέ ο κόσμος μέχρι τώρα. Αληθινή εκπαίδευση είναι ν” αναθρέφεις τα παιδιά χωρίς σύγκριση… Αυτή η έντονη παρόρμηση για εκπλήρωση – ταπεινών ή μεγαλεπήβολων πόθων – καίει τόσους πολλούς ανθρώπους! Η παρόρμηση μπορεί να ικανοποιηθεί με τον ένα ή τον άλλον τρόπο κι από τη στιγμή που θα ικανοποιηθεί, καθετί βαθύτερο σβήνει. Αυτό δεν είναι που γίνεται στις περισσότερες περιπτώσεις; Η εκπλήρωση των επιθυμιών είναι πολύ μικρή υπόθεση, όσο ευχάριστη κι αν είναι· αλλά μαζί με την εκπλήρωσή τους, καθώς συνεχίζουν να ικανοποιούνται μηχανικά από μόνες τους, αρχίζει για τα καλά η ρουτίνα και η βαρεμάρα και τότε, ό,τι είναι ουσία σβήνει. … Το εκπληκτικό είναι ότι η ουσία μένει όταν δεν υπάρχει καμιά σκέψη για επιτυχία, αλλά μόνο όταν βλέπεις τα πράγματα όπως είναι. Μπορεί να μην είναι εύκολο, αλλά όσο πιο πολλά ζητάει κανείς από τη ζωή τόσο πιο φριχτή και οδυνηρή γίνεται. Δεν είναι εύκολο να ζεις απλά, χωρίς διαθέσεις και απαιτήσεις που ν” αλλάζουν, να ζεις ανεπηρέαστα, τη στιγμή που όλοι και όλα προσπαθούν να σ’ επηρεάσουν· χωρίς όμως μια ήσυχη ζωή σε βάθος, όλα είναι μάταια. Και μένουμε και τόσο σπάνια μόνοι μας· είμαστε πάντοτε με άλλους ανθρώπους ή με σκέψεις που μας πλημμυρίζουν, με ελπίδες που δεν έχουν εκπληρωθεί ή που πρόκειται να εκπληρωθούν και με αναμνήσεις. Είναι ουσιαστικό να μένει ο άνθρωπος κάποιες στιγμές μόνος του, αλλά φαίνεται πως γι” αυτή τη μοναχικότητα δεν υπάρχει καιρός· έχουμε τόσα πολλά πράγματα να κάνουμε, έχουμε τόσες πολλές ευθύνες και πάει λέγοντας. Είναι, όμως, αναγκαίο να μάθει κανείς να μένει ήσυχος· να κλείνεται σε κάποιο δωμάτιο και ν” αφήνει το νου του ν” αναπαυτεί. Η αγάπη είναι μέρος αυτής της μοναχικότητας…»
Κρισναμούρτι «Γράμματα σε μια νεαρή φίλη» εκδ Καστανιώτη

Read Full Post »


Είναι καλό να πειραματίζεσαι με την ταύτιση.Και πώς πειραματιζόμαστε με οτιδήποτε; Από το πιο απλό μέχρι το πιο πολύπλοκο; Λέμε «Αυτό είναι δικό μου»: » τα παπούτσια μου», «το σπίτι μου», «η δουλειά μου», «η θρησκεία μου». Με την ταύτιση έρχεται ο αγώνας για να τα κρατήσουμε. Το να κάνουμε δικό μας οτιδήποτε γίνεται συνήθεια. Κάθε αναστάτωση που θα μπορούσε να κόψει αυτή τη συνήθεια φέρνει πόνο κι ύστερα αγωνιζόμαστε για να ξεπεράσουμε τον πόνο. Αλλά η ταύτιση, το αίσθημα της ιδιοκτησίας, ανήκει σε κάτι που συνεχίζεται. Αν πειραματιστείς στ’ αλήθεια μ’ αυτό, απλώς έχοντας επίγνωση, χωρίς καμιά επιθυμία ν’ αλλάξεις ή να διαλέξεις, τότε θ’ ανακαλύψεις πάρα πολλά εκπληκτικά πράγματα στον εαυτό σου. Ο νους είναι το παρελθόν, η παράδοση, οι αναμνήσεις, που είναι η πηγή της ταύτισης. Μπορεί ο νους έτσι όπως τον ξέρουμε, να λειτουργήσει χωρίς τη διαδικασία της ταύτισης; Βρες το. Παίξε μαζί του. Έχε επίγνωση των κινήσεων της ταύτισης με τα κοινά καθημερινά πράγματα και με τα πιο αφηρημένα. Βρίσκει κανείς παράξενα πράγματα: πώς σβήνει σιγά σιγά η σκέψη, πώς παίζει παιχνίδια στον ίδιο της τον εαυτό.
Άσε την επίγνωση να κυνηγάει τη σκέψη στους διαδρόμους του νου, ξεσκεπάζωντας, χωρίς να διαλέγει, να κυνηγάει ασταμάτητα.
Είναι ιδιαίτερα δύσκολο -έτσι όπως είναι φτιαγμένος κανείς – να μην επιθυμεί, να μη λαχταρά κάποια πράγματα και γεγονότα, να μη συγκρίνει. Ότι κι αν συμβαίνει, η επιθυμία, η λαχτάρα και η σύγκριση συνεχίζουν. Πάντοτε λαχταρούμε να ‘χουμε κάτι περισσότερο ή λιγότερο, λαχταρούμε για τη συνέχιση κάποιας ευχαρίστησης ή την αποφυγή ενός πόνου. Εκείνο που είναι πραγματικά ενδιαφέρον είναι τούτο: γιατί ο νους δημιουργεί ένα κέντρο μέσα του, γύρω από το οποίο κινείτε και στήνει όλη του την ύπαρξη; Η ζωή είναι χίλιες δυο επιρροές, αμέτρητες πιέσεις, συνειδητές και ασυνείδητες. Ανάμεσα απ’ αυτές τις πιέσεις και τις επιρροές διαλέγουμε κάποιες, παραμερίζουμε άλλες κι έτσι σταδιακά χτίζουμε το κέντρο. Δεν τις αφήνουμε όλες αυτές τις πιέσεις και τις επιρροές να περνάνε , να προσπερνάνε χωρίς να επιδρούν επάνω μας. Κάθε επιρροή, κάθε πίεση επιδρά πάνω μας. Οι επιδράσεις χωρίζονται σε καλές ή κακές και δε μοιάζουμε ικανοί να παρακολουθούμε, να έχουμε επίγνωση των πιέσεων, χωρίς να συμμετέχουμε με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, είτε με το ν΄αντιστεκόμαστε σ’ αυτές είτε με το να τις καλωσορίζουμε. Η αντίσταση ή το καλωσόρισμα φτιάχνουν το κέντρο απ’ όπου δρούμε. Μπορεί ο νους να μη δημιουργεί αυτό το κέντρο; Η απάντηση μπορεί να βρεθεί μόνο μέσα από τον πειραματισμό κι όχι μέσα από κάποιο είδος αποδοχής ή άρνησης. Πειραματίσου λοιπόν και βρες. Με το τελείωμα αυτού του κέντρου υπάρχει αληθινή ελευθερία.

Κρισναμούρτι «Γράμματα σε μια νεαρή φίλη» εκδ. Καστανιώτη

Read Full Post »

ΠΩΣ ΤΑ ΠΑΣ; Είναι οι μέρες σου γρήγορες σαν αστραπή; Ζεις μέσα σε μια μέρα χιλιάδες χρόνια; Είναι παράξενο το πόσο πραγματικό πρόβλημα είναι για τους περισσότερους ανθρώπους η βαρεμάρα.Πρέπει να κάνουν κάτι συνέχεια, να απασχολούνται με κάτι, κάποια δραστηριότητα, μ’ ένα βιβλίο, στην κουζίνα, με τα παιδιά ή το Θεό.Αλλιώς μένουν μόνοι τους με τους εαυτούς τους, γίνονται εγωκεντρικοί, μπλέκονται, αρρωσταίνουν ή γίνονται βαρύθυμοι.Ένα μυαλό που δεν είναι απασχολημένο, όχι ένα αρνητικά άδειο μυαλό αλλά ένα ξύπνιο, παθιασμένο μυαλό, ένα ολοκληρωτικά κενό μυαλό, ένα τέτοιο μυαλό είναι πάντα φρέσκο, ικανό, με άπειρες δυνατότητες. Οι σκέψεις δεν είναι δημιουργικές, είναι πληκτικές, μάλλον κουτές.Μπορεί μια σκέψη να είναι έξυπνη, αλλά η εξυπνάδα είναι το ίδιο μ’ ένα κοφτερό εργαλείο: γρήγορα φθείρεται.Γι’ αυτό οι έξυπνοι άνθρωποι είναι κουτοί.

Άφησε το μυαλό χωρίς καμιά απασχόληση, χωρίς να του δίνεις σκόπιμα δουλειά.Άφησε να γίνει αυτό χωρίς να το καλλιεργήσεις.Διάβασε το ετούτο συνειδητά κι άσ’ το να συμβεί.Το να σου πουν ή να διαβάσεις για το μη απασχολημένο μυαλό είναι σπουδαίο, αλλά είναι και πώς το διαβάζεις και πώς τ’ ακούς.

Εκείνο που έχει σημασία είναι να κάνεις το σωστό είδος ασκήσεων, να κοιμάσαι καλά κι η μέρα σου να’ χει νόημα.Αλλά κανείς γλιστράει τόσο εύκολα στη ρουτίνα κι ύστερα λειτουργεί με βάση το εύκολο μοντέλο της αυταρέσκειας ή με το μοντέλο τού να εξαναγκάζεις τον εαυτό σου να κάνει το σωστό.Όλα όμως τα μοντέλα απονεκρώνουν, οδηγούν σε αργό μαρασμό.Να είσαι δημιουργικός σημαίνει να περάσεις μια πλούσια μέρα έχοντας απλώς επίγνωση, χωρίς κανέναν εξαναγκασμό, χωρίς σύγκρουση, φόβο ή σύγκριση.

Βλέπεις, υπάρχουν σπάνιες στιγμές που νιώθουμε έτσι και το μεγαλύτερο μέρος της ζωής μας είναι φτιαγμένο από διαβρωτικές αναμνήσεις, απογοητεύσεις, μάταιες προσπάθειες κι εκείνο που είναι αληθινό να προσπερνάει.Το σύννεφο της μονοτονίας καλύπτει τα πάντα κι εκείνο που είναι αληθινό σβήνει.Είναι πράγματι αρκετά κοπιαστικό να διαπεράσεις αυτό το σύννεφο και να βρεθείς στο απλό, καθαρό φως.Απλώς δες τα όλα τούτα κι αυτό είναι όλο.Μην προσπαθήσεις να είσαι απλή.Αυτή η προσπάθεια το μόνο που καταφέρνει είναι να γεννάει περιπλοκές και δυστυχία.Προσπάθεια σημαίνει ότι θέλεις να γίνεις κάτι και το να θέλεις να γίνεις κάτι σημαίνει πάντοτε επιθυμία-με τις απογοητεύσεις της.

Είναι πολύ σημαντικό να ελευθερώσει κανείς τον εαυτό του από κάθε συναισθηματική, ψυχολογική ταραχή, πράγμα που δε σημαίνει ότι πρέπει να σκληρύνει απέναντι στη ζωή.Αυτού του είδους οι ταραχές χτίζουν σταδιακά ποικίλες ψυχολογικές αντιστάσεις , που επηρεάζουν και το σώμα, φέρνοντας διάφορες αρρώστιες.Η ζωή είναι μια σειρά από γεγονότα(επιθυμητά και ανεπιθύμητα) και όσο μαζεύουμε, όσο ξεδιαλέγουμε εκείνα που θα πετάξουμε, θα υπάρχει αναπόφευκτα η σύγκρουση(της δυαδικότητας), που αυτή η ίδια είναι η ταραχή.Και η σειρά από ταραχές σκληραίνει το νου, την καρδιά.Είναι μια διαδικασία κλεισίματος στον εαυτό, οπότε υπάρχει πόνος.Χρειάζεται τεράστια επίγνωση για να επιστρέψεις στην κίνηση της ζωής να γίνει αποδεκτή χωρίς καμία επιλογή, χωρίς καμία κίνηση προς οτιδήποτε επιθυμητό ή ανεπιθύμητο.Το θέμα δεν είναι να προσπαθείς όλη την ώρα να έχεις επίγνωση, πράγμα που είναι κουραστικό, αλλά να δεις την αναγκαιότητα της αλήθειας που φέρνει η επίγνωση, οπότε θ’ ανακαλύψεις ότι αυτή η ίδια η αναγκαιότητα ενεργεί χωρίς να πιέζεις τον εαυτό σου να έχει επίγνωση.

Μπορεί κανείς να ταξιδεύει, να έχει πάει στα καλύτερα σχολεία του κόσμου,να έχει διδαχτεί τέλεια, να ζει στο καλύτερο κλίμα.Όλα αυτά όμως φέρνουν νοημοσύνη; Όλοι μας γνωρίζουμε τέτοιους ανθρώπους, είναι νοήμονες; Οι κομουνιστές, όπως κι άλλοι, όπως οι καθολικοί, προσπαθούν να ελέγχουν και να πλάθουν το νου. Αυτό ακριβώς το πλάσιμο του νου έχει κάποια ολοφάνερα αποτελέσματα: ένα νου περισσότερο αποδοτικό και κάπως πιο γρήγορο και ξύπνιο. Αλλά όλες αυτές οι ικανότητες φέρνουν πράγματι νοημοσύνη;Οι πιο μορφωμένοι άνθρωποι, εκείνοι που κατέχουν ατέλειωτες πληροφορίες και γνώση κι εκείνοι που έχουν επιστημονική μόρφωση, έχουν νοημοσύνη; Δε νομίζεις ότι η νοημοσύνη είναι κάτι τελείως διαφορετικό; Στην πραγματικότητα είναι ολοκληρωτική ελευθερία από το φόβο. Εκείνοι που η ηθική τους βασίζεται στο να νιώθουν ασφάλεια , κάθε είδους ασφάλεια, δεν είναι ηθικοί, γιατί η επιθυμία για ασφάλεια είναι αποτέλεσμα του φόβου.Ο φόβος και η συγκράτηση από φόβο, πράγμα που το ονομάζουμε ηθική, στην πραγματικότητα δεν είναι ηθική.Νοημοσύνη είναι η ολοκληρωτική ελευθερία από το φόβο.Νοημοσύνη δεν είναι να ‘σαι καθωσπρέπει ούτε οι διάφορες αρετές που έχουν καλλιεργηθεί από φόβο.Στην κατανόηση του φόβου υπάρχει κάτι που είναι τελείως διαφορετικό από τις θεωρίες του νου.

Κρισναμούρτι «Γράμματα σε μια νεαρή φίλη»  μετφρ.Ν.Πιλάβιος εκδ. καστανιώτη

Read Full Post »

Αρέσει σε %d bloggers: